Μαθητικές παρελάσεις: το φαίνεσθαι και το είναι

Είμαι ΚΑΤΑ των παρελάσεων. Κατά, εξηγούμαι, του τρόπου με τον οποίο γίνονται σήμερα. Γιατί οι παρελάσεις με ρυθμό, βήμα, στοίχιση κλπ. είναι αυτονόητα μέρος της λειτουργίας του Στρατού πριν ή, συχνότερα, μετά από μια στρατιωτική επιτυχία. Είναι μέρος του Ψυχολογικού Πολέμου και δεν έχω καμιά αντίρρηση για αυτή τη λειτουργία, μιας και τα παραπάνω χαρακτηριστικά των παρελάσεων μόνο σε τακτικά στρατιωτικά σώματα προσιδιάζουν.
Η ένστασή μου βρίσκεται στη συμμετοχή των μαθητών σε αυτές με τον τρόπο, την εμφάνιση και την αισθητική που επικρατεί σήμερα. Κατ' αρχήν η όλη διαδικασία επιλογής, κατάταξης και αποκλεισμού δεν μπορεί να κριθεί με στοιχειώδη παιδαγωγικά κριτήρια ως ορθή. Αναπόφευκτα, κάποιοι μαθητές πληγώνονται, όταν δεν ανταποκρίνονται στα στάνταρντ που θέτει ο γυμναστής, γιατί είναι κοντοί, παχύσαρκοι ή απλώς ασυγχρόνιστοι. Συμβαίνει μάλιστα πολλοί από αυτούς να μην έχουν ανάγκη ούτε την άνωθεν επιβαλλόμενη τάξη και πειθαρχία που προσπαθεί να επιβάλλει η παρέλαση, αν αυτά τα τελευταία μπορούν να κριθούν ως θετικά, γιατί οι ίδιοι είναι ιδιαίτερα συνεπείς και πειθαρχημένοι.
Ας δούμε όμως και τους “τυχερούς” μαθητές που επιλέγονται και συμμετέχουν. Δυστυχώς, η κοινή εμπειρία καταγράφει, αντί για τάξη, πειθαρχία, ρυθμό, αρμονία και συλλογικό πνεύμα, μια κούφια, μιμητική μοντέλων επίδειξη ακάλυπτου σώματος, δωδεκάποντα τακούνια, μίνι ως τα αυτιά, ανομοιόμορφη εμφάνιση, συχνά κουρασμένο βήμα, ασυγχρόνιστο, κακόγουστη πα(σα)ρέλαση. Την ίδια στιγμή οι μαθητές μας αγνοούν στοιχειώδη δεδομένα για το νόημα των εθνικών επετείων, ενώ οι γονείς τους καμαρώνουν ακόμη και για το αντιαισθητικό “φαίνεσθαι” και όχι για το “είναι” των παιδιών τους.
Άραγε ως Έλληνες έχουμε πάρει διαζύγιο από τον ορθολογισμό και θεωρούμε φυσιολογικό, πατριωτικό, εθνικό κλπ το να βαδίζουν οι μαθητές μας “ζυγημένοι” και “στοιχημένοι”, πιθηκίζοντας το στρατιωτικό βήμα; Πόσος πατριωτισμός λείπει στους άλλους λαούς της Ευρώπης και πουθενά δεν απαντάται παρόμοιο φαινόμενο; Δεν είναι αναπόφευκτο να καταντά γελοίο το θέαμα; Ειδικά στην επαρχία έχει καταντήσει τόσο τραγελαφικό το γεγονός που απορώ με το επίπεδο της αισθητικής μας.  Πώς υπηρετείται η εθνική μνήμη και αυτογνωσία, πώς τιμώνται οι πεσόντες και η θυσία τους με μια καθαρά μηχανική-εξαρτημένων αντανακλαστικών, άτεχνη κίνηση του σώματος; Μήπως απλώς εξυπηρετείται η “ηδονοβλεπτική” ματιά ορισμένων, στόχος που πόρρω απέχει από την ιερότητα της ημέρας και προσβάλλει τελικά την εθνική μνήμη; Γιατί κανένας δεν τολμά να μιλήσει ανοιχτά για όλα αυτά που είναι κοινός τόπος διαπιστώσεων; Ακόμα και οι στείρες ομιλίες σε σχολεία και ναούς ποιο στόχο επιτυγχάνουν; Αντί για παρελάσεις και όλες αυτές τις κενές περιεχομένου εκδηλώσεις, δε θα μπορούσαν να γίνονται ουσιαστικές δραστηριότητες και συζητήσεις στο πλαίσιο του σχολικού προγράμματος με τη συμμετοχή και συμβολή των μαθητών, ώστε να αποκτήσουν συνείδηση του τι, πώς, πότε, μιας εθνικής επετείου; Γιατί να μη βιώνεται η εθνική γιορτή σαν ημέρα αναβάπτισης με αυθόρμητες, πανηγυρικές διαδηλώσεις, χωρίς βήμα, στις οποίες θα συμμετέχουν τα νέα παιδιά, χωρίς τον καταναγκασμό και το φορμαλισμό μιας στρατιωτικής παρέλασης; Μήπως γιατί ούτε να διαδηλώσουμε μπορούμε ελεύθερα, αν δεν είμαστε “καπελωμένοι” από μια ψευδοπροοδευτική κομματική σημαία της αριστεράς, ενώ την ίδια στιγμή δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα “τάγματα εφόδου” των συναφών κομματικών φορέων;
 Είναι καιρός, με την ευκαιρία της κρίσης να απαντήσουμε σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα, να αναθεωρήσουμε τη στάση μας, αλλά το κυριότερο, να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Η εθνική μας αυτογνωσία είναι απαραίτητο θεμέλιο και προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση και ανάκαμψη της πατρίδας μας. Ας τιμήσουμε αυτές τις κρίσιμες ώρες, έστω μια φορά, τον εθνικό μας ποιητή που είπε το περίφημο, και τόσο επίκαιρο: «το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό»

Καιρός του σπείρειν

 

 Του Άρη Δαβαράκη, από το www.protagon.gr

Αν σας πω τώρα ότι έχω καταλάβει τι ακριβώς υπογράψαμε και τι συγκεκριμένες επιπτώσεις θα έχουνε αυτές οι τζίφρες στο σήμερα και το αύριο αυτού του τόπου, θα σας πω ψέματα. Αυτό που οσφραίνομαι πάντως στην ατμόσφαιρα, είναι πως μια ελαφρά ανακούφιση απελευθερώθηκε μ’ έναν βαθύ αναστεναγμό, μέσα από πολλά ανήσυχα στήθια. Και για να είμαι σαφής, περιλαμβάνω και τον εαυτό μου στους βαθύτατα ανακουφισμένους γιατί «αυτό το κάτι μέσα μου το εντελώς δικό μου» (όπως το λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος) διακρίνει ξεκάθαρα πως αν δεν είχε γίνει αυτό το πρώτο βήμα προς «μια κάποια ομαλοποίηση» τα χαράματα της Τρίτης, η Ελλάδα θα είχε περάσει ήδη (ξανά) στον «τρίτο κόσμο» και θα όδευε προς την τελική καταστροφή της –που είναι η πραγματική απώλεια της Εθνικής κυριαρχίας της επί των εδαφών της. Απομονωμένη και στριμωγμένη στη γωνία, δεν θα μπορούσε πια να κάνει τίποτα άλλο από το να ενδώσει στις συνεχείς «παρενοχλήσεις» (μετά συγχωρήσεως) της φίλης και γείτονος Τουρκίας – υποχωρώντας ατάκτως σε μια ενδεχόμενη επιθετική της κίνηση στην Μυτιλήνη πχ, την Χίο –ή και σε μια απλή βραχονησίδα σαν τα Ίμια -για τα οποία αναγκαστήκαμε να πούμε και ευχαριστώ στις ΗΠΑ που απέτρεψαν τότε τα χειρότερα.

Οι απόψεις μου αυτές είναι περισσότερο προϊόντα μιας διαίσθησης (που δεν με έχει όμως προδώσει και την εμπιστεύομαι απολύτως) παρά σε χαρτιά και ντοκουμέντα, στοιχεία, αριθμούς και λογική επεξεργασία των γεωπολιτικών δεδομένων. Μπορεί να είναι λανθασμένες, μπορεί να είναι αμόρφωτες, μπορεί να είναι αβάσιμες, το γεγονός πάντως είναι πως από την Τρίτη τα χαράματα το νερό άρχισε πάλι να κυλά δειλά-δειλά στο αυλάκι και, αν όλα πάνε καλά, θα δυσκολευτούμε όσο δεν έχουμε καν διανοηθεί, θα σταθούμε όμως ξανά γρήγορα στα πόδια μας, έχοντας πάρει (για άλλη μια φορά στη ιστορία), ένα σκληρό αλλά και διδακτικότατο μάθημα.

Ο ΑΜΕΑ κύριος Schäuble

(Με αφορμή την ανταλλαγή "χαριτωμένων" μηνυμάτων στο tweeter μεταξύ Σοφίας Δήμτσα και Έλενας Ακρίτα... )

"Σακάτης", ε; Και εγώ που νόμιζα ότι ξορκίσαμε τον κοινωνικό μας ρατσισμό "βαφτίζοντας" τους ανάπηρους Α.Μ.Ε.Α.; Κάποιοι, ακόμα χειρότερα, πλειοδοτούν ονομάζοντάς τους "Άτομα με ειδικές ικανότητες". Είναι τυχαίο που σε Αμερική-Γερμανία οι ανάπηροι λέγονται ανάπηροι (disabled-Behinderte) και είναι σεβαστοί ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΆ, ενώ στο βαλκανικό νότο αποκαλούνται ευφημιστικά και ο κανόνας είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός; Όσο βέβαια και να γυαλίσεις τον Έλληνα με βερνίκι πολιτικής ορθότητας, δύσκολα κρύβεται η σκουριά του ρατσισμού και των διακρίσεων. Η αφόρητη καθημερινότητα για τους ανάπηρους, την οποία έχουμε δημιουργήσει και ανεχόμαστε όλοι μας, είναι αψευδής μάρτυρας, παρά την ευοίωνη κατακραυγή στην επίθεση των Δήμτσα-Ακρίτα.

Σ’ ευχαριστώ, ω Γερμανία

Του Μιχάλη Τσιντσίνη, από "τα Νέα" της 13.2.2012

Σ' ευχαριστώ, ω Γερμανία. Σ' ευχαριστώ που είσαι τόσο απεχθής. Τόσο υπέροχα ικανή να φταις για όλα.

Εσύ δεν διέφθειρες το πολιτικό μας σύστημα; Εσύ δεν μόλυνες - ψηφιακώς και υποβρυχίως - τους άσπιλους ευπατρίδες που μας διακονούσαν; Εσύ τους χάλασες, όπως χάλασες κι εμάς, φυτεύοντας Μπέμπες, Καγιέν και Μερσεντές στο φαντασιακό μας.

Μόνο το ανάθεμα σου πρέπει, Γερμανία. Χωρίς εσένα θα είχαμε καταφέρει να εισπράξουμε κάτι περισσότερο από το ένα τοις εκατό των βεβαιωμένων χρεών προς το Δημόσιο. Χωρίς τη βαριά σκιά σου, θα είχαμε εξυγιάνει το κράτος. Θα είχαμε ξεριζώσει τις ελλειμματικές παραφυάδες του. Θα είχαμε καλύτερα νοσοκομεία. Καλύτερες εφορίες. Καλύτερα πανεπιστήμια.

Εσύ καθήλωσες την οργιώδη παραγωγή μας. Σακάτεψες τη ρωμαλέα μας ανταγωνιστικότητα. Εσύ καταδικάζεις στην αχρησία τους νόμους που ψηφίζουμε. Καθυστερείς τα δικαστήριά μας.

Δεν είναι όμως για όλα αυτά που λατρεύω να σε μισώ, Γερμανία. Είναι πρωτίστως γιατί βοηθάς τον κόσμο να 'ναι απλός. Επίπεδος. Ασπρος ή μαύρος. Χρεώνεσαι ό,τι είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Κι ό,τι είναι δυσάρεστο να ειπωθεί, το καλουπώνεις.

Χάρη σε σένα δεν έχουμε πολλά και σύνθετα προβλήματα. Εχουμε ένα πρόβλημα και είσαι εσύ.

Χάρη σε σένα και το ρυπαρό σου παρελθόν νιώθουμε πάλι ήρωες, πάλι αθώα σφάγια της Ιστορίας.

Χάρη σε σένα βολευόμαστε στην ευκολία των στερεοτύπων. Στην αγλωσσία των συνθημάτων. Στους θούριους της δεισιδαιμονίας.

Σ' ευχαριστώ, ω Γερμανία. Μάνα των κακών. Μαμμή της αγανάκτησης. Πηγή της πιο υπνωτικής παραμυθίας.

Τι είδε στην Ελλάδα και έφριξε ο Γερμανός εφοριακός

Με βάση την εμπειρία από την επίσκεψή του στην Ελλάδα ο Ντίτερ Οντρασεκ, πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδίας Γερμανών Εφοριακών μιλάει για τα προβλήματα του ελληνικού φοροεισπρακτικού μηχανισμού και τους τρόπους επίλυσής τους σε συνέντευξή του στο περιοδικό FOCUS.
Ο Ντίτερ Οντρασεκ είχε επισκεφθεί την Ελλάδα πριν από πέντε χρόνια για διάστημα μίας εβδομάδας ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συλλόγων Επαγγελματιών. Στις Υπηρεσίες, που επισκέφθηκαν, και δη στις ΔΟΥ διαπίστωσαν ότι το ένα τρίτο των υπαλλήλων απουσίαζε χωρίς να βρίσκονται σε αναρρωτική άδεια και αυτό «δεν φαινόταν να ενοχλεί κανέναν». Εντύπωση τους προκάλεσε, επίσης, το γεγονός ότι μόνο το ένα τρίτο των εφοριακών διέθετε Η/Υ στο γραφείο του. Η εμπειρία αυτή δίδαξε στον Οντρασεκ ότι στην ελληνική νοοτροπία ταίριαζε πιο πολύ το “ε, τότε δεν πηγαίνω καθόλου στη δουλειά”.
Οι εφοριακοί, που ήταν αρμόδιοι για διενέργεια ελέγχων σε επιχειρήσεις, περιορίζονταν στο να εξετάζουν τους ισολογισμούς, ενώ δεν ασχολούνταν καθόλου με ενδεχομένως αμφίβολες αποδείξεις. Ο έλεγχος περιροριζόταν στα τυπικά και η υπόθεση έκλεινε γρήγορα. Οι γερμανοί εφοριακοί, αντιθέτως, προέβαιναν σε έλεγχο των στοιχείων ακόμη και σε μεγάλους ομίλους.
«Θα χρειαστεί να περάσει περίπου μία γενιά μέχρις ότου βελτιωθούν οι συνθήκες», εκτιμά ο Οντρασεκ. Δυστυχώς δεν είναι καν θέμα μερικών ετών. Για το λόγο αυτό δεν πιστεύει στη λύση τοποθέτησης Επιτρόπου ή αποστολής εξωτερικής ομάδας συμβούλων: «Θα συναντούσαν μεγάλη εσωτερική αντίσταση», δηλώνει πεπεισμένος.
Ο πρώην υπουργός οικονομικών της βαυαρικής κυβέρνησης, Γκέοργκ Φάρενσον (CSU), ήθελε προσφάτως να σταλούν γερμανοί εφοριακοί και στην Αθήνα. Ο Οντρασεκ του εξήγησε πώς έχουν τα πράγματα: «Θα επρόκειτο για σπατάλη δημοσίου χρήματος και δεν θα βοηθούσε την κατάσταση στην Ελλάδα» είπε.
Πώς να δοθεί κίνητρο σε έναν 50χρονο Έλληνα εφοριακό, του οποίου οι αποδοχές έχουν περικοπεί και η σύνταξή του έχει συρρικνωθεί; Ο Οντρασεκ είχε ρωτήσει τότε τους συναδέλφους του στην Αθήνα, για ποιο λογο εργάζονται με τόσο χαλαρούς ρυθμούς. Η απάντηση ήταν: Οταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους μεγαλοεισοδηματίες ή όταν αυτοί έχουν την προστασία των πολιτικών, για ποιο λόγο να ελέγχουμε τον απλό κόσμο;
Ο Οντρασεκ προτείνει να παγώσουν οι ελληνικές καταθέσεις του εξωτερικού,  να ελεγχθούν από μία ομάδα υπαλλήλων της ΕΕ, οι οποίοι εν ανάγκη θα εισπράξουν τους φόρους: «Αυτό θα κινητοποιούσε τις ελληνικές ΔΟΥ», υποστηρίζει. Πέραν αυτού, θα πρότεινε να δίνεται προμήθεια σε εφοριακούς που επιτυγχάνουν καλά αποτελέσματα στη δουλειά τους, αν και ο ίδιος απορρίπτει κατά κανόνα τέτοιου είδους κίνητα για εφοριακούς. Από κάθε επιπλέον έσοδο πέραν των σταθερών στόχων, να λαμβάνουν το 10%, προτείνει.
Με τον τρόπο αυτό δεν θα έχουν πια ανάγκη να τρώνε και να πίνουν δωρεάν σε ταβέρνες, όπως είχε δει να συμβαίνει κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα προ πενταετίας.

Έλληνες: παραείναι εγωιστές για να είναι επικίνδυνοι...

Διαβάζοντας το εκπληκτικό βιβλίο του Αλέξανδρου Μασσαβέτα "Κωνσταντινούπολη, πόλη των απόντων" (Πατάκης 2010), σταμάτησα στην ψυχογραφική περιγραφή των Φαναριωτών της Πόλης και των Ελλήνων γενικότερα από τη Julia Pardoe, ταξιδιωτική συγγραφέα του 19ου αιώνα. Όπως σημειώνει και ο συγγραφέας, ίσως πρόκειται για έναν από τους πιο εύστοχους χαρακτηρισμούς για το λαό μας. Αντιγράφω από το βιβλίο του Μασσαβέτα: " Έκαστος (Φαναριώτης) αποτελεί για τον εαυτό τον δικό του κόσμο [...] Σ' αυτό το γεγονός έγκειται και η αδυναμία των Ελλήνων: παραείναι εγωιστές για να είναι επικίνδυνοι. Εκεί που θα έπρεπε να προσπαθούν για το κοινό όφελος, παραδίδονται στον εγωισμό. [...] Καθώς πολεμούν μεταξύ τους, και καίνε με τον πυρσό του φθόνου τις καρδιές του έθνους τους, δεν χρειάζεται εξωτερική δύναμη να τους τσακίσει".
(σ.σ: περαστικά μας το δεύτερο μνημόνιο, για όλα φταίνε η τρόικα και οι Γερμανοί)

Μια "προφητεία" και δυο σχόλια

Από το http://captain-christos.blogspot.com

Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων.
Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα, Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει.
Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης» .

1983, Χάρρυ Κλυνν, «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος

Και δυο σχόλια: 

Chrisgio: Μεγαλύτερος προφήτης ήταν ο Γεώργιος Ράλλης που την νύχτα του θριάμβου του ΠΑΣΟΚ το 1981 είπε το ιστορικό:
"Εύχομαι ο λαός να μην χρειαστεί να το μετανοιώσει".
Μήπως αυτή η προφητεία δεν προκαλεί ρίγη;
Άρα έχουμε συνειδητοποιήσει τι έγκλημα κάναμε σαν λαός το 1981;

ΣΜ (κύμβαλον αλαλάζον):

 Captain-christo, δεν κάναμε έγκλημα, ακολουθήσαμε το πεπρωμένο μας, και ας μη θεωρηθεί μοιρολατρικό αυτό. Μπορεί ως λαός να χύσαμε ποτάμι το αίμα για την ελευθερία μας, αυτό δεν αμφισβητείται, αλλά όχι για να φτιάξουμε κράτος. Αυτό ως ένα βαθμό μάς επιβλήθηκε από τις "εγγυήτριες" Μεγάλες Δυνάμεις (Αντιβασιλεία, Όθωνας, Γλίξμπουργκ, δικτατορία 21ης Απριλίου, τρόικα) αλλά στο μεγαλύτερο βαθμό το κληρονομήσαμε από τους επικυρίαρχους Οθωμανούς. Πρόκειται για το κράτος-ντοβλέτι που δεν αντιμετωπίζεται από τους υπηκόους (συγνώμη, πολίτες ήθελα να γράψω) ως ΔΙΚΟ τους δημιούργημα, προϊόν μακρόχρονης διαδικασίας, αλλά ως ξένος, εχθρικός μηχανισμός, αντίπαλος του υπηκόου. Μετά την Επανάσταση και παρά τις διεθνείς διαμεσολαβήσεις (με το αζημίωτο) που αναφέρθηκαν παραπάνω, αυτό το κράτος αντιμετωπίστηκε ως λάφυρο στα χέρια μιας ιθύνουσας τάξης πολιτικών, πρώην κοτζαμπάσηδων. Οι τελευταίοι συνέχισαν, ως πολιτικοί πια με δυτικά ενδύματα, αφού έβγαλαν βράκες και φουστανέλες, αυτό που ήξεραν να κάνουν καλύτερα επί Τουρκοκρατίας. Από μεσολαβητές προς το Σουλτάνο, ταύτισαν τον εαυτό τους με το "κράτος" και συνέχισαν να εργάζονται για το "διάφορό" τους, το κέρδος τους. Ο λαός μας ποτέ δεν απέκτησε έτσι συνείδηση πολίτη, αλλά παρέμεινε οιονεί ραγιάς, έτοιμος να αλώσει, να κουρσέψει, να διαγουμίσει αυτό το κουφάρι που ονομάστηκε "Ελληνικό κράτος", με την αμέριστη συμπαράσταση του πολιτικού κόσμου. Όταν ανήλθε στις 18 του Οκτώβρη του 81 ο ανωτέρω "λαοπρόβλητος" ηγέτης, έγινε το μεγάλο "ρεσάλτο" στο κράτος. Τα αποτελέσματα τα ζούμε και τα βλέπουμε. Μπορεί "να μετανιώσει" κάποιος (ο λαός εν προκειμένω)που υπήρξε ο εαυτός του;

Μετά φταίει η τρόικα;

ΛΟΓΩ ΚΟΠΗ(sic!) ΠΙΤΑΣ. Το απεχθές πρόσωπο του δημοσιοϋπαλληλικού επαγγέλματος. Το άλλοθι όσων άδικα γενικεύουν και μιλούν για "παράσιτα" και "στρατό κατοχής"
Υπάρχει όμως και η υγιής αντίδραση: ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ
Ατελέσφορη ωστόσο.
Πού να βρεθεί η ντροπή, αν δεν υπάρχει ...ΤΣΙΠΑ;

Είναι καιρός για Πανεπιστήμια της αγοράς του Λεωνίδα Καστανά

Από το  http://mhmadas.blogspot.com

Αλήθεια, πως θα φαινόταν στους συμπολίτες μας, η είσοδος, ας πούμε, 5000 εύπορων νέων μεταναστών ετησίως και η εγκατάστασή τους στα μεγάλα αστικά κέντρα τη χώρας; Νέων που θα είχαν πληρώσει τη βίζα τους και θα είχαν εισέλθει νόμιμα στη χώρα. Νέων από το Κουβέιτ, το Ιράν, τη Συρία, το Λίβανο,  την Αίγυπτο, τις χώρες του Μαγκρέμπ, αλλά και την υποσαχάρια Αφρική, από τα Βαλκάνια. Νέων που θα άφηναν στη χώρα γύρω στα 20.000€ ετησίως επί μια πενταετία περίπου ο καθένας Που ενδεχομένως θα έκαναν, αργότερα, επενδύσεις, που θα άνοιγαν νέους δρόμους συνεργασίας της χώρας μας με τον αναπτυσσόμενο κόσμο.  

Γιατί έχουμε δεδομένο ότι η μετανάστευση  προς τη χώρα μας μπορεί να είναι μόνο «λαθραία» και μόνο από πάμφτωχους και απελπισμένους ανθρώπους; Σε μια εποχή που όλα τα προγνωστικά μιλούν για μεγάλα μεταναστευτικά σμήνη, προς την Ευρώπη, γιατί εμείς δεν φτιάχνουμε τις υποδομές να υποδεχτούμε ένα άλλο είδος μεταναστών;

Εννοώ, μετανάστες - φοιτητές. Νέους και νέες που θα έρθουν στη χώρα μας για να σπουδάσουν.

Οι δέκα θεμελιώδεις αρχές του Γκάντι για να αλλάξει ο κόσμος

1. Άλλαξε τον εαυτό σου

«Πρέπει να γίνεις εσύ η αλλαγή που επιθυμείς να δεις στον κόσμο»
«Ως άνθρωποι, το μεγαλείο μας έγκειται όχι τόσο στην ικανότητα να μετασχηματίσουμε τον κόσμο-αυτό είναι μύθος της ατομικής εποχής-όσο στην ικανότητα να αλλάξουμε τον εαυτό μας.»

Αν αλλάξεις τον εαυτό σου, θα αλλάξεις τον κόσμο. Αν αλλάξεις τον τρόπο που σκέπτεσαι, θα αλλάξεις το πώς αισθάνεσαι και τις ενέργειες που σκοπεύεις να κάνεις. Όχι μόνο γιατί βλέπεις το περιβάλλον σου από άλλη οπτική γωνία σκέψεων και συναισθημάτων, αλλά επίσης γιατί η εσωτερική αλλαγή σού επιτρέπει να αναλάβεις δράση με τρόπο που ίσως και να μην είχες σκεφτεί, προσκολλημένος στις παλιές μορφές σκέψης.
Αλλάζοντας τον εξωτερικό σου κόσμο και μόνο, το πρόβλημα είναι ότι εσύ παραμένεις ο ίδιος, όταν επιτύχεις την αλλαγή για την οποία αγωνίστηκες. Θα συνεχίσεις να έχεις τα ίδια ελαττώματα, θυμό, αρνητισμό, αυτοκαταστροφικές τάσεις κλπ.
Και έτσι σε αυτή τη νέα κατάσταση δε θα βρεις αυτό που έλπιζες, καθώς το πνεύμα σου είναι παραγεμισμένο με όλο εκείνο το αρνητικό υλικό. Και αν προχωρήσεις χωρίς κάποια αυτογνωσία και αποστασιοποίηση από το εγώ σου , το τελευταίο θα γίνει πιο ισχυρό. Καθώς το εγώ σου λατρεύει να διαιρεί καταστάσεις, να βρίσκει εχθρούς, να δημιουργεί διαχωρισμούς, ίσως αρχίσει να δημιουργεί ακόμη περισσότερα προβλήματα και συγκρούσεις στη ζωή σου και στον κόσμο.

2. Να έχεις τον έλεγχο

«Κανείς δε μπορεί να με πληγώσει χωρίς την άδειά μου»

Το πώς αισθάνεσαι και το πώς αντιδράς σε κάτι είναι πάντοτε δικό σου θέμα. Ίσως υπάρχει ένας «κανονικός» ή κοινός τρόπος αντίδρασης σε διαφορετικά πράγματα. Αλλά αυτό είναι όλο.
Μπορείς να επιλέξεις τις δικές σου σκέψεις, αντιδράσεις και συναισθήματα σχεδόν σε σχέση με καθετί. Δεν πρέπει να χάνεις τον έλεγχο, να αντιδράς υπερβολικά ή ακόμη να αντιδράς με αρνητικό τρόπο. Τουλάχιστον όχι κάθε φορά ή όχι άμεσα. Μερικές φορές μια αντανακλαστική αντίδραση πυροδοτεί έκρηξη. Ή ένας παλιός τρόπος σκέψης τα χαλάει όλα.
Και καθώς συνειδητοποιείς ότι κανένας έξω από εσένα δεν μπορεί στην πραγματικότητα να έχει τον έλεγχο του πώς αισθάνεσαι, μπορείς να αρχίσεις να εντάσσεις αυτή τη σκέψη στην καθημερινή σου ζωή και να την κάνεις τρόπο σκέψης. Ένας τρόπος που θα γίνεται όλο και πιο ισχυρός όσο περνάει ο καιρός. Κάνοντας αυτό η ζωή γίνεται πολύ πιο εύκολη και πιο ευχάριστη.

3. Συγχώρησε και ξέχασε.

«Ο αδύνατος δε μπορεί να συγχωρήσει. Η δυνατότητα συγχώρησης είναι προνόμιο των δυνατών»
«Το ‘οφθαλμόν αντί οφθαλμού’ καταλήγει στο να γίνει όλος ο κόσμος τυφλός»

Πολεμώντας το κακό με κακό δε βοηθάει κανέναν. Και όπως ειπώθηκε στην προηγούμενη αρχή, εσύ επιλέγεις το πώς θα αντιδράσεις σε κάτι. Όταν το ενσωματώσεις αυτό ως τρόπο σκέψης στη ζωή σου, τότε θα μπορείς να αντιδράς με έναν τρόπο που θα είναι χρήσιμος και σε σένα και στους άλλους.
Αντιλαμβάνεσαι ότι το να συγχωρείς και να ξεχνάς το παρελθόν θα κάνει σπουδαίο καλό σε σένα και στους άλλους. Και ξοδεύοντας το χρόνο σου σε αρνητικές μνήμες δε θα σε βοηθήσει, αφότου πήρες κάποιο μάθημα από την εμπειρία σου. Το πιθανότερο είναι να κάνεις τον εαυτό σου να υποφέρει περισσότερο και να αποφεύγεις να αναλάβεις δράση την παρούσα στιγμή.
Αν δε συγχωρείς, τότε επιτρέπεις στο παρελθόν και σε ένα άλλο πρόσωπο να ελέγχει τον τρόπο που αισθάνεσαι. Συγχωρώντας απελευθερώνεσαι από αυτά τα δεσμά. Και έπειτα μπορείς να εστιάσεις ολοκληρωτικά, για παράδειγμα, στο επόμενο θέμα.

4. Χωρίς δράση δεν πας πουθενά

«Μια στάλα πράξης αξίζει περισσότερο από τόνους διδασκαλίας»

Χωρίς να αναλαμβάνεις δράση, πολύ λίγα θα γίνουν. Ωστόσο το να αναλάβεις δράση είναι βαρύ και δύσκολο. Εκεί μπορεί να υπάρχει πολλή εσωτερική αντίσταση.
Και έτσι μπορεί να καταφύγεις στη θεωρητικολογία, όπως λέει ο Γκάντι. Ή στο να διαβάζει και να μελετάς ατελείωτα. Και να αισθάνεσαι ότι προχωράς μπροστά. Αλλά να έχεις λίγα ή μη πρακτικά αποτελέσματα στην πραγματική σου ζωή.
Επομένως, για να πας εκεί που θέλεις και να καταλάβεις τον εαυτό σου και τον κόσμο πρέπει να δράσεις. Τα βιβλία μπορούν να σου δώσουν μόνο γνώση. Εσύ πρέπει να ενεργοποιηθείς και να μετασχηματίσεις αυτή τη γνώση σε αποτελέσματα και κατανόηση.

5. Ζήσε τη στιγμή.

«Δε θέλω να προβλέψω το μέλλον. Ενδιαφέρομαι μόνο να φροντίζω για το παρόν. Ο Θεός δε μου έδωσε τη δυνατότητα να έχω τον έλεγχο ούτε για το λεπτό που ακολουθεί.»

Ο καλύτερος τρόπος που έχω βρει για να ξεπερνώ την εσωτερική αντίσταση που συχνά μας εμποδίζει από το να αναλάβουμε δράση είναι να παραμένουμε στο παρόν όσο είναι δυνατό και να το αποδεχόμαστε.
Γιατί; Όταν βρίσκεσαι στο παρόν δε χρειάζεται να στενοχωριέσαι για την επόμενη στιγμή που ούτως ή άλλως δεν μπορείς να την ελέγξεις. Και η αντίσταση στη δράση προέρχεται από το ότι καθώς φαντάζεσαι αρνητικές μελλοντικές επιπτώσεις -ή στρέφεσαι σε παλιές αποτυχίες- των ενεργειών σου, χάνεις τη δύναμή σου. Έτσι γίνεται πιο εύκολο και το να αναλάβεις δράση και το να επικεντρωθείς στην παρούσα στιγμή και να αποδώσεις καλύτερα.

6. Όλοι είναι άνθρωποι.

«Ισχυρίζομαι ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος επιρρεπής σε σφάλματα όπως οποιοσδήποτε άλλος θνητός συνάνθρωπος»
«Δεν είναι σοφό να είναι κανείς βέβαιος για τη δική του σοφία. Είναι υγιές να του υπενθυμίζεται ότι ο ισχυρότερος μπορεί να εξασθενήσει και ο σοφότερος να σφάλει.»

Όταν αρχίζεις και μυθοποιείς κάποιους ανθρώπους-ακόμη και αν έχουν δημιουργήσει εξαιρετικά πράγματα-έχεις το ρίσκο να χάσεις την επαφή μαζί τους. Μπορεί να αρχίσεις να αισθάνεσαι ότι δε θα μπορούσες ποτέ να πετύχεις παρόμοια πράγματα, γιατί αυτοί είναι τόσο διαφορετικοί. Επομένως είναι σημαντικό να έχεις στο νου σου ότι ο καθένας είναι απλά ένας άνθρωπος, ανεξάρτητα από το ποιος είναι.
Και νομίζω είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και είμαστε επιρρεπείς στο να κάνουμε λάθη. Θεωρώντας κάποιους ανθρώπους αδικαιολόγητα ως πρότυπα, το μόνο που πετυχαίνεις είναι να δημιουργείς συγκρούσεις στο δικό σου κόσμο και αρνητισμό μέσα σου.
Είναι επίσης σπουδαίο να θυμάσαι να αποφεύγεις να πέφτεις στην ολότελα άχρηστη παγίδα του να επικρίνεις τον εαυτό σου για σφάλματα που έχεις κάνει. Αντί για αυτό να είσαι ικανός να δεις με καθαρότητα τι δεν πήγε καλά και τι έμαθες από το λάθος σου. Και μετά να ξαναπροσπαθείς.


7. Να επιμένεις

«Πρώτα θα σε αγνοήσουν, μετά θα γελάσουν μαζί σου, έπειτα θα σε πολεμήσουν, στο τέλος θα νικήσεις»

Να είσαι επίμονος. Με την πάροδο του χρόνου η αντίδραση θα ξεθωριάσει και θα υποχωρήσει. Και η εσωτερική σου αντίσταση και οι αυτοκαταστροφικές σου τάσεις που θέλουν να σε συγκρατήσουν και να παραμείνεις όπως ήσουν πάντοτε θα αποδειχθούν ολοένα και ασθενέστερες.
Ανακάλυψε αυτό που πραγματικά σου αρέσει. Τότε θα βρίσκεις πάντοτε τα εσωτερικά κίνητρα να συνεχίζεις, να συνεχίζεις, να συνεχίζεις. Μια από τις αιτίες που ο Γκάντι και οι οπαδοί του ήταν τόσο επιτυχημένοι στη μέθοδο της μη βίας είναι ότι ήταν τόσο επίμονοι. Απλώς δεν το έβαζαν κάτω.
Η επιτυχία ή η νίκη σπάνια θα έρθει τόσο σύντομα όσο θα ήθελες. Νομίζω μια από τις αιτίες που οι άνθρωποι δεν παίρνουν αυτό που θέλουν είναι γιατί εγκαταλείπουν πάρα πολύ γρήγορα. Ο χρόνος που θεωρούν ότι απαιτείται για ένα επίτευγμα δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που συνήθως χρειάζεται για αυτό το στόχο. Η εσφαλμένη αυτή αντίληψη πηγάζει από τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Ένας κόσμος γεμάτος μαγικές λύσεις όπου η διαφήμιση συνεχώς μάς υπόσχεται ότι μπορούμε να χάσουμε βάρος ή να κερδίσουμε ένα σωρό λεφτά σε μόνο 30 μέρες.

8. Δες την καλή πλευρά των ανθρώπων και βοήθησέ τους.

«Κοιτάζω μόνο τα καλά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Καθώς ο ίδιος δεν είμαι αλάνθαστος δε θα ψάξω τα λάθη των άλλων.»

«Ο άνθρωπος γίνεται σπουδαίος στο βαθμό που εργάζεται για την ευτυχία των συνανθρώπων του»

«Υποθέτω ότι 'ηγεσία' κάποτε σήμαινε 'μυς'. Σήμερα όμως σημαίνει να είσαι στο πλευρό των ανθρώπων.»

Υπάρχει σχεδόν πάντοτε κάτι καλό στους ανθρώπους. Και πράγματα που ίσως δεν είναι καλά. Αλλά μπορείς πάντοτε να επιλέξεις σε ποια πράγματα θα εστιάσεις. Και αν θέλεις τη βελτίωση, τότε η εστίαση στα καλά των ανθρώπων είναι χρήσιμη επιλογή. Κάνει επίσης τη ζωή πιο εύκολη για σένα, καθώς ο κόσμος και οι σχέσεις γίνονται πιο ευχάριστες και πιο θετικές.
Και όταν βλέπεις το καλό στους ανθρώπους, γίνεται πιο εύκολο να δώσεις κίνητρο στον εαυτό σου να τους φανείς χρήσιμος. Και καθώς κάνεις αυτό και τους δίνεις αξία δεν κάνεις μόνο τη ζωή τους καλύτερη. Με το χρόνο έχεις την τάση να παίρνεις αυτό που δίνεις. Και οι άνθρωποι που βοήθησες ίσως αισθανθούν περισσότερο τη διάθεση να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους. Έτσι και εσύ, μαζί, δημιουργείτε ένα ανοδικό σπιράλ θετικών αλλαγών που μεγαλώνει και γίνεται πιο δυνατό.
Ισχυροποιώντας τις κοινωνικές σου δεξιότητες μπορείς να γίνεις άτομο με μεγαλύτερη επιρροή και να κάνεις αυτό το ανοδικό σπιράλ ακόμη πιο δυνατό.


9. Να είσαι αρμονικός, να είσαι αυθεντικός, να είσαι ο εαυτός σου.

«Ευτυχία είναι όταν αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που λες και αυτό που κάνεις είναι σε αρμονία μεταξύ τους»

«Πάντοτε να επιδιώκεις να συμπληρώνεις την αρμονία σκέψεων, λόγων και πράξεων. Πάντοτε να προσπαθείς να εξαγνίζεις τις σκέψεις σου και όλα θα πάνε καλά.»

Νομίζω ότι μια από τις καλύτερες συμβουλές για να βελτιώσεις τις κοινωνικές σου δεξιότητες είναι να συμπεριφέρεσαι αρμονικά και να επικοινωνείς με αυθεντικό τρόπο. Στους ανθρώπους φαίνεται να αρέσει η πραγματικά ειλικρινής επικοινωνία. Και πάντα υπάρχει εσωτερική ικανοποίηση, όταν οι σκέψεις, οι λέξεις και οι πράξεις σου είναι ευθυγραμμισμένες. Αισθάνεσαι καλό και ισχυρό τον εαυτό σου.
Όταν ευθυγραμμίζονται τα λόγια και οι σκέψεις σου, αυτό φαίνεται στην επικοινωνία σου. Επειδή τότε έχεις την τονικότητα της φωνής και τη γλώσσα του σώματος – μερικοί λένε πως είναι πάνω από το 90% της επικοινωνίας – σε ευθυγράμμιση με τα λόγια σου.
Με αυτά σε αρμονία οι άνθρωποι τείνουν να ακούνε πραγματικά αυτό που λες. Επικοινωνείς χωρίς δυσαρμονία, χωρίς ανάμεικτα μηνύματα ή ίσως και μια μορφή ανειλικρίνειας.
Ακόμη, αν οι ενέργειές σου είναι σύμφωνες με τον τρόπο που επικοινωνείς, τότε αρχίζεις να επιφέρεις πλήγμα στην πεποίθηση που έχεις για το τι μπορείς να κάνεις. Και στην πεποίθηση των άλλων ανθρώπων επίσης.

10. Συνέχιζε να αναπτύσσεσαι και να εξελίσσεσαι

«Η συνεχής εξέλιξη είναι νόμος της ζωής και ο άνθρωπος που πάντα προσπαθεί να διατηρήσει τις δογματικές του θέσεις, ώστε να φαίνεται συνεπής, οδηγεί τον εαυτό του σε λάθος θέση»

Μπορείς σχεδόν πάντα να βελτιώνεις τις ικανότητές σου, τις δεξιότητες ή να επαναξιολογείς τις εκτιμήσεις σου. Μπορείς να κερδίσεις έτσι βαθύτερη κατανόηση του εαυτού σου και του κόσμου.
Βέβαια, ίσως να φανείς ασυνεπής ή σαν κάποιον που δεν ξέρει τι κάνει πολλές φορές. Ίσως να έχεις πρόβλημα στο να ενεργείς αρμονικά ή να επικοινωνείς με αυθεντικό τρόπο. Αλλά αν δεν το κάνεις, τότε, λέει ο Γκάντι, θα οδηγηθείς σε εσφαλμένη θέση. Σε μια άποψη που θα προσπαθείς να υποστηρίζεις και στην οποία θα μένεις προσκολλημένος, για να φαίνεσαι συνεπής, τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι μέσα σου ότι κάτι είναι λάθος. Δεν είναι μια ευχάριστη κατάσταση. Το να επιλέξεις να αναπτύσσεσαι και να εξελίσσεσαι είναι ο πιο ευτυχής και χρήσιμος δρόμος που μπορείς να διαλέξεις.

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

The Athens Review of books, Ιανουάριος 2012

Oι κοινωνίες σπανίως λειτουργούν ορθολογικά. Ως άθροισμα πολύπλοκων και διαφορετικών κινήτρων, συμφερόντων, διαθέσεων και συναισθημάτων, οι κοινωνικές συμπεριφορές ακολουθούν τους δικούς τους νόμους. Όμως ο κοινωνικός ανορθολογισμός έχει και τα όριά του. Είναι τα αμείλικτα όρια που θέτει η πραγματικότητα, η οποία αναγκάζει τις κοινωνίες συνολικά και τους ανθρώπους ως άτομα να προσαρμοστούν για να αντιμετωπίσουν τα πραγματικά προβλήματα και διλήμματα που θέτει η ζωή και να προχωρήσουν.
Εμείς δυστυχώς, παρά την κρίση που μαίνεται, δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει την κατάστασή μας. Η κορύφωση της κρίσης συμπίπτει με την κορύφωση της έκρηξης του κοινωνικού ανορθολογισμού, ο οποίος τροφοδοτείται με μανία από το πολιτικό σύστημα και τα μέσα μαζικής «ενημέρωσης». Κυρίαρχο σύμπτωμα μια θεμελιώδης παρανόηση για όσα μας συμβαίνουν, την οποία τροφοδοτούν πρωτίστως αυτοί που φέρουν τις μεγαλύτερες ευθύνες και ενοχές.
Αναφερόμαστε στις ανοησίες περί «κατοχής», «εξανδραποδισμού», «διακυβέρνησης από την τρόικα», «καταστροφής που έφερε το μνημόνιο και το ΔΝΤ», τις οποίες καταπίνουν αμάσητες πρωτίστως τα μεγαλύτερα θύματα των ενόχων και συνενόχων, δηλαδή οι απλοί πολίτες. Κυρίως εκείνοι που ήταν ως τώρα οι χαμένοι από την συντεχνιακή, φαυλεπίφαυλη και κομματοκρατική λειτουργία του ελληνικού συστήματος.

Εκλογές στην Ελλάδα; Νικητής ο ...Ερντογάν!

Του BURAK BEKDİL από τη “Χουριέτ” της 4.1.2012 (μετάφραση: sm)

Για πρώτη φορά αφότου πέρασα το κατώφλι του διακοσίων έντεκα ετών μαγαζιού, ο Ιγνάτιος, σερβιτόρος- ιδιοκτήτης και ό,τι άλλο - στο αγαπημένο μου ουζερί σ' αυτό το νησί του βορειοανατολικού Αιγαίου, μας έφερε σε δύσκολη θέση, όταν άρχισε το κήρυγμα για το πλεονέκτημα τού να έχουμε έναν πρωθυπουργό σαν τον Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν.  Ο λόγος του  διανθισμένος με τις τυπικές ελληνικές χειρονομίες, όχι κατάλληλες για περιγραφή σε μια αξιοπρεπή εφημερίδα. Προσπάθησα μάταια να τον πείσω, προσφέροντας τον κ. Ερντογάν στην Ελλάδα, αλλά αμέσως αντιπρότεινε να προσφέρει τον κ. Παπανδρέου. Σταμάτησα την ανταλλαγή επιχειρημάτων, όταν με πρόδωσαν τα ελληνικά μου. Καθώς φεύγαμε, ο Ιγνάτιος συνέχιζε να κάνει χειρονομίες ανάλογες ενός χούλιγκαν, φωνάζοντας “Ερντογάν, Ερντογάν!”
Σκεφτήκαμε ότι στην επόμενη στάση σε ένα άλλο ουζερί με το όνομα “Ο ουρανός” θα βρίσκαμε το ησυχαστήριό μας, καθώς ήμασταν ολότελα ξένοι στην τέσσερα επί πέντε αυλή του. Κάναμε λάθος. Η κατάρα του κυρίου Ερντογάν δε θα μας άφηνε σε ησυχία. Μια φωνή Έλληνα από το μόνο διπλανό τραπέζι, όπου κάθονταν τρεις άντρες, μας διέκοψε σε γνήσια “μειονοτικά” τουρκικά. Μετά από μισή ώρα ανταλλαγής αστεϊσμών, ένας από τους Έλληνες έβγαλε ένα λόγο που μας έκανε να πιστέψουμε ότι θα μπορούσε να είναι τοπικός κομματάρχης του κ. Ερντογάν. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσαμε τη δύναμη των δημοσίων σχέσεων και της οικονομίας.
Ο άνθρωπος νόμιζε ότι η Τουρκία είναι παράδεισος. Περισσότερο οικονομικά παρά πολιτικά. Πολιτικά; Δεν τον ένοιαζε. Ήταν ένας άσημος δημόσιος υπάλληλος, εργαζόμενος στην κρατική τηλεόραση, την ΕΡΤ. Η γυναίκα του ήταν δασκάλα. Πριν την οικονομική κρίση, ο μηνιαίος μισθός και των δύο έφτανε τα 5000 ευρώ. Τώρα ήταν μόλις 3000 ευρώ. Του είπα τι μισθό παίρνουν οι συνάδελφοί του στην Τουρκία. Δεν ήθελε να ακούσει. Αντί γι' αυτό, προτιμούσε να μιλά για τις αξέχαστες στιγμές που πέρασε με τη γυναίκα του στο Hilton της Σμύρνης και πόσο γενναιόδωρα ξόδεψαν χρήματα στον Τσεσμέ. Του είπα πώς ζούσαν οι συνάδελφοί του στην Τουρκία τόσο οικονομικά όσο και από την άποψη της δημοκρατίας. Σε απάντηση μας μίλησε για τα ταξίδια του στο εξωτερικό και άλλες πολυτέλειες.
Ο άνθρωπος πίστευε ότι οι Τούρκοι δημόσιοι υπάλληλοι κάνουν μπάνιο με σαμπάνια στα πιο εξωτικά μέρη του κόσμου. Του είπαμε ότι αν αυτός και η σύζυγός του ήταν Τούρκοι θα κέρδιζαν τα μισά από όσα κερδίζουν στη χτυπημένη από την κρίση Ελλάδα και θα ξόδευαν τρεις φορές περισσότερα αν έτρωγαν σε ουζερί. Κούνησε το κεφάλι του και διαφώνησε. Αισθανθήκαμε αβοήθητοι. Μείναμε άφωνοι.
Έτσι σταματήσαμε τη συζήτηση. Αλλά τώρα ξέρουμε ότι ο κ. Ερντογάν θα ήταν ο αδιαφιλονίκητος νικητής των εκλογών σ' αυτό το μέρος της Ελλάδας. Καθώς ο άνδρας έφευγε λέγοντάς μας ότι ο ίδιος και η οικογένειά του σύντομα θα επισκεφτούν την Προύσα για σκι, η καρδιά μου πληγώθηκε για τους φτωχούς Έλληνες κυβερνητικούς υπαλλήλους, ειδικά όταν σκέφτηκα ότι ο Τούρκος συνάδελφός του θα ετοιμαζόταν τώρα για ηλιόλουστες διακοπές σε πεντάστερο ξενοδοχείο στα νησιά Μαουρίτσιους. Δεν πειράζει. Οι Έλληνες δεν κάνουν τον κόπο να ελέγξουν γεγονότα και αριθμούς και να δουν ότι το κατά κεφαλήν εισόδημά τους εν καιρώ “κρίσης” είναι τρεις φορές πάνω από το αντίστοιχο εισόδημα της Τουρκίας την περίοδο της αναπτυξιακής της έκρηξης.
...