Για πρώτη φορά αφότου πέρασα το κατώφλι του διακοσίων έντεκα ετών μαγαζιού, ο Ιγνάτιος, σερβιτόρος- ιδιοκτήτης και ό,τι άλλο - στο αγαπημένο μου ουζερί σ' αυτό το νησί του βορειοανατολικού Αιγαίου, μας έφερε σε δύσκολη θέση, όταν άρχισε το κήρυγμα για το πλεονέκτημα τού να έχουμε έναν πρωθυπουργό σαν τον Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο λόγος του διανθισμένος με τις τυπικές ελληνικές χειρονομίες, όχι κατάλληλες για περιγραφή σε μια αξιοπρεπή εφημερίδα. Προσπάθησα μάταια να τον πείσω, προσφέροντας τον κ. Ερντογάν στην Ελλάδα, αλλά αμέσως αντιπρότεινε να προσφέρει τον κ. Παπανδρέου. Σταμάτησα την ανταλλαγή επιχειρημάτων, όταν με πρόδωσαν τα ελληνικά μου. Καθώς φεύγαμε, ο Ιγνάτιος συνέχιζε να κάνει χειρονομίες ανάλογες ενός χούλιγκαν, φωνάζοντας “Ερντογάν, Ερντογάν!”
Σκεφτήκαμε ότι στην επόμενη στάση σε ένα άλλο ουζερί με το όνομα “Ο ουρανός” θα βρίσκαμε το ησυχαστήριό μας, καθώς ήμασταν ολότελα ξένοι στην τέσσερα επί πέντε αυλή του. Κάναμε λάθος. Η κατάρα του κυρίου Ερντογάν δε θα μας άφηνε σε ησυχία. Μια φωνή Έλληνα από το μόνο διπλανό τραπέζι, όπου κάθονταν τρεις άντρες, μας διέκοψε σε γνήσια “μειονοτικά” τουρκικά. Μετά από μισή ώρα ανταλλαγής αστεϊσμών, ένας από τους Έλληνες έβγαλε ένα λόγο που μας έκανε να πιστέψουμε ότι θα μπορούσε να είναι τοπικός κομματάρχης του κ. Ερντογάν. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσαμε τη δύναμη των δημοσίων σχέσεων και της οικονομίας.
Ο άνθρωπος νόμιζε ότι η Τουρκία είναι παράδεισος. Περισσότερο οικονομικά παρά πολιτικά. Πολιτικά; Δεν τον ένοιαζε. Ήταν ένας άσημος δημόσιος υπάλληλος, εργαζόμενος στην κρατική τηλεόραση, την ΕΡΤ. Η γυναίκα του ήταν δασκάλα. Πριν την οικονομική κρίση, ο μηνιαίος μισθός και των δύο έφτανε τα 5000 ευρώ. Τώρα ήταν μόλις 3000 ευρώ. Του είπα τι μισθό παίρνουν οι συνάδελφοί του στην Τουρκία. Δεν ήθελε να ακούσει. Αντί γι' αυτό, προτιμούσε να μιλά για τις αξέχαστες στιγμές που πέρασε με τη γυναίκα του στο Hilton της Σμύρνης και πόσο γενναιόδωρα ξόδεψαν χρήματα στον Τσεσμέ. Του είπα πώς ζούσαν οι συνάδελφοί του στην Τουρκία τόσο οικονομικά όσο και από την άποψη της δημοκρατίας. Σε απάντηση μας μίλησε για τα ταξίδια του στο εξωτερικό και άλλες πολυτέλειες.
Ο άνθρωπος πίστευε ότι οι Τούρκοι δημόσιοι υπάλληλοι κάνουν μπάνιο με σαμπάνια στα πιο εξωτικά μέρη του κόσμου. Του είπαμε ότι αν αυτός και η σύζυγός του ήταν Τούρκοι θα κέρδιζαν τα μισά από όσα κερδίζουν στη χτυπημένη από την κρίση Ελλάδα και θα ξόδευαν τρεις φορές περισσότερα αν έτρωγαν σε ουζερί. Κούνησε το κεφάλι του και διαφώνησε. Αισθανθήκαμε αβοήθητοι. Μείναμε άφωνοι.
Έτσι σταματήσαμε τη συζήτηση. Αλλά τώρα ξέρουμε ότι ο κ. Ερντογάν θα ήταν ο αδιαφιλονίκητος νικητής των εκλογών σ' αυτό το μέρος της Ελλάδας. Καθώς ο άνδρας έφευγε λέγοντάς μας ότι ο ίδιος και η οικογένειά του σύντομα θα επισκεφτούν την Προύσα για σκι, η καρδιά μου πληγώθηκε για τους φτωχούς Έλληνες κυβερνητικούς υπαλλήλους, ειδικά όταν σκέφτηκα ότι ο Τούρκος συνάδελφός του θα ετοιμαζόταν τώρα για ηλιόλουστες διακοπές σε πεντάστερο ξενοδοχείο στα νησιά Μαουρίτσιους. Δεν πειράζει. Οι Έλληνες δεν κάνουν τον κόπο να ελέγξουν γεγονότα και αριθμούς και να δουν ότι το κατά κεφαλήν εισόδημά τους εν καιρώ “κρίσης” είναι τρεις φορές πάνω από το αντίστοιχο εισόδημα της Τουρκίας την περίοδο της αναπτυξιακής της έκρηξης.
...
Σκεφτήκαμε ότι στην επόμενη στάση σε ένα άλλο ουζερί με το όνομα “Ο ουρανός” θα βρίσκαμε το ησυχαστήριό μας, καθώς ήμασταν ολότελα ξένοι στην τέσσερα επί πέντε αυλή του. Κάναμε λάθος. Η κατάρα του κυρίου Ερντογάν δε θα μας άφηνε σε ησυχία. Μια φωνή Έλληνα από το μόνο διπλανό τραπέζι, όπου κάθονταν τρεις άντρες, μας διέκοψε σε γνήσια “μειονοτικά” τουρκικά. Μετά από μισή ώρα ανταλλαγής αστεϊσμών, ένας από τους Έλληνες έβγαλε ένα λόγο που μας έκανε να πιστέψουμε ότι θα μπορούσε να είναι τοπικός κομματάρχης του κ. Ερντογάν. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσαμε τη δύναμη των δημοσίων σχέσεων και της οικονομίας.
Ο άνθρωπος νόμιζε ότι η Τουρκία είναι παράδεισος. Περισσότερο οικονομικά παρά πολιτικά. Πολιτικά; Δεν τον ένοιαζε. Ήταν ένας άσημος δημόσιος υπάλληλος, εργαζόμενος στην κρατική τηλεόραση, την ΕΡΤ. Η γυναίκα του ήταν δασκάλα. Πριν την οικονομική κρίση, ο μηνιαίος μισθός και των δύο έφτανε τα 5000 ευρώ. Τώρα ήταν μόλις 3000 ευρώ. Του είπα τι μισθό παίρνουν οι συνάδελφοί του στην Τουρκία. Δεν ήθελε να ακούσει. Αντί γι' αυτό, προτιμούσε να μιλά για τις αξέχαστες στιγμές που πέρασε με τη γυναίκα του στο Hilton της Σμύρνης και πόσο γενναιόδωρα ξόδεψαν χρήματα στον Τσεσμέ. Του είπα πώς ζούσαν οι συνάδελφοί του στην Τουρκία τόσο οικονομικά όσο και από την άποψη της δημοκρατίας. Σε απάντηση μας μίλησε για τα ταξίδια του στο εξωτερικό και άλλες πολυτέλειες.
Ο άνθρωπος πίστευε ότι οι Τούρκοι δημόσιοι υπάλληλοι κάνουν μπάνιο με σαμπάνια στα πιο εξωτικά μέρη του κόσμου. Του είπαμε ότι αν αυτός και η σύζυγός του ήταν Τούρκοι θα κέρδιζαν τα μισά από όσα κερδίζουν στη χτυπημένη από την κρίση Ελλάδα και θα ξόδευαν τρεις φορές περισσότερα αν έτρωγαν σε ουζερί. Κούνησε το κεφάλι του και διαφώνησε. Αισθανθήκαμε αβοήθητοι. Μείναμε άφωνοι.
Έτσι σταματήσαμε τη συζήτηση. Αλλά τώρα ξέρουμε ότι ο κ. Ερντογάν θα ήταν ο αδιαφιλονίκητος νικητής των εκλογών σ' αυτό το μέρος της Ελλάδας. Καθώς ο άνδρας έφευγε λέγοντάς μας ότι ο ίδιος και η οικογένειά του σύντομα θα επισκεφτούν την Προύσα για σκι, η καρδιά μου πληγώθηκε για τους φτωχούς Έλληνες κυβερνητικούς υπαλλήλους, ειδικά όταν σκέφτηκα ότι ο Τούρκος συνάδελφός του θα ετοιμαζόταν τώρα για ηλιόλουστες διακοπές σε πεντάστερο ξενοδοχείο στα νησιά Μαουρίτσιους. Δεν πειράζει. Οι Έλληνες δεν κάνουν τον κόπο να ελέγξουν γεγονότα και αριθμούς και να δουν ότι το κατά κεφαλήν εισόδημά τους εν καιρώ “κρίσης” είναι τρεις φορές πάνω από το αντίστοιχο εισόδημα της Τουρκίας την περίοδο της αναπτυξιακής της έκρηξης.
...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου