Ανόητες απορίες

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου από "Τα Νέα" της 26.10.2011

Μου κάνει για άλλη μια φορά εντύπωση πως σε μια τόσο έντονη σε προβλήματα και αδιέξοδα, κλοιούς και αγκυλώσεις εποχή, όπου κάθε μέρα, πιθανόν δικαίως, χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν για την τεκτονική συμφορά που μας έλαχε, οι απεργίες, οι στάσεις, οι διαδηλώσεις, οι μαζώξεις δεν γίνονται ποτέ Σαββατοκύριακο. Οι κακές γλώσσες λένε πως οι εργαζόμενοι δεν θυσιάζουν τις εξόδους, τα εξοχικά τους, τον κήπο τους ή την ταβερνούλα τους στις παρυφές των πόλεων για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Αν έχουν άδικο οι κακές γλώσσες, θα περίμενα μια εξήγηση για αυτή την πάγια τακτική. Διότι είναι αυτονόητο, μια διαδήλωση, απόγευμα Σαββάτου, πρωί Κυριακής ή απόγευμα Κυριακής, θα έδινε τη δυνατότητα σε πολλαπλάσιες μάζες, αφού δεν εργάζονται, να συμμετάσχουν. Εξάλλου θα απέφευγαν και τις γνωστές κατηγορίες ότι πορείες και λαοσυνάξεις εμποδίζουν άλλους εργαζόμενους να πάνε στις δουλειές τους. Επίσης με τα καταστήματα κλειστά δεν θα επέτρεπαν στους καταστηματάρχες να διαμαρτύρονται ότι εμποδίζεται η προσέγγιση πελατών και επίσης πιθανότερο με κατεβασμένα ρολά θα γλίτωναν από τους μπαχαλάκηδες που σπάνε βιτρίνες.

Ακόμη και άλλο επιχείρημα. Αν απέκλειαν Σαββατοκύριακα τους δρόμους, ίσως θα εμπόδιζαν να πάνε εκδρομή και περιπάτους οι έχοντες και οι αδιάφοροι. Αφήνω που τα Σαββατοκύριακα θα κατέβαιναν χιλιάδες μαθητές και φοιτητές που τις καθημερινές έχουν μαθήματα, έτσι ώστε θα αποφεύγονταν και οι καταλήψεις.

Κάποιος διαβολάκος πάντως με πληροφορεί πως τα Σαββατοκύριακα διεξάγονται ποδοσφαιρικοί αγώνες, πράγμα που μου ενισχύει την υποψία, αφού πρόσφατα με καθολική απεργία της ΕΡΤ, μόνο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταδόθηκε.

Αίτιο ή αποτέλεσμα της κρίσης;

Όταν μια μάνα φθάνει στο σημείο να λέει πως, αν ήξερε για την οικονομική κρίση που θα ακολουθούσε , δε θα είχε κάνει τα παιδιά της (!), αυτό είναι συνέπεια ή αίτιο της κρίσης; Μήπως πριν την οικονομική κρίση υπήρξε μια κοινωνική - ηθική - αξιακή κρίση που αποθέωσε τον ευδαιμονισμό, τον καταναλωτισμό, που καθιέρωσε την ευχή "να περνάς καλά"; Είναι δυνατό μια μάνα που έχει δυο αγγελούδια 2 και 5 ετών να λέει ποτέ κάτι τέτοιο; Πόσο μπορεί να αλλοτριωθεί κανείς;

Καταλήψεις: πώς θα ξεκλειδώσουμε το πρόβλημα

Της Άννας Πετρίδου από το http://anapet-anapet.blogspot.com/ 

Είναι τραγική η εικόνα που παρουσιάζουν τα περισσότερα  σχολεία της Β΄ θμιας  Εκπαίδευσης στη χώρα μας. Μαθητές  που  περιτριγυρίζουν στους δρόμους όλη τη μέρα, γονείς σε πλήρη άγνοια για το μέλλον των εξελίξεων , καθηγητές παροπλισμένοι πίσω από κλειστές πόρτες, η πολιτεία ανύπαρκτη για να λάβει μέτρα περιφρούρησης των σχολικών μονάδων και δη του δημόσιου βίου …

        «Μετά φόβου θεού» πλησιάσαμε χτες για μια κουβέντα τους μαθητές που βρίσκονταν στο προαύλιο του  …Γυμνασίου Αργυρούπολης.

        Τα παιδιά σαν κυνηγημένα πήγαιναν από εδώ και από εκεί με ένα καφέ στο χέρι ,ένα σκάκι στα γόνατα για να … διώξουν το άγχος.

        Μας περικύκλωσαν για να δουν τι θέλαμε και να ακούσουν …

Αγωνία, απογοήτευση , φόβος …ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα .

        Στεκόμασταν μπροστά στη θέα του «κλειστού σχολείου» και η   κουβέντα μας να μεταπείσει αυτούς τους μαθητές να εγκαταλείψουν την ιδέα της κατάληψης που σε τελευταία ανάλυση πάει κόντρα στα δικά τους συμφέροντα  δε φαινόταν καθόλου να πηγαίνει στο βρόντο ,αφού και τα ίδια τα παιδιά το έχουν ανάγκη.

        Ως γονέας και ως εκπαιδευτικός έχω αισθανθεί αγανάκτηση , τρομερή πλήξη καθώς και ανασφάλεια που βλέπω τα παιδιά να βρίσκονται σε πλήρη αποπροσανατολισμό , διότι είναι ακόμη ανήλικοι και ως γονείς εμείς είμαστε  υπεύθυνοι για τη σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα.

        Η ανησυχία μεγαλώνει λόγω του ότι δεν μπορούμε να έχουμε τον έλεγχο των  μετακινήσεων τους επειδή είναι μακρύς ο χρόνος απουσίας μας λόγω δουλειάς.

        Όμως δεν παύει να μας απασχολεί και δεν μας αφήνει καθόλου αδιάφορους το γεγονός ότι το σχολείο δεν μπορεί να λειτουργήσει για όλα τα παιδιά με τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να καλύψει τις πνευματικές και κοινωνικές τους ανάγκες .

        Γι΄ αυτό καλούμε όλους τους φορείς , γονείς και κηδεμόνες ,καθηγητές και προϊσταμένους της Εκπαίδευσης και του Δήμου , ακόμη και την Εισαγγελική Αρχή να παρέμβουν και να ασκήσουν κάθε «δικαίωμα» να ανοίξουν και να λειτουργήσουν τα σχολεία για όλους  τους μαθητές με το «έμψυχο υλικό» που υπάρχει για να μη χαθεί κι άλλος χρόνος…

Η γνώση και η πληροφορία  τη δική μας χρειάζεται μόνο  τη σκέπη του μυαλού μας για να αναπτυχθεί.

        Ας αφήσουμε τα σχολειά ανοικτά στο μέλλον των νέων ανθρώπων , διότι η σιωπή σε αυτή την περίπτωση δεν είναι χρυσός και όταν όλοι σωπαίνουν στο τέλος έρχεται  κάποια δυσάρεστη ανατροπή.

Ανοιχτά σχολεία, η μόνη μας άμυνα

Της Μαρίας Κατσουνάκη, "Καθημερινή", 1-10-2011

Τις τελευταίες ημέρες φεύγει από το σχολείο στη μία το πρωί. Στις 5 τον διαδέχεται μια άλλη συνάδελφός του. Καθηγητές και οι δύο μέσης εκπαίδευσης, με πριονισμένους μισθούς, σε κεντρικό γυμνάσιο της Αθήνας. Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να «περιφρουρήσουν» το κτίριο, κρατώντας το μακριά από τους επίδοξους καταληψίες. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο χθες το πρωί και ήταν ανήσυχος και θυμωμένος: «Δεν είναι κίνημα οι καταλήψεις, αλλά μηχανισμός. Είναι ένα πολιτικό σχέδιο μεγάλης ανευθυνότητας το οποίο ανοίγει τον δρόμο στους μπαχαλάκηδες. Υπάρχουν σχολεία που έχουν υποστεί πολύ σοβαρές ζημιές σε εργαστήρια, εξοπλισμούς για το μάθημα της πληροφορικής κ.ο.κ. Μπορούμε να μιλήσουμε για παιδιά αποκλεισμένα από την εκπαιδευτική διαδικασία, περιθωριοποιημένα, αλλά είναι ένα κεφάλαιο η κοινωνιολογία του αποκλεισμού και ένα δεύτερο κεφάλαιο η πράξη καταστροφής. Θεωρώ πολύ σωστή κίνηση την παρέμβαση του εισαγγελέα γιατί το κράτος οφείλει να αναλάβει τον ρόλο τον οποίο είχε αποποιηθεί επί χρόνια. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται καταλήψεις τέτοιας έκτασης και στο παρελθόν έχουν υπάρξει βανδαλισμοί πιο σοβαροί. Ομως η σημερινή συγκυρία είναι πολύ κρίσιμη και πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει ασκώ πολιτική σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταρρέει. Το σχολείο αυτήν την εποχή θα έπρεπε να είναι χώρος κοινωνικής αλληλεγγύης. Να συνεργάζονται γονείς, καθηγητές, φορείς, μαθητές για την καλύτερη, με όλες τις προφανείς δυσκολίες, λειτουργία του. Κι όχι να μετρούν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις την επιρροή και μαζικότητά τους. Ναι, το σημερινό δημόσιο σχολείο δεν είναι ελκυστικό και εύκολα μπορεί κανείς να το στοχοποιήσει. Ομως με αυτόν τον τρόπο συναινούν στη χαριστική βολή».
Ακουσα τον ήχο από το κουδούνι, τις φωνές των μαθητών να πυκνώνουν και σφίχτηκε το στομάχι μου. Αυτό ήταν ένα ανοιχτό σχολείο. Με προσωπικό κόστος, κόπο και προσπάθεια («πρωταρχική φροντίδα είναι να πείσεις τα παιδιά και γι’ αυτό χρειάζονται πολλές ώρες και ημέρες σε όλη τη διάρκεια του χρόνου», όπως λέει ο συνομιλητής μου) είχε αντισταθεί στο «κύμα των καταλήψεων». Δεν είναι το μόνο, ούτε οι δύο καθηγητές μοναδικές περιπτώσεις.
Ούτε τα «ανοιχτά σχολεία» είναι κίνημα. Είναι ανάγκη, αντίσταση στη χρεοκοπημένη πολιτική κομμάτων και κυβερνώντων. Μόνο το «ανοιχτό σχολείο» δεν εξυπηρετεί ιδιοτέλειες, δεν υπόκειται σε διατεταγμένη καταγγελτική υπηρεσία. Είναι ο μόνος ισχυρός μηχανισμός άμυνας απέναντι σε όσους αγωνίζονται να κρύψουν την έχθρα τους για μια κοινωνία που τους γυρνάει όλο και περισσότερο την πλάτη.

Καταλήψεις: λόγος και αντίλογος

Παραθέτω τα αιτήματα του "Συντονιστικού" των μαθητών αναφορικά με τις τελευταίες καταλήψεις των δημόσιων σχολείων και επιχειρώ τον αντίλογο, πιστεύοντας ότι αυτή η διαδικασία συνιστά δημοκρατικό δικαίωμα αλλά και υποχρέωση.

• Χρηματοδότηση τώρα των σχολείων για την κάλυψη όλων των αναγκών τους.
• Η χώρα έχει πτωχεύσει και επαιτεί δανεικά. Από που θα βρεθεί η χρηματοδότηση στο απροσδιόριστο ύψος "όλων των αναγκών τους"; Μήπως είναι δυνατό να δώσετε ένα παράδειγμα του «άλλου» κοινωνικού συστήματος το οποίο οραματίζεστε και στο οποίο "υπάρχει κάλυψη όλων των αναγκών", γιατί, όπου έγινε απόπειρα εξάλειψης των κοινωνικών ανισοτήτων, αυτό έγινε πάντα προς τα κάτω και μάλιστα βίαια, καταδικάζοντας γενιές ανθρώπων στην εξαθλίωση;

• Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη των οικογενειών μας για τη λειτουργία των σχολείων, για τη μόρφωσή μας.
• Οι γονείς σας, αν δεν το έχετε καταλάβει, πληρώνουν ήδη "για τη λειτουργία των σχολείων και τη μόρφωσή σας" μέσω των έμμεσων και άμεσων φόρων, που σίγουρα δεν κατανέμονται δίκαια, ενώ κάποιοι δε συνεισφέρουν καθόλου. Πάντως κάποιοι πληρώνουν. Σ' αυτό το μάταιο κόσμο τίποτε δεν είναι δωρεάν πλην των κενών λόγων.

• Καμία συγχώνευση ή κατάργηση σχολείων.
• Αυτό το "καμία" μήπως είναι κάπως απόλυτο; Δηλαδή θεία τη βουλήσει ιδρύθηκαν όλα τα σχολεία και είναι ανοσιούργημα η σκέψη για κατάργηση η συγχώνευση ενός ημιεγκαταλελειμμένου σχολείου; Μήπως και χωρίς μαθητές οφείλει να λειτουργεί ή όταν οι καθηγητές είναι περισσότεροι από τους μαθητές; (συμβαίνει και όχι μόνο στα ακριτικά νησιά, όπου μπορεί να δικαιολογείται)

• Να δοθούν τώρα όλα τα βιβλία.
• Και βέβαια να δοθούν αμέσως τα βιβλία. Γιατί όμως δεν προτείνετε παράλληλα ποτέ στο εξής να μην καταστραφούν στο τέλος του σχολικού έτους αλλά να παραδίδονται στην επόμενη τάξη, όπως κάνουν άλλα ...φτωχά κράτη π.χ. Δανία, ΗΠΑ, Γερμανία κλπ. Γιατί αντέδρασαν οι συνδικαλιστές καθηγητές σας πέρυσι, όταν το υπουργείο πήρε την πρωτοβουλία να συγκεντρωθούν εθελοντικά (!) τα παλιά βιβλία; Αν αυτό είχε γίνει υποχρεωτικά, μήπως το φετεινό πρόβλημα  ήταν πολύ ηπιότερο έως ανύπαρκτο;

• Δωρεάν μετακινήσεις για όλους τους μαθητές.
• Πάλι θα σας υπενθυμίσω ότι απαιτείτε από μια χώρα πτωχευμένη, στην οποία δανείζουν χώρες όπως η Γερμανία, όπου οι μετακινήσεις των  μαθητών ΔΕΝ είναι δωρεάν... Κάθε χρόνο οι μαθητές εκεί βγάζουν το ειδικό πάσο για όλες τις διαδρομές, το οποίο π.χ ετιμάτο πριν 6 χρόνια γύρω στα 25€ το μήνα σε μεγάλη πόλη της Δ. Γερμανίας.

• Κανένα κενό σε καθηγητές. Μαζικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών. 
• Μήπως, πριν προσδιοριστούν τα κενά (που υπάρχουν) και γίνουν μαζικοί διορισμοί καθηγητών, πρέπει να δούμε και το ζήτημα των πλεοναζόντων αργόσχολων εκπαιδευτικών που κάποτε διορίστηκαν "μαζικά" και τώρα σκοτώνουν μύγες ή στην καλύτερη περίπτωση "κάνουν" γραμματεία; (βλ. τεχνολόγους ποικίλων ειδικοτήτων, πολύτεκνους καπετάνιους του εμπορικού ναυτικού κ.α.)

• Κατάργηση του ΦΠΑ 23% στα κυλικεία και σε όλα τα είδη λαϊκής κατανάλωσης παντού.
• Για να καταργηθεί ο ΦΠΑ 23% στα είδη κυλικείου, πρέπει κατ' αρχήν να υπάρχει και να αποδίδεται. Ελάχιστα ωστόσο είναι τα κυλικεία που κόβουν αποδείξεις, τα περισσότερα κλέβουν το ΦΠΑ, πουλώντας μάλιστα μη προβλεπόμενα από το νόμο προϊόντα, κάτι για το οποίο δε βλέπω καμία διαμαρτυρία.

• Ενιαίο δωδεκάχρονο δημόσιο δωρεάν σχολείο για όλους.
• Καλό το 12χρονο σχολείο (είπαμε, δωρεάν δεν είναι τίποτε). Μήπως όμως στα 18 του χρόνια ο απόφοιτος του "12χρονου" είναι παντελώς ανειδίκευτος; Καλά για όσους επιλέγουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, όσοι όμως δεν το επιθυμούν ή θέλουν να μάθουν ένα τεχνικό επάγγελμα και να συνδυάσουν σπουδές και πρακτική εξάσκηση, να ριχτούν στον Καιάδα; Πότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι η τεχνική εκπαίδευση είναι ζωτική ανάγκη για την ανάπτυξη αυτής της χώρας; Γιατί δε διδασκόμαστε από την εμπειρία προηγμένων τεχνολογικά και οικονομικά κρατών όπου το ποσοστό της τεχνικής εκπαίδευσης φθάνει στο 70% και επιμένουμε να πιπιλάμε την καραμέλα του "ενιαίου 12χρονου";

• Να μην εφαρμοστεί ο Νόμος – Πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.
• Ωπ, εδώ σας έπιασα... Τι δουλειά έχει αυτό το αίτημα στις μαθητικές διεκδικήσεις; Εντάξει, είστε αυριανοί φοιτητές και νοιάζεστε από τώρα. Με την ίδια λογική είστε και αυριανοί εργαζόμενοι, γονείς, συνταξιούχοι. Θα αγωνιστείτε για τα αιτήματα όλων; Μπράβο για την κοινωνική ευαισθησία αλλά εδώ το πράγμα, συγνώμη για την έκφραση, βρομάει υποκίνηση από συγκεκριμένους πολιτικούς φορείς. Οι τελευταίοι μάλιστα αντιπροσωπεύουν κάτω από το 15% του εκλογικού σώματος, μόνο αυτοί δεν ψήφισαν το νέο νόμο για τα ΑΕΙ, αλλά παρ' όλα αυτά μιλούν εξ ονόματος του λαού!

• Κανείς να μην τιμωρηθεί επειδή συμμετείχε σε αγώνες. 
• Κανείς να μην τιμωρηθεί αν δεν διέπραξε κάτι παράνομο θα έλεγα εγώ. Η κατάληψη απαγορεύεται από το 334 άρθρο παρ. 3 του Ποινικού Κώδικα. Οι καταστροφές και οι βανδαλισμοί που γίνονται συνεπεία των καταλήψεων από τρίτους, έστω και αν δε συμμετέχουν οι μαθητές σ' αυτά, εγείρουν ερωτήματα ηθικής αυτουργίας ή και άλλων ευθυνών για τους μαθητές που μόνο ένα δικαστήριο μπορεί να απαντήσει. Θα βαφτίσουμε "αγώνα" την παρανομία και θα ζητήσουμε αλα καρτ ή κατά περίπτωση εφαρμογή των διατάξεων του Ποινικού κώδικα; Και τι θα γίνει όταν κάποιος αναξιοπαθής μπουκάρει στο σπίτι μας και μας ληστέψει, βαφτίζοντάς το "νόμιμη απαλλοτρίωση" ή "αποκατάσταση κοινωνικής αδικίας"; Θα το αποδεχτούμε ή θα ζητήσουμε την προστασία του Νόμου;