Γράμμα σ' ένα νέο δάσκαλο

του Βασίλη Καραποστόλη, από την "Καθημερινή" της 29.10.2011

Αγαπητέ μου συνάδελφε,

Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη- διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ για το πόσο επώδυνο και άδικο είναι αυτό. Αν σου γράφω αυτό το γράμμα, είναι για να σου θέσω ανοιχτά ένα άλλο ζήτημα που το θεωρώ εξίσου σοβαρό. Εννοώ τη μετάγγιση της δυσαρέσκειάς σου στους μαθητές.

Θα το πω ευθέως και με όλο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: στον δάσκαλο απαγορεύεται όχι βέβαια η απογοήτευση, αλλά το να κάνει επάγγελμα τη διάδοσή της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται στην τάξη του σαν ένας κακοπαθημένος χωρίς ελπίδες, γιατί οι μικροί μαθητές που τον βλέπουν διαβάζουν στο πρόσωπό του μιαν αποτυχία που δεν είναι μόνο δική του, είναι όλων, όλης της κοινωνίας, όλης της προσπάθειας που υποτίθεται ότι κάνει η ανθρωπότητα για να είναι πιο ανθρώπινη. Είναι παιδιά αυτά που σε παρατηρούν, μην το ξεχνάς. Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ μπορείς μεν να δυσαρεστείσαι ή να οργίζεσαι με την κρίση, δεν μπορείς όμως να προκαταλαμβάνεις εντελώς την εμπειρία των μικρών ακροατών σου. Πιθανόν στη ζωή τους να υποστούν ακόμη χειρότερα, να τους λείψει ακόμη και το ψωμί. Επίτρεψέ μου όμως να σου θυμίσω ότι δουλειά σου δεν είναι τόσο να τους μάθεις πώς θα διεκδικούν το ψωμί όσο το πώς θα σκέπτονται, και σκέψη σημαίνει πρώτα απ’ όλα να διακρίνουν τα όμοια από τα ανόμοια και να ξεχωρίζουν το κύριο από το δευτερεύον. Ενδέχεται, αργότερα, να θέσουν ως κύριο μέλημά τους την ελευθερία και μετά το ψωμί, ή το αντίστροφο. Είναι δική τους πάντως υπόθεση αυτή – εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πείσεις ότι αξίζει τον κόπο να σκέπτεται κάποιος, να κατανοεί και να κρίνει.

Ο Τίτος Πατρίκιος για την Αριστερά

Περί της Αριστεράς σήμερα ο λόγος και όχι μόνο, από έναν πραγματικό αριστερό. Ιδιαίτερη προσοχή στην απάντηση "τι σημαίνει σήμερα να είσαι αριστερός".

(Εφημερίδα "Το Βήμα", 20.11.2011)

Με µια µεγάλη διαδροµή στην ποίηση, αγωνιών πάντα για το µέλλον, ο Τίτος Πατρίκιος µιλάει για την αναντιστοιχία ιδεών και πραγµατικότητας, για τον παρελθοντισµό των κοµµάτων αλλά και για τις ελπίδες που χαράσσει η ποίηση εν µέσω κρίσης. Ο ποιητής που έγραψε το «κανένας στίχος σήµερα δεν ανατρέπει καθεστώτα» πιστεύει ότι η ποίηση µπορεί να σε κάνει να δεις καθαρότερα τα πράγµατα. Την Τρίτη 22 Νοεµβρίου στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς) οι φίλοι του ποιητή θα µιλήσουν σε µια τιµητική βραδιά για τον ίδιο και το έργο του.

Η τελευταία ποιητική σας συλλογή τιτλοφορείται «Συγκατοίκηση με το παρόν» (Εκδόσεις Κέδρος). Τι σημαίνει αυτό; Οτι, ίσως, συγκατοικούμε με ένα παρόν που δεν θέλουμε;

«Μας αρέσει - δεν µας αρέσει, είµαστε αναγκασµένοι να συγκατοικούµε µε το παρόν, γιατί µόνον έτσι µπορούµε να δούµε πού βρισκόµαστε και ενδεχοµένως να χαράξουµε, έστω αµυδρά, έναν δρόµο για το πού θα πάµε. Εχω την αίσθηση ότι η ανάκληση του παρελθόντος γίνεται πια όχι για να το επισκοπήσουµε κριτικά αλλά για να το νοσταλγήσουµε και κατά έναν φαντασιακό τρόπο να επιστρέψουµε στο παρελθόν. Αυτή τουλάχιστον την αίσθηση αποκοµίζω και από την έκφραση όλων των πολιτικών κοµµάτων. Το ΚΚΕ δείχνει ότι θέλει να επιστρέψει στην ιδανική εκείνη σταλινική εποχή του 1936. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυµεί να επιστρέψει ει δυνατόν στις αρχές του 1945, την εποχή της Συµφωνίας της Βάρκιζας, ώστε να αποτραπεί εκείνη η συµφωνία και ο ΕΛΑΣ να συνεχίσει τον αγώνα. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ νοσταλγεί την επιστροφή στο 1981, η Ν∆ νοσταλγεί το 1974, µε την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραµανλή στην Ελλάδα και στην εξουσία, και όλα µαζί τα κόµµατα και άλλοι σχηµατισµοί νοσταλγούν και επιθυµούν να βρισκόµασταν στην ευδαιµονία του 2004. Το τι θα γίνει στο µέλλον τούς απασχολεί πολύ λιγότερο».

Η διάψευση της διαρκούς ευημερίας

Του Νίκου Γ. Ξυδάκη, από την "Καθημερινή" της 19.11.2011

Η κρίση που πλήττει την Ευρώπη δεν θα ξεπεραστεί μόνο με οικονομική διαχείριση. Η παραγωγή χρήματος από την ΕΚΤ και η έκδοση ευρωομολόγου θα ανακουφίσουν οπωσδήποτε τις δοκιμαζόμενες χώρες, αλλά δεν θα επιλύσουν την ασυμμετρία εντός της Ευρωζώνης ούτε, πολύ περισσότερο, θα προσφέρουν μακροπρόθεσμη θωράκιση της Ε.Ε. έναντι των αναδυόμενων υπερδυνάμεων BRIC. Η κρίση της Ευρώπης δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και πολιτική και ηθική, είναι κρίση στρατηγικού μοντέλου. Το θαυμαστό κράτος πρόνοιας του μεταπολέμου οικοδομήθηκε βάσει κοινωνικού συμβολαίου, αλλά και διότι η Ευρώπη απορροφούσε πλούτο από την περιφέρεια για να στηρίξει την ευημερία του προνομιούχου λευκού ανθρώπου. Η υπόσχεση της διαρκούς ευημερίας έχει διαψευσθεί, διότι συν τοις άλλοις η ευημερία εξετράπη σε καταναλωτική βουλιμία, σε απληστία και κατασπατάληση. Το καταναλωτικό τέρας της Δύσεως εξαντλεί όχι μόνο φυσικούς πόρους, όχι μόνο τον ανυπεράσπιστο πλούτο του Τρίτου Κόσμου, αλλά τώρα πλέον εξαντλεί τις ίδιες τις κοινωνίες, πλήττει τον δυτικό άνθρωπο. Ο άφρων δανεισμός δεν μπορεί πλέον να τροφοδοτήσει την άφρονα κατανάλωση, όταν οι πραγματικοί μισθοί μειώνονται και, ακόμη χειρότερα, όταν χάνονται εκατομμύρια θέσεις εργασίας και η φτώχεια κατατρώει τα μεσοστρώματα.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, καναρινιού στο ανθρακωρυχείο της Ευρώπης, γνωρίζουμε πλέον ότι η χρηματοοικονομική βοήθεια είναι αναγκαία αλλά δεν αρκεί. Χρειάζονται επειγόντως ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και μαζί ένας ριζικά νέος τρόπος διαβίωσης, που θα διακρίνει σαφώς την ευημερία από τη σπατάλη, την αξιοπρέπεια από τη χλιδή, που θα προκρίνει τον γενναιόδωρο δημόσιο χώρο έναντι του κανιβαλικού πλουτισμού της αγέλης. Μιλάμε για ηθική και πνευματική ανασυγκρότηση. Μα πώς αλλιώς; Η κρίση, το βλέπουμε, δεν αφορά μόνο οικονομικά μεγέθη, αφορά ανθρώπους, ψυχές, αφορά τη βιόσφαιρα. Η αλλαγή παραδείγματος βίου είναι προαπαιτούμενο της βιώσιμης ανάπτυξης: αυτό πρέπει να κατανοήσουμε, αυτό να απαιτήσουμε, από τους εαυτούς μας, την πολιτική, τον πνευματικό κόσμο.

Ανόητες απορίες

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου από "Τα Νέα" της 26.10.2011

Μου κάνει για άλλη μια φορά εντύπωση πως σε μια τόσο έντονη σε προβλήματα και αδιέξοδα, κλοιούς και αγκυλώσεις εποχή, όπου κάθε μέρα, πιθανόν δικαίως, χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν για την τεκτονική συμφορά που μας έλαχε, οι απεργίες, οι στάσεις, οι διαδηλώσεις, οι μαζώξεις δεν γίνονται ποτέ Σαββατοκύριακο. Οι κακές γλώσσες λένε πως οι εργαζόμενοι δεν θυσιάζουν τις εξόδους, τα εξοχικά τους, τον κήπο τους ή την ταβερνούλα τους στις παρυφές των πόλεων για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Αν έχουν άδικο οι κακές γλώσσες, θα περίμενα μια εξήγηση για αυτή την πάγια τακτική. Διότι είναι αυτονόητο, μια διαδήλωση, απόγευμα Σαββάτου, πρωί Κυριακής ή απόγευμα Κυριακής, θα έδινε τη δυνατότητα σε πολλαπλάσιες μάζες, αφού δεν εργάζονται, να συμμετάσχουν. Εξάλλου θα απέφευγαν και τις γνωστές κατηγορίες ότι πορείες και λαοσυνάξεις εμποδίζουν άλλους εργαζόμενους να πάνε στις δουλειές τους. Επίσης με τα καταστήματα κλειστά δεν θα επέτρεπαν στους καταστηματάρχες να διαμαρτύρονται ότι εμποδίζεται η προσέγγιση πελατών και επίσης πιθανότερο με κατεβασμένα ρολά θα γλίτωναν από τους μπαχαλάκηδες που σπάνε βιτρίνες.

Ακόμη και άλλο επιχείρημα. Αν απέκλειαν Σαββατοκύριακα τους δρόμους, ίσως θα εμπόδιζαν να πάνε εκδρομή και περιπάτους οι έχοντες και οι αδιάφοροι. Αφήνω που τα Σαββατοκύριακα θα κατέβαιναν χιλιάδες μαθητές και φοιτητές που τις καθημερινές έχουν μαθήματα, έτσι ώστε θα αποφεύγονταν και οι καταλήψεις.

Κάποιος διαβολάκος πάντως με πληροφορεί πως τα Σαββατοκύριακα διεξάγονται ποδοσφαιρικοί αγώνες, πράγμα που μου ενισχύει την υποψία, αφού πρόσφατα με καθολική απεργία της ΕΡΤ, μόνο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταδόθηκε.

Αίτιο ή αποτέλεσμα της κρίσης;

Όταν μια μάνα φθάνει στο σημείο να λέει πως, αν ήξερε για την οικονομική κρίση που θα ακολουθούσε , δε θα είχε κάνει τα παιδιά της (!), αυτό είναι συνέπεια ή αίτιο της κρίσης; Μήπως πριν την οικονομική κρίση υπήρξε μια κοινωνική - ηθική - αξιακή κρίση που αποθέωσε τον ευδαιμονισμό, τον καταναλωτισμό, που καθιέρωσε την ευχή "να περνάς καλά"; Είναι δυνατό μια μάνα που έχει δυο αγγελούδια 2 και 5 ετών να λέει ποτέ κάτι τέτοιο; Πόσο μπορεί να αλλοτριωθεί κανείς;

Καταλήψεις: πώς θα ξεκλειδώσουμε το πρόβλημα

Της Άννας Πετρίδου από το http://anapet-anapet.blogspot.com/ 

Είναι τραγική η εικόνα που παρουσιάζουν τα περισσότερα  σχολεία της Β΄ θμιας  Εκπαίδευσης στη χώρα μας. Μαθητές  που  περιτριγυρίζουν στους δρόμους όλη τη μέρα, γονείς σε πλήρη άγνοια για το μέλλον των εξελίξεων , καθηγητές παροπλισμένοι πίσω από κλειστές πόρτες, η πολιτεία ανύπαρκτη για να λάβει μέτρα περιφρούρησης των σχολικών μονάδων και δη του δημόσιου βίου …

        «Μετά φόβου θεού» πλησιάσαμε χτες για μια κουβέντα τους μαθητές που βρίσκονταν στο προαύλιο του  …Γυμνασίου Αργυρούπολης.

        Τα παιδιά σαν κυνηγημένα πήγαιναν από εδώ και από εκεί με ένα καφέ στο χέρι ,ένα σκάκι στα γόνατα για να … διώξουν το άγχος.

        Μας περικύκλωσαν για να δουν τι θέλαμε και να ακούσουν …

Αγωνία, απογοήτευση , φόβος …ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα .

        Στεκόμασταν μπροστά στη θέα του «κλειστού σχολείου» και η   κουβέντα μας να μεταπείσει αυτούς τους μαθητές να εγκαταλείψουν την ιδέα της κατάληψης που σε τελευταία ανάλυση πάει κόντρα στα δικά τους συμφέροντα  δε φαινόταν καθόλου να πηγαίνει στο βρόντο ,αφού και τα ίδια τα παιδιά το έχουν ανάγκη.

        Ως γονέας και ως εκπαιδευτικός έχω αισθανθεί αγανάκτηση , τρομερή πλήξη καθώς και ανασφάλεια που βλέπω τα παιδιά να βρίσκονται σε πλήρη αποπροσανατολισμό , διότι είναι ακόμη ανήλικοι και ως γονείς εμείς είμαστε  υπεύθυνοι για τη σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα.

        Η ανησυχία μεγαλώνει λόγω του ότι δεν μπορούμε να έχουμε τον έλεγχο των  μετακινήσεων τους επειδή είναι μακρύς ο χρόνος απουσίας μας λόγω δουλειάς.

        Όμως δεν παύει να μας απασχολεί και δεν μας αφήνει καθόλου αδιάφορους το γεγονός ότι το σχολείο δεν μπορεί να λειτουργήσει για όλα τα παιδιά με τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να καλύψει τις πνευματικές και κοινωνικές τους ανάγκες .

        Γι΄ αυτό καλούμε όλους τους φορείς , γονείς και κηδεμόνες ,καθηγητές και προϊσταμένους της Εκπαίδευσης και του Δήμου , ακόμη και την Εισαγγελική Αρχή να παρέμβουν και να ασκήσουν κάθε «δικαίωμα» να ανοίξουν και να λειτουργήσουν τα σχολεία για όλους  τους μαθητές με το «έμψυχο υλικό» που υπάρχει για να μη χαθεί κι άλλος χρόνος…

Η γνώση και η πληροφορία  τη δική μας χρειάζεται μόνο  τη σκέπη του μυαλού μας για να αναπτυχθεί.

        Ας αφήσουμε τα σχολειά ανοικτά στο μέλλον των νέων ανθρώπων , διότι η σιωπή σε αυτή την περίπτωση δεν είναι χρυσός και όταν όλοι σωπαίνουν στο τέλος έρχεται  κάποια δυσάρεστη ανατροπή.

Ανοιχτά σχολεία, η μόνη μας άμυνα

Της Μαρίας Κατσουνάκη, "Καθημερινή", 1-10-2011

Τις τελευταίες ημέρες φεύγει από το σχολείο στη μία το πρωί. Στις 5 τον διαδέχεται μια άλλη συνάδελφός του. Καθηγητές και οι δύο μέσης εκπαίδευσης, με πριονισμένους μισθούς, σε κεντρικό γυμνάσιο της Αθήνας. Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να «περιφρουρήσουν» το κτίριο, κρατώντας το μακριά από τους επίδοξους καταληψίες. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο χθες το πρωί και ήταν ανήσυχος και θυμωμένος: «Δεν είναι κίνημα οι καταλήψεις, αλλά μηχανισμός. Είναι ένα πολιτικό σχέδιο μεγάλης ανευθυνότητας το οποίο ανοίγει τον δρόμο στους μπαχαλάκηδες. Υπάρχουν σχολεία που έχουν υποστεί πολύ σοβαρές ζημιές σε εργαστήρια, εξοπλισμούς για το μάθημα της πληροφορικής κ.ο.κ. Μπορούμε να μιλήσουμε για παιδιά αποκλεισμένα από την εκπαιδευτική διαδικασία, περιθωριοποιημένα, αλλά είναι ένα κεφάλαιο η κοινωνιολογία του αποκλεισμού και ένα δεύτερο κεφάλαιο η πράξη καταστροφής. Θεωρώ πολύ σωστή κίνηση την παρέμβαση του εισαγγελέα γιατί το κράτος οφείλει να αναλάβει τον ρόλο τον οποίο είχε αποποιηθεί επί χρόνια. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται καταλήψεις τέτοιας έκτασης και στο παρελθόν έχουν υπάρξει βανδαλισμοί πιο σοβαροί. Ομως η σημερινή συγκυρία είναι πολύ κρίσιμη και πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει ασκώ πολιτική σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταρρέει. Το σχολείο αυτήν την εποχή θα έπρεπε να είναι χώρος κοινωνικής αλληλεγγύης. Να συνεργάζονται γονείς, καθηγητές, φορείς, μαθητές για την καλύτερη, με όλες τις προφανείς δυσκολίες, λειτουργία του. Κι όχι να μετρούν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις την επιρροή και μαζικότητά τους. Ναι, το σημερινό δημόσιο σχολείο δεν είναι ελκυστικό και εύκολα μπορεί κανείς να το στοχοποιήσει. Ομως με αυτόν τον τρόπο συναινούν στη χαριστική βολή».
Ακουσα τον ήχο από το κουδούνι, τις φωνές των μαθητών να πυκνώνουν και σφίχτηκε το στομάχι μου. Αυτό ήταν ένα ανοιχτό σχολείο. Με προσωπικό κόστος, κόπο και προσπάθεια («πρωταρχική φροντίδα είναι να πείσεις τα παιδιά και γι’ αυτό χρειάζονται πολλές ώρες και ημέρες σε όλη τη διάρκεια του χρόνου», όπως λέει ο συνομιλητής μου) είχε αντισταθεί στο «κύμα των καταλήψεων». Δεν είναι το μόνο, ούτε οι δύο καθηγητές μοναδικές περιπτώσεις.
Ούτε τα «ανοιχτά σχολεία» είναι κίνημα. Είναι ανάγκη, αντίσταση στη χρεοκοπημένη πολιτική κομμάτων και κυβερνώντων. Μόνο το «ανοιχτό σχολείο» δεν εξυπηρετεί ιδιοτέλειες, δεν υπόκειται σε διατεταγμένη καταγγελτική υπηρεσία. Είναι ο μόνος ισχυρός μηχανισμός άμυνας απέναντι σε όσους αγωνίζονται να κρύψουν την έχθρα τους για μια κοινωνία που τους γυρνάει όλο και περισσότερο την πλάτη.

Καταλήψεις: λόγος και αντίλογος

Παραθέτω τα αιτήματα του "Συντονιστικού" των μαθητών αναφορικά με τις τελευταίες καταλήψεις των δημόσιων σχολείων και επιχειρώ τον αντίλογο, πιστεύοντας ότι αυτή η διαδικασία συνιστά δημοκρατικό δικαίωμα αλλά και υποχρέωση.

• Χρηματοδότηση τώρα των σχολείων για την κάλυψη όλων των αναγκών τους.
• Η χώρα έχει πτωχεύσει και επαιτεί δανεικά. Από που θα βρεθεί η χρηματοδότηση στο απροσδιόριστο ύψος "όλων των αναγκών τους"; Μήπως είναι δυνατό να δώσετε ένα παράδειγμα του «άλλου» κοινωνικού συστήματος το οποίο οραματίζεστε και στο οποίο "υπάρχει κάλυψη όλων των αναγκών", γιατί, όπου έγινε απόπειρα εξάλειψης των κοινωνικών ανισοτήτων, αυτό έγινε πάντα προς τα κάτω και μάλιστα βίαια, καταδικάζοντας γενιές ανθρώπων στην εξαθλίωση;

• Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη των οικογενειών μας για τη λειτουργία των σχολείων, για τη μόρφωσή μας.
• Οι γονείς σας, αν δεν το έχετε καταλάβει, πληρώνουν ήδη "για τη λειτουργία των σχολείων και τη μόρφωσή σας" μέσω των έμμεσων και άμεσων φόρων, που σίγουρα δεν κατανέμονται δίκαια, ενώ κάποιοι δε συνεισφέρουν καθόλου. Πάντως κάποιοι πληρώνουν. Σ' αυτό το μάταιο κόσμο τίποτε δεν είναι δωρεάν πλην των κενών λόγων.

• Καμία συγχώνευση ή κατάργηση σχολείων.
• Αυτό το "καμία" μήπως είναι κάπως απόλυτο; Δηλαδή θεία τη βουλήσει ιδρύθηκαν όλα τα σχολεία και είναι ανοσιούργημα η σκέψη για κατάργηση η συγχώνευση ενός ημιεγκαταλελειμμένου σχολείου; Μήπως και χωρίς μαθητές οφείλει να λειτουργεί ή όταν οι καθηγητές είναι περισσότεροι από τους μαθητές; (συμβαίνει και όχι μόνο στα ακριτικά νησιά, όπου μπορεί να δικαιολογείται)

• Να δοθούν τώρα όλα τα βιβλία.
• Και βέβαια να δοθούν αμέσως τα βιβλία. Γιατί όμως δεν προτείνετε παράλληλα ποτέ στο εξής να μην καταστραφούν στο τέλος του σχολικού έτους αλλά να παραδίδονται στην επόμενη τάξη, όπως κάνουν άλλα ...φτωχά κράτη π.χ. Δανία, ΗΠΑ, Γερμανία κλπ. Γιατί αντέδρασαν οι συνδικαλιστές καθηγητές σας πέρυσι, όταν το υπουργείο πήρε την πρωτοβουλία να συγκεντρωθούν εθελοντικά (!) τα παλιά βιβλία; Αν αυτό είχε γίνει υποχρεωτικά, μήπως το φετεινό πρόβλημα  ήταν πολύ ηπιότερο έως ανύπαρκτο;

• Δωρεάν μετακινήσεις για όλους τους μαθητές.
• Πάλι θα σας υπενθυμίσω ότι απαιτείτε από μια χώρα πτωχευμένη, στην οποία δανείζουν χώρες όπως η Γερμανία, όπου οι μετακινήσεις των  μαθητών ΔΕΝ είναι δωρεάν... Κάθε χρόνο οι μαθητές εκεί βγάζουν το ειδικό πάσο για όλες τις διαδρομές, το οποίο π.χ ετιμάτο πριν 6 χρόνια γύρω στα 25€ το μήνα σε μεγάλη πόλη της Δ. Γερμανίας.

• Κανένα κενό σε καθηγητές. Μαζικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών. 
• Μήπως, πριν προσδιοριστούν τα κενά (που υπάρχουν) και γίνουν μαζικοί διορισμοί καθηγητών, πρέπει να δούμε και το ζήτημα των πλεοναζόντων αργόσχολων εκπαιδευτικών που κάποτε διορίστηκαν "μαζικά" και τώρα σκοτώνουν μύγες ή στην καλύτερη περίπτωση "κάνουν" γραμματεία; (βλ. τεχνολόγους ποικίλων ειδικοτήτων, πολύτεκνους καπετάνιους του εμπορικού ναυτικού κ.α.)

• Κατάργηση του ΦΠΑ 23% στα κυλικεία και σε όλα τα είδη λαϊκής κατανάλωσης παντού.
• Για να καταργηθεί ο ΦΠΑ 23% στα είδη κυλικείου, πρέπει κατ' αρχήν να υπάρχει και να αποδίδεται. Ελάχιστα ωστόσο είναι τα κυλικεία που κόβουν αποδείξεις, τα περισσότερα κλέβουν το ΦΠΑ, πουλώντας μάλιστα μη προβλεπόμενα από το νόμο προϊόντα, κάτι για το οποίο δε βλέπω καμία διαμαρτυρία.

• Ενιαίο δωδεκάχρονο δημόσιο δωρεάν σχολείο για όλους.
• Καλό το 12χρονο σχολείο (είπαμε, δωρεάν δεν είναι τίποτε). Μήπως όμως στα 18 του χρόνια ο απόφοιτος του "12χρονου" είναι παντελώς ανειδίκευτος; Καλά για όσους επιλέγουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, όσοι όμως δεν το επιθυμούν ή θέλουν να μάθουν ένα τεχνικό επάγγελμα και να συνδυάσουν σπουδές και πρακτική εξάσκηση, να ριχτούν στον Καιάδα; Πότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι η τεχνική εκπαίδευση είναι ζωτική ανάγκη για την ανάπτυξη αυτής της χώρας; Γιατί δε διδασκόμαστε από την εμπειρία προηγμένων τεχνολογικά και οικονομικά κρατών όπου το ποσοστό της τεχνικής εκπαίδευσης φθάνει στο 70% και επιμένουμε να πιπιλάμε την καραμέλα του "ενιαίου 12χρονου";

• Να μην εφαρμοστεί ο Νόμος – Πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.
• Ωπ, εδώ σας έπιασα... Τι δουλειά έχει αυτό το αίτημα στις μαθητικές διεκδικήσεις; Εντάξει, είστε αυριανοί φοιτητές και νοιάζεστε από τώρα. Με την ίδια λογική είστε και αυριανοί εργαζόμενοι, γονείς, συνταξιούχοι. Θα αγωνιστείτε για τα αιτήματα όλων; Μπράβο για την κοινωνική ευαισθησία αλλά εδώ το πράγμα, συγνώμη για την έκφραση, βρομάει υποκίνηση από συγκεκριμένους πολιτικούς φορείς. Οι τελευταίοι μάλιστα αντιπροσωπεύουν κάτω από το 15% του εκλογικού σώματος, μόνο αυτοί δεν ψήφισαν το νέο νόμο για τα ΑΕΙ, αλλά παρ' όλα αυτά μιλούν εξ ονόματος του λαού!

• Κανείς να μην τιμωρηθεί επειδή συμμετείχε σε αγώνες. 
• Κανείς να μην τιμωρηθεί αν δεν διέπραξε κάτι παράνομο θα έλεγα εγώ. Η κατάληψη απαγορεύεται από το 334 άρθρο παρ. 3 του Ποινικού Κώδικα. Οι καταστροφές και οι βανδαλισμοί που γίνονται συνεπεία των καταλήψεων από τρίτους, έστω και αν δε συμμετέχουν οι μαθητές σ' αυτά, εγείρουν ερωτήματα ηθικής αυτουργίας ή και άλλων ευθυνών για τους μαθητές που μόνο ένα δικαστήριο μπορεί να απαντήσει. Θα βαφτίσουμε "αγώνα" την παρανομία και θα ζητήσουμε αλα καρτ ή κατά περίπτωση εφαρμογή των διατάξεων του Ποινικού κώδικα; Και τι θα γίνει όταν κάποιος αναξιοπαθής μπουκάρει στο σπίτι μας και μας ληστέψει, βαφτίζοντάς το "νόμιμη απαλλοτρίωση" ή "αποκατάσταση κοινωνικής αδικίας"; Θα το αποδεχτούμε ή θα ζητήσουμε την προστασία του Νόμου;

Ποιο είναι το καλό πανεπιστήμιο

Του Αστέριου Ν. Κατσαμούρη από "Τα Νέα" της 24.08.2011

 

Ποιο είναι σήμερα το καλό πανεπιστήμιο; Αυτό στο οποίο οι κοινωνίες της γνώσης επενδύουν όλες τις δυνατότητες και προοπτικές τους για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο καλό; Αν όχι, τι κάναμε εμείς εδώ και τριάντα χρόνια ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι για να αποτρέψουμε την αρνητική απάντηση.

Η δική μου απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι αρνητική. Αν εξαιρέσει κανείς τις ελάχιστες εστίες ακαδημαϊκού φωτός που εκπέμπουν ορισμένες ομάδες επιστημόνων, όπως π.χ. στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, το επίπεδο τού εν γένει επιστημονικού έργου στη χώρα μας είναι κάτω από μέτριο. Αυτές τις λίγες υπάρχουσες πηγές ακαδημαϊκού φωτός είναι τουλάχιστον άκομψο να τις επικαλούνται οι πρυτανικές αρχές για να εξιδανικεύουν μια χρονίζουσα κατάσταση. Η προχειροδουλειά και η σπουδαιοφάνεια του ελληνικού πανεπιστημίου είναι δυστυχώς εμφανείς σε όλες τις παραμέτρους της λειτουργίας του.

Ποιο καλό πανεπιστήμιο έχει «αιώνιους» φοιτητές; Ποιο καλό πανεπιστήμιο επιτρέπει στον φοιτητή να διανύει το τελευταίο έτος των σπουδών του χωρίς τη στοιχειώδη υποχρέωση να αντεπεξέλθει επιτυχώς σε κανένα (!) μάθημα των προηγούμενων ετών της φοίτησής του; Ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν προσφέρει στον νεοεισερχόμενο σπουδαστή καθαρή εικόνα της εσωτερικής του οργάνωσης με κανονισμό λειτουργίας; Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν γίνεται αξιολόγηση του διδακτικού έργου των μελών ΔΕΠ από τους φοιτητές; Ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν έχει εγκαθιδρύσει ως θεμελιώδη ακαδημαϊκό θεσμό την αξιολόγηση (εσωτερική και εξωτερική) του συνολικού και επιμέρους έργου του και την κοινωνική λογοδοσία; Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο υπάρχει η έννοια του «ασύλου» (χωρίς, μάλιστα, τον ελάχιστο σεβασμό στην ιστορία του!);

Η «αγανακτισμένη» μεσαία τάξη

Tου Παναγη Γαλιατσατου  ("Καθημερινή", 29.07.2011)

Για την επαπειλούμενη καταστροφή της μεσαίας τάξης από τη θεραπεία του δημοσιονομικού μας εκτροχιασμού έχει χυθεί πολύ μελάνι στη χώρα τους τελευταίους μήνες. Και έχει ακουστεί πολύς θρήνος. Γιατί εξυπακούεται ότι ο όρος μεσαία τάξη έχει μια θετική χροιά. Παρουσιάζεται ως η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας και της παραγωγής. Είναι οι «νοικοκυραίοι» που πρέπει να στηριχτούν. Η ύπαρξη μιας ευρείας μεσαίας τάξης σε μια χώρα άλλωστε είναι σταθεροποιητικός παράγοντας για τη χώρα.
Από την απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών Δ. Χ. βιώνουμε τις αντιδράσεις της μεσαίας τάξης σε ό, τι αισθάνεται ότι την απειλεί. Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι «νοικοκυραίοι» ούτε ως στήριγμα ούτε ως ραχοκοκαλιά της κοινωνίας συμπεριφέρονται. Δεν διστάζουν ούτε λεπτό να τη θέσουν σε ομηρεία για να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους. Στο χρονικό διάστημα που πέρασε από τότε οι «μέθοδοι πάλης» τους έχουν αναβαθμιστεί. Οι ιδιοκτήτες ΦΔΧ έκλειναν απλώς τους δρόμους. Τώρα, ο στόχος επεκτάθηκε στην καταστροφή των υπολοίπων. Οι ιδιοκτήτες ταξί προχωρούν σε καταδρομές εναντίον του τουρισμού.
Ετσι όπως συμπεριφέρεται, η μεσαία τάξη μόνο σταθεροποιητικός παράγοντας δεν είναι. Αυτό δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει όμως. Γιατί δεν πρόκειται για μια παραγωγική, καινοτόμα, πρωτοπόρα και επιχειρηματική τάξη, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στη μεγάλη της πλειοψηφία ζει από τις κρατικές δαπάνες ή από τα εμπόδια στον ανταγωνισμό. Ακόμα η επιβίωση πολλών έμπορων ήταν άμεσα συνυφασμένη με το πόσο σπάταλο θα ήταν το κράτος.
Ενα μεγάλο μέρος της μεσαίας τάξης άλλωστε είναι υπάλληλοι του Δημοσίου, που απέκτησαν ισχύ και προνόμια με πολιτική παρέμβαση. Αυτοί διόλου δεν διστάζουν να στρέψουν αυτή την ισχύ κατά των υπολοίπων, όταν θίγονται, όπως π. χ. τα συνδικάτα της ΔΕΗ ή οι καθηγητές πανεπιστημίων (στη μεσαία τάξη ανήκουν και αυτοί) που απειλούν να κλείσουν τα ιδρύματα.

Η τελευταία σοβιετική δημοκρατία του κόσμου

Του Στέλιου Χιωτάκη από τη στήλη Κακές Γλώσσες στο "Πρώτο Θέμα"

Ένας φίλος γράφει βιβλίο για την τελευταία σοβιετική δημοκρατία στον κόσμο. Επειδή είναι καλός φίλος, μου έδειξε κάποιο πρώτο υλικό, αγνοώντας την προειδοποίησή μου ως προς το ότι κάτι τέτοιο είναι μέγας πειρασμός για έναν δημοσιογράφο.

Πώς την περιγράφει, λοιπόν, ο αθεόφοβος;

Είναι μια χώρα που έδιωξε τους ελέω Θεού βασιλιάδες της και έκτοτε κυβερνούν τρεις - τέσσερις οικογένειες. Το βουλευτικό αξίωμα είναι κληρονομικό αξίωμα, ο γιος, η κόρη, ο ανηψιός. Μόνο τίτλοι ...ιδιοκτησίας της έδρας δεν έχουν μοιραστεί ακόμη.

Είναι μια χώρα που σε ο,τιδήποτε κάνεις - μα σε ο,τιδήποτε - παρεμβαίνει με κάποια γραφειοκρατική διαδικασία το Κράτος όχι για να ελέγξει τη νομιμότητα αυτού που κάνεις αλλά για να σου πάρει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χρήματα - λάδωμα, χαρτόσημα, τέλη κλπ  - προκειμένου να συντηρήσει τη νομενκλατούρα της διοίκησής του, επειδή σε αυτήν στηρίζεται.

Είναι μια χώρα που απαγορεύεται να διαλέξεις τι θες να κάνεις! Δεν μπορείς να γίνεις φαρμακοποιός, εκτός αν έισαι γιος φαρμακοποιού, δεν μπορείς να δουλέψεις ταξί ή φαρτηγό γιατί οι άδειες είναι στα χέρια συγκεκριμένων καστών που κλείνουν δρόμους, εμποδίζουν διακίνηση προϊόντων και φορτηγών. Αν, δε, καταφέρεις να μπεις σε μια επαγγελματική κοινότητα (δικηγόρος, αρχιτέκτονας, καθηγητής, γιατρός) θα δεις ότι δεν θα κριθείς από τις δυνατότητές σου αλλά κυρίως από το εάν είναι πίσω σου μια ηχηρή "παράδοση"

Είναι μια χώρα όπου το παν είναι να είσαι μέσος του κυκλώματος. Βλέπεις στις κοσμικές στήλες των μέσων μαζί να φωτογραφίζονται πολιτικοί, δικαστικοί, δημοσιογράφοι, γιατροί, δικηγόροι, ιδιοκτήτες νυκτερινών κέντρων, μοντέλες, βιζιτούδες, πρεζόνια, άνθρωποι της τέχνης, συλλέκτες, έμποροι όπλων, αθλητές και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Όλοι αυτοί με ένα κοινό χαρακτηριστικό: μέλη ενός σύγχρονου σοβιέτ που αλληλοβοηθιούνται και αλληλοελέγχονται.

Αυτά γράφει ο φίλος μου και νομίζω το βιβλίο θα έχει ενδιαφέρον. Και λέω που, δόξα τω Θεώ, αν και χρεοκοπημένοι, εμείς ζούμε στην Ελλάδα και όχι στην τελευταία Σοβιετία επί της γης...

Το αδιέξοδο είναι ευκαιρία

 Από τη στήλη του Γιάννη Μαρίνου στο "Βήμα" της 19.06.2011, αποσπάσματα από τον πρόλογο του βιβλίου του Στάθη Παπαγιαννίδη "Καταναλωτική νοημοσύνη":

« Από τότε που ο πρόεδρος του Eurogroup και του ευρώ µάς είπε το ιστορικό “Game is οver”, βλέπουµε παντού κινδύνους. Ολη η ενέργειά µας έχει σπαταληθεί στο πώς θα διατηρήσουµε τα κεκτηµένα µας και στο πώς θα αναζητήσουµε υπευθύνους και ενόχους.

Το ευχάριστο είναι ότι η µόνη ζωή που αξίζει είναι αυτή που βρίσκεται ακόµη µπροστά µας. Η κρίση δεν θα τελειώσει όταν ξαναβγούµε στις αγορές για δανεικά µε χαµηλά spreads.

Η κρίση θα τελειώσει µόνο όταν συνειδητοποιήσουµε ότι µπορούµε να παράγουµε από µόνοι µας πλούτο, κι όχι συνέχεια να τονδανειζόµαστε εντόκως από τους ξένους. Αυτό θα είναι το µεγαλύτερο όφελος που µπορούµε να έχουµε µέσα στην κακοδαιµονία µας. Να περάσουµε από την αποχαύνωση και την κατανάλωση στη γνώση, στη δηµιουργία και στη σοφία.

Μη νοµίζετε ότι η µπόρα που ξέσπασε σήµερα ήρθε τόσο ξαφνικά όσο µας είπαν στις τηλεοράσεις (όπως ακριβώς τα τανκς δεν βγήκαν ξαφνικά στο Σύνταγµα την 21η Απριλίου 1967). Χρόνια ωρίµαζαν οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις.

Μια Διακήρυξη πολιτικού προβληματισμού για την ελληνική πραγματικότητα

Άλλο ένα κείμενο που θέτει τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων και παρουσιάζει την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Η αποδοχή της κατάστασης και η συνειδητοποίηση της κρισιμότητάς της είναι αναγκαία συνθήκη για την υπέρβαση της κρίσης. Οι σειρήνες του λαϊκισμού χαϊδεύουν αυτιά και αποσείουν κάθε ευθύνη από το "εμείς", μεταθέτοντάς το στο "αυτοί". Πρόκειται για στάση πολιτικής ανωριμότητας, εγωισμού και ανευθυνότητας. Αν δε δούμε τις δικές μας ευθύνες, δεν υπάρχει δυνατότητα διαφυγής από τη θανατηφόρο δίνη στην οποία ολοένα θα βυθιζόμαστε. Σε καμιά περίπτωση δεν αθωώνεται, βέβαια, το πολιτικό σύστημα και οι επίορκοι εκπρόσωποί του-οι οποίοι και πρέπει να τιμωρηθούν-, αρκεί να μην ξεχνάμε ποιος τους εξέλεξε στη θέση τους, με ποια κριτήρια και ποιες υποσχέσεις και προσδοκίες.
Ακολουθεί το κείμενο της διακήρυξης:

Κανείς δεν αγνοεί βέβαια πόσο επαχθής είναι η σημερινή πραγματικότητα για όλους σχεδόν τους Ελληνες. Και κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλοί συμπατριώτες μας βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας. Εύλογα δε. Κεκτημένα ανετράπησαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν, ειδικά δε για τους νέους, τουλάχιστον τους μη προνομιούχους ή υπερπροικισμένους οι διαφαινόμενες προοπτικές προκαλούν δέος.

Εξίσου γνωστό είναι όμως, επίσης, ότι απελπισία και ορθολογισμός σπανίως συμβαδίζουν. Γιατί η απελπισία οδηγεί στον πανικό και αυτός σε κινήσεις σπασμωδικές ή χωρίς προσανατολισμό, οι οποίες όχι σπάνια αντιστρατεύονται τους στόχους και τα συμφέροντα εκείνων που τις αποπειρώνται.

Αν λοιπόν αποφασίσαμε να προσυπογράψουμε το παρόν δεν είναι επειδή, περιχαρακωμένοι στον ακαδημαϊκό μικρόκοσμό μας δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε _ και ακόμη περισσότερο να νιώσουμε _ την αγανάκτηση, την απόγνωση και την ανάγκη για αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά επειδή θεωρούμε χρέος μας να θέσουμε, υπό μορφή ερωτημάτων, ενώπιόν της, κάποια δεδομένα καθώς και προβληματισμούς που εκτιμούμε ότι πηγάζουν από την απλή λογική.

Φαρμακοποιοί: κλειστό ή ανοιχτό επάγγελμα;

Ένα από τα μέτρα του ...τρισκατάρατου Μνημονίου είναι και η απελευθέρωση των λεγόμενων "κλειστών επαγγελμάτων", με στόχο τη μείωση του κόστους των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους πολίτες και το Δημόσιο. Ανάμεσα στα "εκλεκτά" αυτά επαγγέλματα ξεχωρίζει αυτό των φαρμακοποιών. Οι περισσότεροι από αυτούς, αν και σεμνύνονται για την επιστημονική τους ιδιότητα, έχουν υποβιβάσει το "λειτούργημά" τους -όπως άλλοτε το αποκαλούν- σε απλό λιανεμπόριο και μάλιστα με σταθερό-υψηλότατο (!)- ποσοστό κέρδους. Έχουν κατορθώσει μάλιστα να επιβάλουν κληρονομική διαδοχή στο καθεστώς αδειών ή λαμβάνουν τεράστια -"μαύρα"- χρηματικά ποσά, προκειμένου να μεταβιβάσουν τις ...χρυσοφόρες άδειες, σε περίπτωση που δεν έχουν απογόνους. Ο ανδρέας λοβέρδος (sic) υποστήριξε ότι πέτυχε την απελευθέρωση του επαγγέλματος. Στην πραγματικότητα όμως εξασφάλισε πολύ λίγα κατά τη διαπραγμάτευση, των οποίων μάλιστα εκκρεμεί η εφαρμογή, γιατί ο υπουργός δεν έχει υπογράψει τη σχετική υπουργική απόφαση. Πιο συγκεκριμένα:
Στις 2 Μαρτίου του 2011 δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης ο πολύκροτος Νόμος 3918, βάσει του οποίου υποτίθεται ότι θα «απελευθερωνόταν» το επάγγελμα των φαρμακοποιών.Βάσει του νόμου αυτού, έως την 1η Απριλίου έπρεπε να έχει εκδοθεί μία απόφαση του υπουργού Υγείας ώστε να είναι ανοικτά τα φαρμακεία καθ' όλη τη διάρκεια της εργάσιμης εβδομάδας, αλλά και το Σάββατο. Αντί αυτής εκδόθηκε μία απόφαση του γενικού γραμματέα του ίδιου υπουργείου, που «ετεροχρόνιζε» το θέμα και κρατούσε κλειστά τα φαρμακεία κατά τα Σάββατα και τις απογευματινές ώρες της Δευτέρας και της Τετάρτης. Πλέον, όπως πληροφορούμεθα, όλο το θέμα πάει ξανά σε «διαβούλευση».
Αψευδής μάρτυρας ότι το φαύλο καθεστώς της προστασίας δεν έχει αλλάξει κατ' ελάχιστον αποτελεί η παραπάνω προκλητική διαφήμιση από το ΒΗΜΑgazino της 12.06.2011: "Για να μείνει η επιχείρηση στην οικογένεια.." Ακόμη πιο ξεκάθαρα παρουσιάζονται τα πράγματα από τη σκοπιά μιας νέας πτυχιούχου Φαρμακευτικής σε επιστολή της που δημοσιεύτηκε στις 26.03.2011 στην Καθημερινή και ακολουθεί:

Χρεοκοπία: λόγος και αντίλογος

Αποκαλύψεις της κρίσης

Του Άγγελου Στάγκου, "Καθημερινή" 5.6.2011

Η οικονομική κρίση δεν έφερε μόνο την οικονομική δυσπραγία στη χώρα. Απέδειξε κατά τρόπο αναμφισβήτητο πόσο κούφιο ήταν ένα κυριολεκτικά άδειο πουκάμισο, το μοντέλο της λεγόμενης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης που ακολουθούσαμε, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψε και αρκετά χαρακτηριστικά της... ελληνικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που κανονικά και αντικειμενικά δεν είναι διατηρήσιμη, αλλά αν παρ’ ελπίδα επικρατήσουν οι πολλοί που νομίζουν ότι πρέπει να διατηρηθεί, θα μας οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε μία χαώδη κατάσταση που θα θυμίζει ζούγκλα.

Η πραγματικότητα, λοιπόν, ήταν ότι και πριν από την κρίση η Ελλάδα δεν είχε κρατική μηχανή. Δεν είχε συντεταγμένη κοινωνία και η αίσθηση κοινωνικής ευθύνης ήταν περιορισμένη. Ηταν ουσιαστικά μία άνομη πολιτεία. Η διαφθορά και η μετριότητα καθόριζαν τα πάντα. Η παιδεία αντικαταστάθηκε από την παραπαιδεία και υπήρχε ως θεσμός μόνο κατ’ όνομα. Η πραγματική παραγωγή είχε εγκαταλειφθεί και αντικατασταθεί με πλαστά πιστοποιητικά και αεριτζίδικες μπίζνες. Η λεγόμενη ηγετική τάξη σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς ήταν μικρή και σε μεγάλο ποσοστό χαμηλών δυνατοτήτων. Ο επαρχιωτισμός ήταν ανέκαθεν βασικότατο συστατικό της κοινωνικής φυσιογνωμίας, ενώ τα τελευταία χρόνια προστέθηκε σαν κυρίαρχο χαρακτηριστικό και η βία (ξεκινά από τον φραστικό «τσαμπουκά»), η οποία κλιμακώνεται συνεχώς σε όλες τις μορφές της, από τον προπηλακισμό ώς τον χουλιγκανισμό και ώς την εγκληματικότητα.

Τολμήστε!

Την αγωνία τους για την δύσκολη πορεία της χώρας και την αντίθεσή τους στις φωνές λαϊκισμού που κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, εκφράζουν με διακήρυξή τους 32 άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών και της επιστημονικής κοινότητας.

Τολμήστε! Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου. Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά. Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης. Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους. Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή. Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή. Όσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην κατάρρευση με οδηγό το δικό τους προσωπικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας. Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό και παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό του, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε άλλους συλλογικούς φορείς ή όργανα, τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους. Οι κατακτήσεις της σημερινής Ελλάδας στηρίχθηκαν σε κόπους και θυσίες γενεών. Δεν έχουμε δικαίωμα, πολιτικοί και πολίτες, να τις εγκαταλείψουμε ούτε να αφήσουμε κανέναν να τις καταστρέψει. Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών».

Υπογράφουν, από τα γράμματα και τις τέχνες:
Θανάσης Βαλτινός, Κική Δημουλά, Απόστολος Δοξιάδης, Τάκης Θεοδωρόπουλος,
Αθηνά Κακούρη, Μένης Κουμανταρέας, Γιάννης Κουνέλης, Πέτρος Μάρκαρης,
Τάσος Μπουλμέτης, Βασίλης Παπαβασιλείου, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Αλέκος Φασιανός.
Από την ακαδημαϊκή επιστημονική κοινότητα:
Νίκος Αλιβιζάτος, Νάσος Βαγενάς, Γιάννης Βούλγαρης, Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Άγγελος Δεληβοριάς, Γιώργος Δερτιλής, Αρίστος Δοξιάδης, Ορέστης Καλογήρου, Στάθης Καλύβας, Βάσω Κιντή, Ανδρέας Κούρκουλας, Νίκος Μουζέλης, Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος, Γιώργος Παγουλάτος, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Παύλος Σούρλας, Γιάννης Στουρνάρας, Σταύρος Τσακυράκης, Χαρίδημος Τσούκας.

"Κηφηνείον η Ωραία Ελλάς" του Σαράντου Καργάκου

Μια μη βολική απάντηση στο ποιος φταίει που φθάσαμε εδώ...