Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται...

«Παρέλυσε», υποτίθεται σήμερα το Δημόσιο. Οι εργαζόμενοι «απαντούν αγωνιστικά» στην κυβέρνηση και την περικοπή των αποδοχών τους, χαρίζοντάς της το μεροκάματο. Γνωστά και επαναλαμβανόμενα τα επαναστατικά «κλισέ» που ακούγονται από τα …έγκριτα χείλη των επαγγελματιών του συνδικαλισμού.
Εκείνο που δε σκέφτηκε ποτέ κανείς τους ωστόσο είναι ότι, για να «πονέσει», να έχει κόστος για την κυβέρνηση (ώστε να αναγκαστεί να αναθεωρήσει) μια απεργία, θα πρέπει το υπόλοιπο διάστημα οι εργαζόμενοι να αποδίδουν παραγωγικά και το έργο τους να εκτιμάται από το κοινωνικό σύνολο. Σ’ αυτή την περίπτωση, όταν γίνεται απεργία, υπάρχει έλλειψη των υπηρεσιών που προσφέρονται στους πολίτες, δυσαρέσκεια, αναστάτωση, οπότε η απεργία πράγματι έχει εκπληρώσει το στόχο της.
Όταν καθημερινά ο πολίτης συνθλίβεται στα γρανάζια της γραφειοκρατίας του Δημοσίου, και χρειάζεται για να πάρει μια άδεια π.χ. λειτουργίας καταστήματος, να τραβιέται κανένα εξάμηνο, πόσο θα του «κοστίσει» μια μέρα (ή και παραπάνω) απεργίας;
Όταν τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης «τελούν υπό (εγ)κατάλει(η)ψη», εθιμικά κάθε χρόνο δυο μήνες πριν τις γιορτές, κλειδωμένα με λουκέτο από το πρωί, χωρίς να είναι κανείς μέσα και δεν «κουνιέται φύλλο» από Πολιτεία (Αστυνομία, Εισαγγελέας), «εκπαιδευτική κοινότητα» (Σύλλογοι Γονέων, Καθηγητές), ποιος θα νοιαστεί για τη χαμένη μία (1) μέρα της απεργίας;
Όταν στα νοσοκομεία χάνονται καθημερινά, εν ώρα εργασίας, ζωές, γιατί ο κ. καθηγητής χρειάζεται ειδική «προσέγγιση» εκ μέρους του ασθενούς, για να επισπευσθεί η ιατρική πράξη που ίσως του σώσει τη ζωή, όταν οι νοσηλεύτριες δεν επαρκούν λόγω των κενών που δημιουργούν οι περιορισμένες προσλήψεις ΑΛΛΑ ΚΑΙ οι ανεξέλεγκτες μετατάξεις, ποιος θα παρατηρήσει την απουσία ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού;
Όταν στο ίδιο το Δημόσιο υπάλληλοι με προσόν το απολυτήριο Λυκείου αμείβονται πλουσιοπάροχα με ειδικά «κατακτημένα» επιδόματα (βλ. υπάλληλοι ΔΟΥ, Βουλής κλπ) και επιστημονικοί κλάδοι υποτιμώνται με τις μισές αμοιβές, πώς αυτοί θα πιαστούν χέρι-χέρι στην απεργιακή διαδήλωση;
Πότε θα καταλάβουμε ότι για να υπάρξει αλλαγή σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να γίνει πρώτα μια ηθική-αξιακή επανάσταση στην οποία τα αιτήματα θα είναι: περισσότερη και ποιοτικότερη δουλειά για καλύτερες αμοιβές, δικαιοσύνη και κοινωνική λογοδοσία; Στην κοινωνία της γενικευμένης ανομίας και της συντεχνιακής λογικής οι απεργίες λειτουργούν ως εκτόνωση σε ψυχοπαθολογικές ανάγκες μιας ψευδοπροοδευτικής λογικής, αλλά δεν οδηγούν σε λύσεις.

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία

"Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα.
Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο.
Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος...
πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.
Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.

Η πτώχευση του πολιτικού μας συστήματος.

Εντυπωσιακά τα στοιχεία που παρουσιάζει ο Βασίλης Ζήρας στην Καθημερινή της Κυριακής για την άνιση (και άδικη) κατανομή των επιδομάτων στο δημόσιο τομέα…
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_100028_31/01/2010_388933
Χαρακτηριστικό παράδειγμα: διοικητικός υπάλληλος με δύο παιδιά και 17 χρόνια υπηρεσία αμείβεται με: 1.829 ευρώ στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας- 2.279 ευρώ στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (+24,6%),- 3.279 ευρώ στο υπουργείο Οικονομίας (+79%!!!).
Όσο για τους εκπαιδευτικούς, προτείνει να γίνουν κλητήρες στο Υπουργείο Οικονομικών. (Εδώ δεν ισχύει το …από Δήμαρχος, κλητήρας) Θα αυξήσουν τις αποδοχές τους κατά 25% περίπου, ενώ δεν χρειάζεται ως προσόν τίποτε άλλο παρά να επιδείξουν το …απολυτήριο του Γυμνασίου τους.
Το δημοσίευμα περιέχει πλήθος στοιχείων που δεν βλέπουν εύκολα το φως της δημοσιότητας για ευνόητους λόγους και δείχνει ποιοι είναι οι λεγόμενοι «πατρίκιοι».. Άραγε οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των «πληβείων» του Δημοσίου π.χ των εκπαιδευτικών (ΔΟΕ, ΟΛΜΕ), για να μην πούμε για την ΑΔΕΔΥ, δε θα έπρεπε να αναδείξουν χρόνια τώρα αυτές τις κραυγαλέες ανισότητες;
Υπάρχει, αλήθεια, κανείς που πιστεύει ότι θα θέσει κάποια κυβέρνηση «τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων» και θα εξετάσει από μηδενική βάση τους μισθούς και τα επιδόματα στο χάος του Δημοσίου, ώστε να αρθούν οι αδικίες;
Από αυτή την άποψη το «δυστυχώς, επτωχεύσαμεν» που κάποτε ειπώθηκε ίσως και να ακουστεί «ευτυχώς, επτωχεύσαμεν», όπως σημειώνει ο Γ. Πρετεντέρης σήμερα στα «Νέα». http://www.tanea.gr/gnomes.htm
Αφού όλο το πολιτικό σύστημα αποδείχτηκε ανίκανο να διαχειριστεί τα του οίκου του, χωρίς να σημαίνει ότι και οι πολίτες δεν έχουν ευθύνη, ας αναλάβουν οι τεχνοκράτες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ή της Κομισιόν ή όποιοι άλλοι να βάλουν τάξη…
Καλώς να κοπιάσουν…