Καιρός του σπείρειν

 

 Του Άρη Δαβαράκη, από το www.protagon.gr

Αν σας πω τώρα ότι έχω καταλάβει τι ακριβώς υπογράψαμε και τι συγκεκριμένες επιπτώσεις θα έχουνε αυτές οι τζίφρες στο σήμερα και το αύριο αυτού του τόπου, θα σας πω ψέματα. Αυτό που οσφραίνομαι πάντως στην ατμόσφαιρα, είναι πως μια ελαφρά ανακούφιση απελευθερώθηκε μ’ έναν βαθύ αναστεναγμό, μέσα από πολλά ανήσυχα στήθια. Και για να είμαι σαφής, περιλαμβάνω και τον εαυτό μου στους βαθύτατα ανακουφισμένους γιατί «αυτό το κάτι μέσα μου το εντελώς δικό μου» (όπως το λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος) διακρίνει ξεκάθαρα πως αν δεν είχε γίνει αυτό το πρώτο βήμα προς «μια κάποια ομαλοποίηση» τα χαράματα της Τρίτης, η Ελλάδα θα είχε περάσει ήδη (ξανά) στον «τρίτο κόσμο» και θα όδευε προς την τελική καταστροφή της –που είναι η πραγματική απώλεια της Εθνικής κυριαρχίας της επί των εδαφών της. Απομονωμένη και στριμωγμένη στη γωνία, δεν θα μπορούσε πια να κάνει τίποτα άλλο από το να ενδώσει στις συνεχείς «παρενοχλήσεις» (μετά συγχωρήσεως) της φίλης και γείτονος Τουρκίας – υποχωρώντας ατάκτως σε μια ενδεχόμενη επιθετική της κίνηση στην Μυτιλήνη πχ, την Χίο –ή και σε μια απλή βραχονησίδα σαν τα Ίμια -για τα οποία αναγκαστήκαμε να πούμε και ευχαριστώ στις ΗΠΑ που απέτρεψαν τότε τα χειρότερα.

Οι απόψεις μου αυτές είναι περισσότερο προϊόντα μιας διαίσθησης (που δεν με έχει όμως προδώσει και την εμπιστεύομαι απολύτως) παρά σε χαρτιά και ντοκουμέντα, στοιχεία, αριθμούς και λογική επεξεργασία των γεωπολιτικών δεδομένων. Μπορεί να είναι λανθασμένες, μπορεί να είναι αμόρφωτες, μπορεί να είναι αβάσιμες, το γεγονός πάντως είναι πως από την Τρίτη τα χαράματα το νερό άρχισε πάλι να κυλά δειλά-δειλά στο αυλάκι και, αν όλα πάνε καλά, θα δυσκολευτούμε όσο δεν έχουμε καν διανοηθεί, θα σταθούμε όμως ξανά γρήγορα στα πόδια μας, έχοντας πάρει (για άλλη μια φορά στη ιστορία), ένα σκληρό αλλά και διδακτικότατο μάθημα.

Ο ΑΜΕΑ κύριος Schäuble

(Με αφορμή την ανταλλαγή "χαριτωμένων" μηνυμάτων στο tweeter μεταξύ Σοφίας Δήμτσα και Έλενας Ακρίτα... )

"Σακάτης", ε; Και εγώ που νόμιζα ότι ξορκίσαμε τον κοινωνικό μας ρατσισμό "βαφτίζοντας" τους ανάπηρους Α.Μ.Ε.Α.; Κάποιοι, ακόμα χειρότερα, πλειοδοτούν ονομάζοντάς τους "Άτομα με ειδικές ικανότητες". Είναι τυχαίο που σε Αμερική-Γερμανία οι ανάπηροι λέγονται ανάπηροι (disabled-Behinderte) και είναι σεβαστοί ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΆ, ενώ στο βαλκανικό νότο αποκαλούνται ευφημιστικά και ο κανόνας είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός; Όσο βέβαια και να γυαλίσεις τον Έλληνα με βερνίκι πολιτικής ορθότητας, δύσκολα κρύβεται η σκουριά του ρατσισμού και των διακρίσεων. Η αφόρητη καθημερινότητα για τους ανάπηρους, την οποία έχουμε δημιουργήσει και ανεχόμαστε όλοι μας, είναι αψευδής μάρτυρας, παρά την ευοίωνη κατακραυγή στην επίθεση των Δήμτσα-Ακρίτα.

Σ’ ευχαριστώ, ω Γερμανία

Του Μιχάλη Τσιντσίνη, από "τα Νέα" της 13.2.2012

Σ' ευχαριστώ, ω Γερμανία. Σ' ευχαριστώ που είσαι τόσο απεχθής. Τόσο υπέροχα ικανή να φταις για όλα.

Εσύ δεν διέφθειρες το πολιτικό μας σύστημα; Εσύ δεν μόλυνες - ψηφιακώς και υποβρυχίως - τους άσπιλους ευπατρίδες που μας διακονούσαν; Εσύ τους χάλασες, όπως χάλασες κι εμάς, φυτεύοντας Μπέμπες, Καγιέν και Μερσεντές στο φαντασιακό μας.

Μόνο το ανάθεμα σου πρέπει, Γερμανία. Χωρίς εσένα θα είχαμε καταφέρει να εισπράξουμε κάτι περισσότερο από το ένα τοις εκατό των βεβαιωμένων χρεών προς το Δημόσιο. Χωρίς τη βαριά σκιά σου, θα είχαμε εξυγιάνει το κράτος. Θα είχαμε ξεριζώσει τις ελλειμματικές παραφυάδες του. Θα είχαμε καλύτερα νοσοκομεία. Καλύτερες εφορίες. Καλύτερα πανεπιστήμια.

Εσύ καθήλωσες την οργιώδη παραγωγή μας. Σακάτεψες τη ρωμαλέα μας ανταγωνιστικότητα. Εσύ καταδικάζεις στην αχρησία τους νόμους που ψηφίζουμε. Καθυστερείς τα δικαστήριά μας.

Δεν είναι όμως για όλα αυτά που λατρεύω να σε μισώ, Γερμανία. Είναι πρωτίστως γιατί βοηθάς τον κόσμο να 'ναι απλός. Επίπεδος. Ασπρος ή μαύρος. Χρεώνεσαι ό,τι είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Κι ό,τι είναι δυσάρεστο να ειπωθεί, το καλουπώνεις.

Χάρη σε σένα δεν έχουμε πολλά και σύνθετα προβλήματα. Εχουμε ένα πρόβλημα και είσαι εσύ.

Χάρη σε σένα και το ρυπαρό σου παρελθόν νιώθουμε πάλι ήρωες, πάλι αθώα σφάγια της Ιστορίας.

Χάρη σε σένα βολευόμαστε στην ευκολία των στερεοτύπων. Στην αγλωσσία των συνθημάτων. Στους θούριους της δεισιδαιμονίας.

Σ' ευχαριστώ, ω Γερμανία. Μάνα των κακών. Μαμμή της αγανάκτησης. Πηγή της πιο υπνωτικής παραμυθίας.

Τι είδε στην Ελλάδα και έφριξε ο Γερμανός εφοριακός

Με βάση την εμπειρία από την επίσκεψή του στην Ελλάδα ο Ντίτερ Οντρασεκ, πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδίας Γερμανών Εφοριακών μιλάει για τα προβλήματα του ελληνικού φοροεισπρακτικού μηχανισμού και τους τρόπους επίλυσής τους σε συνέντευξή του στο περιοδικό FOCUS.
Ο Ντίτερ Οντρασεκ είχε επισκεφθεί την Ελλάδα πριν από πέντε χρόνια για διάστημα μίας εβδομάδας ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συλλόγων Επαγγελματιών. Στις Υπηρεσίες, που επισκέφθηκαν, και δη στις ΔΟΥ διαπίστωσαν ότι το ένα τρίτο των υπαλλήλων απουσίαζε χωρίς να βρίσκονται σε αναρρωτική άδεια και αυτό «δεν φαινόταν να ενοχλεί κανέναν». Εντύπωση τους προκάλεσε, επίσης, το γεγονός ότι μόνο το ένα τρίτο των εφοριακών διέθετε Η/Υ στο γραφείο του. Η εμπειρία αυτή δίδαξε στον Οντρασεκ ότι στην ελληνική νοοτροπία ταίριαζε πιο πολύ το “ε, τότε δεν πηγαίνω καθόλου στη δουλειά”.
Οι εφοριακοί, που ήταν αρμόδιοι για διενέργεια ελέγχων σε επιχειρήσεις, περιορίζονταν στο να εξετάζουν τους ισολογισμούς, ενώ δεν ασχολούνταν καθόλου με ενδεχομένως αμφίβολες αποδείξεις. Ο έλεγχος περιροριζόταν στα τυπικά και η υπόθεση έκλεινε γρήγορα. Οι γερμανοί εφοριακοί, αντιθέτως, προέβαιναν σε έλεγχο των στοιχείων ακόμη και σε μεγάλους ομίλους.
«Θα χρειαστεί να περάσει περίπου μία γενιά μέχρις ότου βελτιωθούν οι συνθήκες», εκτιμά ο Οντρασεκ. Δυστυχώς δεν είναι καν θέμα μερικών ετών. Για το λόγο αυτό δεν πιστεύει στη λύση τοποθέτησης Επιτρόπου ή αποστολής εξωτερικής ομάδας συμβούλων: «Θα συναντούσαν μεγάλη εσωτερική αντίσταση», δηλώνει πεπεισμένος.
Ο πρώην υπουργός οικονομικών της βαυαρικής κυβέρνησης, Γκέοργκ Φάρενσον (CSU), ήθελε προσφάτως να σταλούν γερμανοί εφοριακοί και στην Αθήνα. Ο Οντρασεκ του εξήγησε πώς έχουν τα πράγματα: «Θα επρόκειτο για σπατάλη δημοσίου χρήματος και δεν θα βοηθούσε την κατάσταση στην Ελλάδα» είπε.
Πώς να δοθεί κίνητρο σε έναν 50χρονο Έλληνα εφοριακό, του οποίου οι αποδοχές έχουν περικοπεί και η σύνταξή του έχει συρρικνωθεί; Ο Οντρασεκ είχε ρωτήσει τότε τους συναδέλφους του στην Αθήνα, για ποιο λογο εργάζονται με τόσο χαλαρούς ρυθμούς. Η απάντηση ήταν: Οταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους μεγαλοεισοδηματίες ή όταν αυτοί έχουν την προστασία των πολιτικών, για ποιο λόγο να ελέγχουμε τον απλό κόσμο;
Ο Οντρασεκ προτείνει να παγώσουν οι ελληνικές καταθέσεις του εξωτερικού,  να ελεγχθούν από μία ομάδα υπαλλήλων της ΕΕ, οι οποίοι εν ανάγκη θα εισπράξουν τους φόρους: «Αυτό θα κινητοποιούσε τις ελληνικές ΔΟΥ», υποστηρίζει. Πέραν αυτού, θα πρότεινε να δίνεται προμήθεια σε εφοριακούς που επιτυγχάνουν καλά αποτελέσματα στη δουλειά τους, αν και ο ίδιος απορρίπτει κατά κανόνα τέτοιου είδους κίνητα για εφοριακούς. Από κάθε επιπλέον έσοδο πέραν των σταθερών στόχων, να λαμβάνουν το 10%, προτείνει.
Με τον τρόπο αυτό δεν θα έχουν πια ανάγκη να τρώνε και να πίνουν δωρεάν σε ταβέρνες, όπως είχε δει να συμβαίνει κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα προ πενταετίας.

Έλληνες: παραείναι εγωιστές για να είναι επικίνδυνοι...

Διαβάζοντας το εκπληκτικό βιβλίο του Αλέξανδρου Μασσαβέτα "Κωνσταντινούπολη, πόλη των απόντων" (Πατάκης 2010), σταμάτησα στην ψυχογραφική περιγραφή των Φαναριωτών της Πόλης και των Ελλήνων γενικότερα από τη Julia Pardoe, ταξιδιωτική συγγραφέα του 19ου αιώνα. Όπως σημειώνει και ο συγγραφέας, ίσως πρόκειται για έναν από τους πιο εύστοχους χαρακτηρισμούς για το λαό μας. Αντιγράφω από το βιβλίο του Μασσαβέτα: " Έκαστος (Φαναριώτης) αποτελεί για τον εαυτό τον δικό του κόσμο [...] Σ' αυτό το γεγονός έγκειται και η αδυναμία των Ελλήνων: παραείναι εγωιστές για να είναι επικίνδυνοι. Εκεί που θα έπρεπε να προσπαθούν για το κοινό όφελος, παραδίδονται στον εγωισμό. [...] Καθώς πολεμούν μεταξύ τους, και καίνε με τον πυρσό του φθόνου τις καρδιές του έθνους τους, δεν χρειάζεται εξωτερική δύναμη να τους τσακίσει".
(σ.σ: περαστικά μας το δεύτερο μνημόνιο, για όλα φταίνε η τρόικα και οι Γερμανοί)

Μια "προφητεία" και δυο σχόλια

Από το http://captain-christos.blogspot.com

Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων.
Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα, Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει.
Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης» .

1983, Χάρρυ Κλυνν, «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος

Και δυο σχόλια: 

Chrisgio: Μεγαλύτερος προφήτης ήταν ο Γεώργιος Ράλλης που την νύχτα του θριάμβου του ΠΑΣΟΚ το 1981 είπε το ιστορικό:
"Εύχομαι ο λαός να μην χρειαστεί να το μετανοιώσει".
Μήπως αυτή η προφητεία δεν προκαλεί ρίγη;
Άρα έχουμε συνειδητοποιήσει τι έγκλημα κάναμε σαν λαός το 1981;

ΣΜ (κύμβαλον αλαλάζον):

 Captain-christo, δεν κάναμε έγκλημα, ακολουθήσαμε το πεπρωμένο μας, και ας μη θεωρηθεί μοιρολατρικό αυτό. Μπορεί ως λαός να χύσαμε ποτάμι το αίμα για την ελευθερία μας, αυτό δεν αμφισβητείται, αλλά όχι για να φτιάξουμε κράτος. Αυτό ως ένα βαθμό μάς επιβλήθηκε από τις "εγγυήτριες" Μεγάλες Δυνάμεις (Αντιβασιλεία, Όθωνας, Γλίξμπουργκ, δικτατορία 21ης Απριλίου, τρόικα) αλλά στο μεγαλύτερο βαθμό το κληρονομήσαμε από τους επικυρίαρχους Οθωμανούς. Πρόκειται για το κράτος-ντοβλέτι που δεν αντιμετωπίζεται από τους υπηκόους (συγνώμη, πολίτες ήθελα να γράψω) ως ΔΙΚΟ τους δημιούργημα, προϊόν μακρόχρονης διαδικασίας, αλλά ως ξένος, εχθρικός μηχανισμός, αντίπαλος του υπηκόου. Μετά την Επανάσταση και παρά τις διεθνείς διαμεσολαβήσεις (με το αζημίωτο) που αναφέρθηκαν παραπάνω, αυτό το κράτος αντιμετωπίστηκε ως λάφυρο στα χέρια μιας ιθύνουσας τάξης πολιτικών, πρώην κοτζαμπάσηδων. Οι τελευταίοι συνέχισαν, ως πολιτικοί πια με δυτικά ενδύματα, αφού έβγαλαν βράκες και φουστανέλες, αυτό που ήξεραν να κάνουν καλύτερα επί Τουρκοκρατίας. Από μεσολαβητές προς το Σουλτάνο, ταύτισαν τον εαυτό τους με το "κράτος" και συνέχισαν να εργάζονται για το "διάφορό" τους, το κέρδος τους. Ο λαός μας ποτέ δεν απέκτησε έτσι συνείδηση πολίτη, αλλά παρέμεινε οιονεί ραγιάς, έτοιμος να αλώσει, να κουρσέψει, να διαγουμίσει αυτό το κουφάρι που ονομάστηκε "Ελληνικό κράτος", με την αμέριστη συμπαράσταση του πολιτικού κόσμου. Όταν ανήλθε στις 18 του Οκτώβρη του 81 ο ανωτέρω "λαοπρόβλητος" ηγέτης, έγινε το μεγάλο "ρεσάλτο" στο κράτος. Τα αποτελέσματα τα ζούμε και τα βλέπουμε. Μπορεί "να μετανιώσει" κάποιος (ο λαός εν προκειμένω)που υπήρξε ο εαυτός του;