Η Φερστέ, ο Χαμί και η ντροπή μας

Η Φερστέ βαριά τραυματισμένη, ο αδελφός της Χαμί νεκρός. Μια 11χρονη κοπελίτσα και ένα 15χρονο αγόρι θύματα μιας εγκληματικής πράξης αλλά και της εγκληματικής ανοχής μιας κοινωνίας που πάσχει από το μιθριδατισμό της "επαναστατικότητας". Πού είναι η κατηγορηματική, οργίλη αντίδραση των "προοδευτικών" μας κομμάτων; Πού είναι οι συνομήλικοι του Χαμί να βγούν στο δρόμο και να διαμαρτυρηθούν; Πού είναι μια βουβή, θυμωμένη, διαδήλωση ενάντια στην ηλίθια πρακτική των "επαναστατών"; Τόλμησαν οι εν τύπω επαγγελματίες υπερασπιστές τους να μιλήσουν για "επαναστατική ηθική" που επιβάλλει την προειδοποίηση πριν την έκρηξη βόμβας. Ντροπή τους (και ντροπή μας).

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Ποιός είδε κράτος λιγοστό


σ’ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά’χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;



(Γ. Σουρής) 19ος αιώνας

Ο Θρίαμβος και το Τέλος της "Χαριστικής Παραίσθησης"

Του Τάκη Μαχαίρα, Πολιτικού Επιστήμονα
http://citypress-gr.blogspot.com

Δεκαετίες τώρα, ο ιδεολογικά κυρίαρχος στη χώρα μας αριστερόστροφος λαϊκισμός, έχει επιβάλει στην Ελληνική κοινωνία τη δική του απλουστευτική και ισοπεδωτική οπτική θέασης των πραγμάτων και θεώρησης του κόσμου. Στηριγμένος σε ένα μείγμα ανορθόλογων προπαραδοχών, δογματικών προκατασκευών και ανέδραστων στην πραγματικότητα ιδεοληπτικών εμμονών, έχει κατορθώσει να ηγεμονεύει αξιακά και να επικρατεί πολιτικά, παρά τις γοερές διαψεύσεις των «διαβεβαιώσεών» του και τις παταγώδεις αποτυχίες των κατά καιρούς εφαρμοζόμενων «συνταγών» του.
Με όπλα του την ανεδαφική ρητορική, την «εύπεπτη» συνθηματολογία και τη διατύπωση «ευλογοφανών» - πλην έωλων και αυθαίρετων – ισχυρισμών, που δεν αντέχουν στη βάσανο της κριτικής ανάλυσης και της λογικής επεξεργασίας, ο αριστερόστροφος λαϊκισμός, χρόνια τώρα, κρατά την πατρίδα μας αιχμάλωτη των «ιδεολογικών παραισθησιογόνων» που...

FINIS GRAECIAE

Σήμερα ανακοινώθηκαν τα προ πολλού αναμενόμενα "νέα" μέτρα. Ο επίλογος του θλιβερού δράματος ωστόσο δε γράφτηκε ακόμη. Ακόμη κι αν βρεθούν τα χρήματα που απαιτούνται για να αλλάξει το κλίμα στις διεθνείς αγορές, είναι φανερό ότι η χώρα ακολουθεί μοιραία πορεία.
Για δεκαετίες βαυκαλιστήκαμε με μύθους που κόστισαν στον ελληνικό λαό πολύ περισσότερα από όσα όντως καταχράστηκαν οι πάσης φύσεως κλέφτες, μιζαδόροι, άρπαγες και ρουσφετολόγοι.
Ο σημαντικότερος μύθος, όλοι μάς χρωστάνε και εμείς ως τρόπον τινά περιούσιοι είμαστε θεία τη βουλήσει προορισμένοι να απολαμβάνουμε άκοπα και ανέξοδα. Εύκολο χρήμα, μαύρο χρήμα, επιδοτήσεις, αρπαχτές, προμήθειες, μίζες υπήρξαν αποτελέσματα αυτής της νοσηρής νοοτροπίας.
Ακόμη, μια ψευδοπροοδευτική αριστερή θολοκουλτούρα κούφιας "επαναστατικότητας" και αποχής από την κοινή λογική έδωσε το άλλοθι, τον ιδεολογικό μανδύα στην όλη παρακμιακή κατάσταση. Αξίες όπως η σκληρή δουλειά, η ανταγωνιστικότητα, η καινοτομία, η επιχειρηματικότητα απαξιώθηκαν και λοιδωρήθηκαν. Στη θέση τους μαζί με τις παραπάνω περιγραφόμενες αρετές των επιτήδειων προστέθηκαν η λούφα και το βόλεμα, "τα κεκτημένα", "το άσυλο", ο λαϊκισμός.
Αυτή την αξιακή χρεοκοπία ποια μεταρρυθμιστικά μέτρα και σε πόσο χρόνο μπορούν να την αναστρέψουν;

Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται...

«Παρέλυσε», υποτίθεται σήμερα το Δημόσιο. Οι εργαζόμενοι «απαντούν αγωνιστικά» στην κυβέρνηση και την περικοπή των αποδοχών τους, χαρίζοντάς της το μεροκάματο. Γνωστά και επαναλαμβανόμενα τα επαναστατικά «κλισέ» που ακούγονται από τα …έγκριτα χείλη των επαγγελματιών του συνδικαλισμού.
Εκείνο που δε σκέφτηκε ποτέ κανείς τους ωστόσο είναι ότι, για να «πονέσει», να έχει κόστος για την κυβέρνηση (ώστε να αναγκαστεί να αναθεωρήσει) μια απεργία, θα πρέπει το υπόλοιπο διάστημα οι εργαζόμενοι να αποδίδουν παραγωγικά και το έργο τους να εκτιμάται από το κοινωνικό σύνολο. Σ’ αυτή την περίπτωση, όταν γίνεται απεργία, υπάρχει έλλειψη των υπηρεσιών που προσφέρονται στους πολίτες, δυσαρέσκεια, αναστάτωση, οπότε η απεργία πράγματι έχει εκπληρώσει το στόχο της.
Όταν καθημερινά ο πολίτης συνθλίβεται στα γρανάζια της γραφειοκρατίας του Δημοσίου, και χρειάζεται για να πάρει μια άδεια π.χ. λειτουργίας καταστήματος, να τραβιέται κανένα εξάμηνο, πόσο θα του «κοστίσει» μια μέρα (ή και παραπάνω) απεργίας;
Όταν τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης «τελούν υπό (εγ)κατάλει(η)ψη», εθιμικά κάθε χρόνο δυο μήνες πριν τις γιορτές, κλειδωμένα με λουκέτο από το πρωί, χωρίς να είναι κανείς μέσα και δεν «κουνιέται φύλλο» από Πολιτεία (Αστυνομία, Εισαγγελέας), «εκπαιδευτική κοινότητα» (Σύλλογοι Γονέων, Καθηγητές), ποιος θα νοιαστεί για τη χαμένη μία (1) μέρα της απεργίας;
Όταν στα νοσοκομεία χάνονται καθημερινά, εν ώρα εργασίας, ζωές, γιατί ο κ. καθηγητής χρειάζεται ειδική «προσέγγιση» εκ μέρους του ασθενούς, για να επισπευσθεί η ιατρική πράξη που ίσως του σώσει τη ζωή, όταν οι νοσηλεύτριες δεν επαρκούν λόγω των κενών που δημιουργούν οι περιορισμένες προσλήψεις ΑΛΛΑ ΚΑΙ οι ανεξέλεγκτες μετατάξεις, ποιος θα παρατηρήσει την απουσία ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού;
Όταν στο ίδιο το Δημόσιο υπάλληλοι με προσόν το απολυτήριο Λυκείου αμείβονται πλουσιοπάροχα με ειδικά «κατακτημένα» επιδόματα (βλ. υπάλληλοι ΔΟΥ, Βουλής κλπ) και επιστημονικοί κλάδοι υποτιμώνται με τις μισές αμοιβές, πώς αυτοί θα πιαστούν χέρι-χέρι στην απεργιακή διαδήλωση;
Πότε θα καταλάβουμε ότι για να υπάρξει αλλαγή σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να γίνει πρώτα μια ηθική-αξιακή επανάσταση στην οποία τα αιτήματα θα είναι: περισσότερη και ποιοτικότερη δουλειά για καλύτερες αμοιβές, δικαιοσύνη και κοινωνική λογοδοσία; Στην κοινωνία της γενικευμένης ανομίας και της συντεχνιακής λογικής οι απεργίες λειτουργούν ως εκτόνωση σε ψυχοπαθολογικές ανάγκες μιας ψευδοπροοδευτικής λογικής, αλλά δεν οδηγούν σε λύσεις.

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία

"Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα.
Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο.
Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος...
πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.
Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.

Η πτώχευση του πολιτικού μας συστήματος.

Εντυπωσιακά τα στοιχεία που παρουσιάζει ο Βασίλης Ζήρας στην Καθημερινή της Κυριακής για την άνιση (και άδικη) κατανομή των επιδομάτων στο δημόσιο τομέα…
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_100028_31/01/2010_388933
Χαρακτηριστικό παράδειγμα: διοικητικός υπάλληλος με δύο παιδιά και 17 χρόνια υπηρεσία αμείβεται με: 1.829 ευρώ στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας- 2.279 ευρώ στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (+24,6%),- 3.279 ευρώ στο υπουργείο Οικονομίας (+79%!!!).
Όσο για τους εκπαιδευτικούς, προτείνει να γίνουν κλητήρες στο Υπουργείο Οικονομικών. (Εδώ δεν ισχύει το …από Δήμαρχος, κλητήρας) Θα αυξήσουν τις αποδοχές τους κατά 25% περίπου, ενώ δεν χρειάζεται ως προσόν τίποτε άλλο παρά να επιδείξουν το …απολυτήριο του Γυμνασίου τους.
Το δημοσίευμα περιέχει πλήθος στοιχείων που δεν βλέπουν εύκολα το φως της δημοσιότητας για ευνόητους λόγους και δείχνει ποιοι είναι οι λεγόμενοι «πατρίκιοι».. Άραγε οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των «πληβείων» του Δημοσίου π.χ των εκπαιδευτικών (ΔΟΕ, ΟΛΜΕ), για να μην πούμε για την ΑΔΕΔΥ, δε θα έπρεπε να αναδείξουν χρόνια τώρα αυτές τις κραυγαλέες ανισότητες;
Υπάρχει, αλήθεια, κανείς που πιστεύει ότι θα θέσει κάποια κυβέρνηση «τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων» και θα εξετάσει από μηδενική βάση τους μισθούς και τα επιδόματα στο χάος του Δημοσίου, ώστε να αρθούν οι αδικίες;
Από αυτή την άποψη το «δυστυχώς, επτωχεύσαμεν» που κάποτε ειπώθηκε ίσως και να ακουστεί «ευτυχώς, επτωχεύσαμεν», όπως σημειώνει ο Γ. Πρετεντέρης σήμερα στα «Νέα». http://www.tanea.gr/gnomes.htm
Αφού όλο το πολιτικό σύστημα αποδείχτηκε ανίκανο να διαχειριστεί τα του οίκου του, χωρίς να σημαίνει ότι και οι πολίτες δεν έχουν ευθύνη, ας αναλάβουν οι τεχνοκράτες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ή της Κομισιόν ή όποιοι άλλοι να βάλουν τάξη…
Καλώς να κοπιάσουν…

Τι καφές είν' αυτός; Φουντούκκκκκι

Επειγόντως μαθήματα ...ευγένειας χρειάζονται στη διαφημιστική εταιρία που ανέλαβε την προώθηση του καφέ jacobs. Ο νεαρός, και σε άλλη εκδοχή η νεαρά, αποκαλούν την ηλικιωμένη κυρία " γιαγιά", λες και πρόκειται για τη γιαγιά τους, οπότε η εξ αίματος προεξοφλημένη οικειότητα θα δικαιολογούσε την τρυφερή προσφώνηση. Η άκομψη αυτή συμπεριφορά δε μπορεί παρά να ανακαλεί από τις παιδικές μνήμες την αθώα προσφώνηση "θεία" και "θείο" προς όλους τους οικείους-άγνωστους, η οποία βέβαια έχει ημερομηνία λήξεως πολύ πριν την ενηλικίωση κάποιου. Ίσως βέβαια η διαφημιστική εταιρία τράβηξε από τα μαλλιά την ούτως ή άλλως αγενή συμπεριφορά, προκειμένου να προσεχτεί η διαφήμιση και να γίνει ένα μέρος της slogan, πράγμα το οποίο και πέτυχε εν μέρει.
Πόσοι όμως το κατάλαβαν, αν είναι έτσι, και δεν έξέλαβαν τη χοντροκοπιά ως δείγμα οικειότητας;

Θα βουλιάξουμε στην ήττα;

Tου Νικου Γ. Ξυδακη (Καθημερινή, 24.01.2010)

Η χρεοκοπία είχε επέλθει προ πολλού· πριν από τις υποβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησης και το bullying αγορών και Financial Times. H χρεοκοπία είχε πλήξει τον δημόσιο βίο εν συνόλω, η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει πολιτικά και ηθικά, πολιτιστικά· απλώς δεν τη βλέπαμε, θαμμένη καθώς ήταν κάτω από βουνά υποκρισίας, ανομίας και χλιδοσπατάλης, με δανεικό και μαύρο χρήμα.
Τώρα πληρώνουμε τον μικρομεγαλισμό του ολυμπιακού 2004, τα παχιά λόγια για την ισχυρή Ελλάδα. Τώρα φαίνεται πολλαπλάσια η καμένη και γυμνή Ελλάδα του 2007, η απροστάτευτη από τους ίδιους τους ανθρώπους της· η Ελλάδα των σκανδάλων και της ατιμωρησίας, της «νομιμοφανούς» ηθικής των βουλευτών, των offshore και των Kαγιέν· των επίορκων δημόσιων λειτουργών και της διαβουκολευμένης μάζας. Πληρώνουμε αυτό που ήμασταν: Αφρονες και υβριστικοί.

Όλοι εναντίον όλων (2)

Το αποκορύφωμα της αντικοινωνικής συμπεριφοράς των αγροτών υπήρξε η ιδιότυπη ομηρία στην οποία επέβαλαν χθες το βράδυ επαγγελματίες και επιβάτες πλοίου που αποβιβάστηκαν στην Ηγουμενίτσα προερχόμενοι από την Ιταλία.
Για πρώτη φορά δεν εμποδίστηκε απλώς η διέλευση από δρόμο, κάτι πλέον εθιμικό και "αγωνιστικά" δικαιωμένο, αλλά εγκλωβίστηκαν πολίτες σε συγκεκριμένο χώρο (λιμάνι) και δεν τους επιτρεπόταν η έξοδος!
Μάταια οι "θεσμικά" υπεύθυνοι δημοσιογράφοι των καναλιών προσπαθούσαν να τους συνετίσουν, τονίζοντάς τους το πρωτοφανές και αδικαιολόγητο του πράγματος...Τους κατηγορούσαν για μονομέρεια και για κακή χρήση του όρου "ομηρία".
Τελικά μιλούμε για ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας, αλλά αυτό έχει ήδη συντελεστεί:
Είναι χρεοκοπία θεσμών, αφού ο αρμόδιος εισαγγελέας που παρευρισκόταν δε διέταξε την άμεση διάνοιξη της εξόδου του λιμανιού και τη σύλληψη όσων παρεμπόδιζαν. Μάθαμε απλώς ότι παρευρισκόταν στο χώρο και διαπραγματευόταν!
Είναι πρώτα και κύρια χρεοκοπία αξιών, αφού μια κοινωνική ομάδα, προκειμένου να στηρίξει το όποιο δίκιο της, δε διστάζει να παραβιάζει βάναυσα στοιχειώδη δικαιώματα της άλλης. Αν μεθαύριο δούμε ένοπλες ομάδες "αγροτών" να μπουκάρουν σε σπίτια και να λεηλατούν, στο όνομα της κοινωνικής αδικίας ή των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, ποιος θα τους σταματήσει;
Όσο για την οικονομική χρεοκοπία, μετά από αυτά, καλώς να έρθει... Είναι το έλασσον.

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας…

Κάθε χρόνο, τέτοια -νεκρά για τη γεωργία- εποχή, οι αγρότες ζεσταίνουν (χειμώνας γαρ) τις μηχανές τους.
Αφού τις προθερμάνουν επαρκώς (βλ. λ. απειλήσει) «κατεβαίνουν» στα λεγόμενα «μπλόκα»
Αιτήματα; Παραδάκι, απλά πράγματα, τα υπόλοιπα «διαρθρωτικά» είναι φιοριτούρες.
Στα μπλόκα η παρουσία τους περιορίζεται συνήθως κατά τις ώρες προβολής των δελτίων ειδήσεων των μεγάλων ιδιωτικών καναλιών.
Άλλα μπλόκα (;) είναι μόνιμα ανοιχτά, άλλα ανοίγουν κατά το δοκούν, για να εξυπηρετήσουν όποιον κρίνουν.

Ειδικότερα φέτος:
Οι εξεγερμένοι (;) αγρότες δεν αναγνωρίζουν τους οργανωμένους φορείς εκπροσώπησης (ΠΑΣΕΓΕΣ κλπ)
Μετέχουν, λέει, σε ένα Πανελλήνιο Συντονιστικό…
Ποιος το εξέλεξε, πώς, πότε, με ποιες διαδικασίες….
«Βεντέτα» των κινητοποιήσεων (νέος Μπούτας) κάποιος Γκανής, οινοποιός και μεγαλαμπελουργός από το Δομοκό, που ντρέπεται να πει την ιδιότητά του στα κανάλια, όταν τον ρωτούν, για να μη φανεί ότι δεν είναι φτωχός και αδικημένος… (http://www.athinorama.gr/wine/vineyards/default.aspx?i=1675&c=vaios
Η υπουργός Γεωργίας απαξιοί να συναντηθεί μαζί τους όπως της ζητούν.
Ο πρωθυπουργός τούς καλεί σε ημερίδα στο ….Ζάππειο, μερικοί από τους αγρότες (ΚΚΕ) λένε ότι θα πάνε, αλλά…απ’ έξω(!)
Οι κατά τόπους εισαγγελείς των μπλόκων (όχι όλοι) ζητούν να …διερευνηθεί το κατά πόσον (!) τελούνται αξιόποινες πράξεις.
Ακόμη το διερευνούν…

Και το κερασάκι:
Ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας ζητεί να συγκαλέσει σύσκεψη φορέων (εισαγγελέας, νομάρχης κλπ) σε ελληνικό έδαφος!
Αφού αυτό απορρίπτεται, πηγαίνει ο ίδιος να τους συναντήσει σε βουλγαρικό έδαφος, λέγοντας «με ζητήσατε, ήρθα»! και ανοίγει για μερικές ώρες τα σύνορα..
Παράλληλα, βέβαια, προχωράει κανονικότατα την καταγγελία κατά της Ελλάδας στην Κομισιόν…
Απορία: Πώς δεν έχουν σηκωθεί ακόμη οι…πέτρες σ’ αυτή τη χώρα του παραλόγου; Τι άλλο θα δούμε;

"Όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται..."

Σε παρατήρηση του δημοσιογράφου Δημήτρη Οικονόμου στην Πρωινή Γραμμή της ΝΕΤ (20/1) ότι η κοινοτική νομοθεσία απαγορεύει επιδοτήσεις της κυβέρνησης προς τους αγρότες, εκπρόσωπός τους απάντησε με τη φράση του τίτλου: όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται. Η αλήθεια είναι ότι έχει δίκιο. Μόνο που η παραπάνω φράση ισχύει εντός των τειχών της Ψωροκώσταινας. Όταν η τελευταία φόρεσε "τα καλά" της και ζήτησε να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής (τρομάρα της) οικογένειας, αξιώνοντας μάλιστα τη συμμετοχή της με βάση τις πνευματικές και πολιτιστικές της (;) περγαμηνές, δεσμεύτηκε να αποκηρύξει το μπαξίσι, το ρουσφέτι, το φέσι και άλλες οθωμανικές ...κακές συνήθειες και να συμπράξει τίμια με βάση τα δυτικά ειωθότα. Στην πορεία βέβαια αποδείχτηκε ότι αυτό που ενδιέφερε ήταν η "απορρόφηση" κονδυλίων, επιδοτήσεων, πακέτων, ευνοϊκών δανείων, κοινώς η μάσα. Όπως όμως συμβαίνει και στα καλύτερα τραπέζια, στο τέλος έρχεται ο λογαριασμός...
Ίσα που πρόλαβε να ψελλίσει ο δημοσιογράφος ότι με κάτι τέτοια φθάσαμε εδώ που φθάσαμε.

Ο Συνήγορος του Πολίτη για τους αγρότες

Επιτέλους, μια σοβαρή και μετριοπαθής φωνή που λέει τα αυτονόητα, ο Συνήγορος του Πολίτη, κ. Καμίνης, σήμερα το πρωί στην Πρωινή Γραμμή της ΝΕΤ: κανείς δεν έχει δικαίωμα να κλείνει τους δρόμους, όποιες κι αν είναι οι διεκδικήσεις του. Ακόμη, με αφορμή τον καθημερινό αποκλεισμό δρόμων του κέντρου από διαδηλωτές, πρέπει να εξέπληξε πολλούς, όταν υπενθύμισε το νόμο που προβλέπει εκ των προτέρων ενημέρωση της Αστυνομίας για τη διοργάνωση μιας διαδήλωσης. Έχουν χαλαρώσει τόσο τα αντανακλαστικά ευνομίας σ' αυτό τον τόπο που αυτές οι απόψεις ακούστηκαν ...περίπου αυταρχικές.
Όσο για τους αγρότες, άκουσον άκουσον, επέτρεψαν, λέει, τους "φιλάθλους" να κινηθούν προς τη Β. Ελλάδα, προφανώς για να "τα κάνουν λαμπόγυαλο", όπως και συνέβη στην Καβάλα. Εννοείται ότι "επιτρέπουν" και σε όποιον άλλον "κρίνουν", όπως για παράδειγμα στους επισκέπτες ενός τοπικού πανηγυριού.
Για γέλια και για κλάματα...

Και κάπου τα διόδια σταματάνε...

Του Χρήστου Μιχαηλίδη, (Ελευθεροτυπία, 25.09.2008)

ΤΟ καλοκαίρι του 1996 ήμασταν στην Ατλάντα, καλύπτοντας για την «Ε» τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μια μέρα, φύγαμε οδικώς από την πόλη για να επισκεφθούμε, από περιέργεια, την πόλη Athens, της εκεί Πολιτείας της Τζόρτζια. Βγαίνοντας από την Ατλάντα για να πάρουμε τον αυτοκινητόδρομο, σταματήσαμε στον έναν και μοναδικό σταθμό διοδίων που υπήρχε εκεί. Αλλοι περνούσαν με ηλεκτρονική κάρτα, άλλοι ρίχνοντας νομίσματα σε ένα χωνί, που τα «ζύγιζε» και, εάν ήταν εντάξει, άνοιγε αυτομάτως η μπάρα. Υπήρχε σε κάθε λωρίδα μια μεγάλη ηλεκτρονική οθόνη που έγραφε: «Ο δρόμος αυτός κατασκευάστηκε με δικά σας λεφτά. Κόστισε τόσα. Μέχρι αυτή τη στιγμή έχετε πληρώσει τόσα (και έβλεπες ότι συνεχώς άλλαζε, μειούμενο, το νούμερο του αρχικού κόστους). Μόλις εξοφληθεί αυτό το ποσόν, τα διόδια αυτά θα ξηλωθούν. Σας ευχαριστούμε».

Κουΐζ (sm): Συγκρίνετε αυτό το post με το προηγούμενο που αφορά το καθεστώς των διοδίων στον τόπο μας. Ποιοι είναι τα "Αμερικανάκια" και ποιοι οι "έξυπνοι";

Ανερμάτιστα διόδια

Της Λώρης Κέζα (Το Βήμα, 19.01.2010)

Το ελληνικό κράτος φέρεται στους εργολάβους σαν διαμερισματούχος που σε στιγμή τρέλας χαρίζει την περιουσία του στους νοικάρηδες. «Και μην ανησυχείτε για τα έξοδα μεταβίβασης. Ολα πάνω μου».
Το ελληνικό κράτος αναλαμβάνει τις απαλλοτριώσεις, κάνει σχέδια και χρονοδιαγράμματα, υπολογίζει τα έξοδα, και μετά καλεί τους εργολάβους να διαχειριστούν την είσπραξη. Εντάξει, ο εργολάβος ρίχνει και τα μπετά. Το ελληνικό κράτος έχει χάσει την αυτοεκτίμησή του, οπότε δεν...
αντιδρά ή φέρεται συμπλεγματικά. Ολη αυτή η φασαρία που γίνεται με τα διόδια είναι ενδεικτική.
Αυξήθηκαν ως και 100% χωρίς να εκδηλωθεί επίσημη δυσαρέσκεια. Από το υπουργείο Υποδομών διακινείται η πληροφορία ότι το κόστος της διέλευσης θα μειωθεί με έναν απλούστατο τρόπο. Το Δημόσιο ίσως αποποιηθεί τα μελλοντικά έσοδά του.

Όλοι εναντίον όλων (1)

Είναι να απορεί κανείς, όταν παρακολουθεί την τρέχουσα επικαιρότητα, για το πώς θα καταφέρει αυτή η χώρα να βγει από την κρίση. Χωρίς ίχνος της περίφημης "συναίνεσης", χωρίς κανένα σημάδι κοινωνικής συνοχής, κάθε ομάδα, παράταξη, κόμμα, πολίτης προβάλλει το δικό του συμφέρον έναντι του συλλογικού. Τελευταίο παράδειγμα οι αγρότες. Καλομαθημένοι, καλοζωισμένοι, χαϊδεμένοι όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, άρχισαν και φέτος τις "αγωνιστικές κινητοποιήσεις". Για την ακρίβεια πρόκειται για ασκήσεις εξουσίας, τσαμπουκά και εφαρμογής κομματικών εντολών. Ποια σχέση έχουν αυτοί οι προκλητικά αδιαφορούντες για το κοινωνικό σύνολο αγρότες πολυτελείας με τον αγρότη της υπαίθρου, τον άνθρωπο του μόχθου; Μοιραίοι και άβουλοι ζητάνε ξεδιάντροπα προστασία από την κυβέρνηση εκβιάζοντας την κοινωνία. Μάλιστα, αν δεν υπήρχε αυτό το τελευταίο μαζί με δυσμενείς για την οικονομία συνέπειες, θα ήταν γραφικό αυτό το επαναλαμβανόμενο κάθε αρχή του χρόνου ελληνικό "φολκλόρ". Αντί να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες για αναδιάρθρωση των καλλιεργειών που τους δόθηκαν μέσω των επιδοτήσεων, επένδυσαν σε πολυτελή τρακτέρ και ΙΧ, μεζονέτες και καλοπέραση. Αντί να δουν πώς μπορούν να εξασφαλίσουν υψηλότερες τιμές με τη δημιουργία αυτόνομων, αυτοδιοικούμενων και υγιών συνεταιριστικών οργανώσεων που θα αναλάμβαναν τη διακίνηση και εμπορία των προϊόντων, ώστε να απαλείψουν τους μεσάζοντες, επαναπαύθηκαν στο ραχάτι και τον κομματικό συνδικαλισμό και τώρα επαιτούν σωτηρία. Είναι -και είμαστε ως κοινωνία- άξιοι της τύχης μας.

Ο κούκος που δεν θα φέρει την άνοιξη

Tου Χαριδημου Κ. Τσουκα* (Καθημερινή, 17.01.2010)

Επειτα από τρεις μήνες διακυβέρνησης, είναι πλέον εμφανής η δυσκολία του πρωθυπουργού να πάρει γρήγορες, συνεπείς και στρατηγικά σχεδιασμένες αποφάσεις, ιδιαίτερα στην οικονομία. Δεν εκπλήσσει. Θέλει από τη μια να είναι συνεπής με όσα «φιλολαϊκά» μέτρα αφρόνως εξήγγειλε προεκλογικά, αλλά από την άλλη πιέζεται από την αμείλικτη οικονομική πραγματικότητα Αποτέλεσμα; Βραδύτητα, παλινωδίες, αντιφάσεις. Ετοιμάζει πρόγραμμα περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, αλλά συναινεί στην πανάκριβη εθελουσία έξοδο των λιμενεργατών του Πειραιά· παγώνει τους «υψηλούς» μισθούς στο Δημόσιο, αλλά αρνείται να περικόψει τα σκανδαλώδη προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής· θέλει να μαζέψει φόρους, αλλά σπέρνει τη σύγχυση. Λαϊκισμός και υπευθυνότητα δύσκολα συμβιβάζονται.