Του Αστέριου Ν. Κατσαμούρη από "Τα Νέα" της 24.08.2011
Ποιο είναι σήμερα το καλό πανεπιστήμιο; Αυτό στο οποίο οι κοινωνίες της γνώσης επενδύουν όλες τις δυνατότητες και προοπτικές τους για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο καλό; Αν όχι, τι κάναμε εμείς εδώ και τριάντα χρόνια ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι για να αποτρέψουμε την αρνητική απάντηση.
Η δική μου απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι αρνητική. Αν εξαιρέσει κανείς τις ελάχιστες εστίες ακαδημαϊκού φωτός που εκπέμπουν ορισμένες ομάδες επιστημόνων, όπως π.χ. στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, το επίπεδο τού εν γένει επιστημονικού έργου στη χώρα μας είναι κάτω από μέτριο. Αυτές τις λίγες υπάρχουσες πηγές ακαδημαϊκού φωτός είναι τουλάχιστον άκομψο να τις επικαλούνται οι πρυτανικές αρχές για να εξιδανικεύουν μια χρονίζουσα κατάσταση. Η προχειροδουλειά και η σπουδαιοφάνεια του ελληνικού πανεπιστημίου είναι δυστυχώς εμφανείς σε όλες τις παραμέτρους της λειτουργίας του.
Ποιο καλό πανεπιστήμιο έχει «αιώνιους» φοιτητές; Ποιο καλό πανεπιστήμιο επιτρέπει στον φοιτητή να διανύει το τελευταίο έτος των σπουδών του χωρίς τη στοιχειώδη υποχρέωση να αντεπεξέλθει επιτυχώς σε κανένα (!) μάθημα των προηγούμενων ετών της φοίτησής του; Ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν προσφέρει στον νεοεισερχόμενο σπουδαστή καθαρή εικόνα της εσωτερικής του οργάνωσης με κανονισμό λειτουργίας; Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν γίνεται αξιολόγηση του διδακτικού έργου των μελών ΔΕΠ από τους φοιτητές; Ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν έχει εγκαθιδρύσει ως θεμελιώδη ακαδημαϊκό θεσμό την αξιολόγηση (εσωτερική και εξωτερική) του συνολικού και επιμέρους έργου του και την κοινωνική λογοδοσία; Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο υπάρχει η έννοια του «ασύλου» (χωρίς, μάλιστα, τον ελάχιστο σεβασμό στην ιστορία του!);
