Και κάπου τα διόδια σταματάνε...

Του Χρήστου Μιχαηλίδη, (Ελευθεροτυπία, 25.09.2008)

ΤΟ καλοκαίρι του 1996 ήμασταν στην Ατλάντα, καλύπτοντας για την «Ε» τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μια μέρα, φύγαμε οδικώς από την πόλη για να επισκεφθούμε, από περιέργεια, την πόλη Athens, της εκεί Πολιτείας της Τζόρτζια. Βγαίνοντας από την Ατλάντα για να πάρουμε τον αυτοκινητόδρομο, σταματήσαμε στον έναν και μοναδικό σταθμό διοδίων που υπήρχε εκεί. Αλλοι περνούσαν με ηλεκτρονική κάρτα, άλλοι ρίχνοντας νομίσματα σε ένα χωνί, που τα «ζύγιζε» και, εάν ήταν εντάξει, άνοιγε αυτομάτως η μπάρα. Υπήρχε σε κάθε λωρίδα μια μεγάλη ηλεκτρονική οθόνη που έγραφε: «Ο δρόμος αυτός κατασκευάστηκε με δικά σας λεφτά. Κόστισε τόσα. Μέχρι αυτή τη στιγμή έχετε πληρώσει τόσα (και έβλεπες ότι συνεχώς άλλαζε, μειούμενο, το νούμερο του αρχικού κόστους). Μόλις εξοφληθεί αυτό το ποσόν, τα διόδια αυτά θα ξηλωθούν. Σας ευχαριστούμε».

Κουΐζ (sm): Συγκρίνετε αυτό το post με το προηγούμενο που αφορά το καθεστώς των διοδίων στον τόπο μας. Ποιοι είναι τα "Αμερικανάκια" και ποιοι οι "έξυπνοι";