«Παρέλυσε», υποτίθεται σήμερα το Δημόσιο. Οι εργαζόμενοι «απαντούν αγωνιστικά» στην κυβέρνηση και την περικοπή των αποδοχών τους, χαρίζοντάς της το μεροκάματο. Γνωστά και επαναλαμβανόμενα τα επαναστατικά «κλισέ» που ακούγονται από τα …έγκριτα χείλη των επαγγελματιών του συνδικαλισμού.
Εκείνο που δε σκέφτηκε ποτέ κανείς τους ωστόσο είναι ότι, για να «πονέσει», να έχει κόστος για την κυβέρνηση (ώστε να αναγκαστεί να αναθεωρήσει) μια απεργία, θα πρέπει το υπόλοιπο διάστημα οι εργαζόμενοι να αποδίδουν παραγωγικά και το έργο τους να εκτιμάται από το κοινωνικό σύνολο. Σ’ αυτή την περίπτωση, όταν γίνεται απεργία, υπάρχει έλλειψη των υπηρεσιών που προσφέρονται στους πολίτες, δυσαρέσκεια, αναστάτωση, οπότε η απεργία πράγματι έχει εκπληρώσει το στόχο της.
Όταν καθημερινά ο πολίτης συνθλίβεται στα γρανάζια της γραφειοκρατίας του Δημοσίου, και χρειάζεται για να πάρει μια άδεια π.χ. λειτουργίας καταστήματος, να τραβιέται κανένα εξάμηνο, πόσο θα του «κοστίσει» μια μέρα (ή και παραπάνω) απεργίας;
Όταν τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης «τελούν υπό (εγ)κατάλει(η)ψη», εθιμικά κάθε χρόνο δυο μήνες πριν τις γιορτές, κλειδωμένα με λουκέτο από το πρωί, χωρίς να είναι κανείς μέσα και δεν «κουνιέται φύλλο» από Πολιτεία (Αστυνομία, Εισαγγελέας), «εκπαιδευτική κοινότητα» (Σύλλογοι Γονέων, Καθηγητές), ποιος θα νοιαστεί για τη χαμένη μία (1) μέρα της απεργίας;
Όταν στα νοσοκομεία χάνονται καθημερινά, εν ώρα εργασίας, ζωές, γιατί ο κ. καθηγητής χρειάζεται ειδική «προσέγγιση» εκ μέρους του ασθενούς, για να επισπευσθεί η ιατρική πράξη που ίσως του σώσει τη ζωή, όταν οι νοσηλεύτριες δεν επαρκούν λόγω των κενών που δημιουργούν οι περιορισμένες προσλήψεις ΑΛΛΑ ΚΑΙ οι ανεξέλεγκτες μετατάξεις, ποιος θα παρατηρήσει την απουσία ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού;
Όταν στο ίδιο το Δημόσιο υπάλληλοι με προσόν το απολυτήριο Λυκείου αμείβονται πλουσιοπάροχα με ειδικά «κατακτημένα» επιδόματα (βλ. υπάλληλοι ΔΟΥ, Βουλής κλπ) και επιστημονικοί κλάδοι υποτιμώνται με τις μισές αμοιβές, πώς αυτοί θα πιαστούν χέρι-χέρι στην απεργιακή διαδήλωση;
Πότε θα καταλάβουμε ότι για να υπάρξει αλλαγή σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να γίνει πρώτα μια ηθική-αξιακή επανάσταση στην οποία τα αιτήματα θα είναι: περισσότερη και ποιοτικότερη δουλειά για καλύτερες αμοιβές, δικαιοσύνη και κοινωνική λογοδοσία; Στην κοινωνία της γενικευμένης ανομίας και της συντεχνιακής λογικής οι απεργίες λειτουργούν ως εκτόνωση σε ψυχοπαθολογικές ανάγκες μιας ψευδοπροοδευτικής λογικής, αλλά δεν οδηγούν σε λύσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου