Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων.
Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα, Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει.
Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης» .
Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα, Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει.
Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης» .
1983, Χάρρυ Κλυνν, «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος
Και δυο σχόλια:
Chrisgio: Μεγαλύτερος προφήτης ήταν ο Γεώργιος Ράλλης που την νύχτα του θριάμβου του ΠΑΣΟΚ το 1981 είπε το ιστορικό:
"Εύχομαι ο λαός να μην χρειαστεί να το μετανοιώσει".
Μήπως αυτή η προφητεία δεν προκαλεί ρίγη;
Άρα έχουμε συνειδητοποιήσει τι έγκλημα κάναμε σαν λαός το 1981;
"Εύχομαι ο λαός να μην χρειαστεί να το μετανοιώσει".
Μήπως αυτή η προφητεία δεν προκαλεί ρίγη;
Άρα έχουμε συνειδητοποιήσει τι έγκλημα κάναμε σαν λαός το 1981;
ΣΜ (κύμβαλον αλαλάζον):
Captain-christo, δεν κάναμε έγκλημα, ακολουθήσαμε το πεπρωμένο μας, και ας μη θεωρηθεί μοιρολατρικό αυτό. Μπορεί ως λαός να χύσαμε ποτάμι το αίμα για την ελευθερία μας, αυτό δεν αμφισβητείται, αλλά όχι για να φτιάξουμε κράτος. Αυτό ως ένα βαθμό μάς επιβλήθηκε από τις "εγγυήτριες" Μεγάλες Δυνάμεις (Αντιβασιλεία, Όθωνας, Γλίξμπουργκ, δικτατορία 21ης Απριλίου, τρόικα) αλλά στο μεγαλύτερο βαθμό το κληρονομήσαμε από τους επικυρίαρχους Οθωμανούς. Πρόκειται για το κράτος-ντοβλέτι που δεν αντιμετωπίζεται από τους υπηκόους (συγνώμη, πολίτες ήθελα να γράψω) ως ΔΙΚΟ τους δημιούργημα, προϊόν μακρόχρονης διαδικασίας, αλλά ως ξένος, εχθρικός μηχανισμός, αντίπαλος του υπηκόου. Μετά την Επανάσταση και παρά τις διεθνείς διαμεσολαβήσεις (με το αζημίωτο) που αναφέρθηκαν παραπάνω, αυτό το κράτος αντιμετωπίστηκε ως λάφυρο στα χέρια μιας ιθύνουσας τάξης πολιτικών, πρώην κοτζαμπάσηδων. Οι τελευταίοι συνέχισαν, ως πολιτικοί πια με δυτικά ενδύματα, αφού έβγαλαν βράκες και φουστανέλες, αυτό που ήξεραν να κάνουν καλύτερα επί Τουρκοκρατίας. Από μεσολαβητές προς το Σουλτάνο, ταύτισαν τον εαυτό τους με το "κράτος" και συνέχισαν να εργάζονται για το "διάφορό" τους, το κέρδος τους. Ο λαός μας ποτέ δεν απέκτησε έτσι συνείδηση πολίτη, αλλά παρέμεινε οιονεί ραγιάς, έτοιμος να αλώσει, να κουρσέψει, να διαγουμίσει αυτό το κουφάρι που ονομάστηκε "Ελληνικό κράτος", με την αμέριστη συμπαράσταση του πολιτικού κόσμου. Όταν ανήλθε στις 18 του Οκτώβρη του 81 ο ανωτέρω "λαοπρόβλητος" ηγέτης, έγινε το μεγάλο "ρεσάλτο" στο κράτος. Τα αποτελέσματα τα ζούμε και τα βλέπουμε. Μπορεί "να μετανιώσει" κάποιος (ο λαός εν προκειμένω)που υπήρξε ο εαυτός του;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου