Είναι να απορεί κανείς, όταν παρακολουθεί την τρέχουσα επικαιρότητα, για το πώς θα καταφέρει αυτή η χώρα να βγει από την κρίση. Χωρίς ίχνος της περίφημης "συναίνεσης", χωρίς κανένα σημάδι κοινωνικής συνοχής, κάθε ομάδα, παράταξη, κόμμα, πολίτης προβάλλει το δικό του συμφέρον έναντι του συλλογικού. Τελευταίο παράδειγμα οι αγρότες. Καλομαθημένοι, καλοζωισμένοι, χαϊδεμένοι όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, άρχισαν και φέτος τις "αγωνιστικές κινητοποιήσεις". Για την ακρίβεια πρόκειται για ασκήσεις εξουσίας, τσαμπουκά και εφαρμογής κομματικών εντολών. Ποια σχέση έχουν αυτοί οι προκλητικά αδιαφορούντες για το κοινωνικό σύνολο αγρότες πολυτελείας με τον αγρότη της υπαίθρου, τον άνθρωπο του μόχθου; Μοιραίοι και άβουλοι ζητάνε ξεδιάντροπα προστασία από την κυβέρνηση εκβιάζοντας την κοινωνία. Μάλιστα, αν δεν υπήρχε αυτό το τελευταίο μαζί με δυσμενείς για την οικονομία συνέπειες, θα ήταν γραφικό αυτό το επαναλαμβανόμενο κάθε αρχή του χρόνου ελληνικό "φολκλόρ". Αντί να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες για αναδιάρθρωση των καλλιεργειών που τους δόθηκαν μέσω των επιδοτήσεων, επένδυσαν σε πολυτελή τρακτέρ και ΙΧ, μεζονέτες και καλοπέραση. Αντί να δουν πώς μπορούν να εξασφαλίσουν υψηλότερες τιμές με τη δημιουργία αυτόνομων, αυτοδιοικούμενων και υγιών συνεταιριστικών οργανώσεων που θα αναλάμβαναν τη διακίνηση και εμπορία των προϊόντων, ώστε να απαλείψουν τους μεσάζοντες, επαναπαύθηκαν στο ραχάτι και τον κομματικό συνδικαλισμό και τώρα επαιτούν σωτηρία. Είναι -και είμαστε ως κοινωνία- άξιοι της τύχης μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου