Κύμβαλον αλαλάζον

Σ’ ευχαριστώ, ω Γερμανία

2012-02-13T20:40:00.000-08:00

Του Μιχάλη Τσιντσίνη, από "τα Νέα" της 13.2.2012

Σ' ευχαριστώ, ω Γερμανία. Σ' ευχαριστώ που είσαι τόσο απεχθής. Τόσο υπέροχα ικανή να φταις για όλα.

Εσύ δεν διέφθειρες το πολιτικό μας σύστημα; Εσύ δεν μόλυνες - ψηφιακώς και υποβρυχίως - τους άσπιλους ευπατρίδες που μας διακονούσαν; Εσύ τους χάλασες, όπως χάλασες κι εμάς, φυτεύοντας Μπέμπες, Καγιέν και Μερσεντές στο φαντασιακό μας.

Μόνο το ανάθεμα σου πρέπει, Γερμανία. Χωρίς εσένα θα είχαμε καταφέρει να εισπράξουμε κάτι περισσότερο από το ένα τοις εκατό των βεβαιωμένων χρεών προς το Δημόσιο. Χωρίς τη βαριά σκιά σου, θα είχαμε εξυγιάνει το κράτος. Θα είχαμε ξεριζώσει τις ελλειμματικές παραφυάδες του. Θα είχαμε καλύτερα νοσοκομεία. Καλύτερες εφορίες. Καλύτερα πανεπιστήμια.

Εσύ καθήλωσες την οργιώδη παραγωγή μας. Σακάτεψες τη ρωμαλέα μας ανταγωνιστικότητα. Εσύ καταδικάζεις στην αχρησία τους νόμους που ψηφίζουμε. Καθυστερείς τα δικαστήριά μας.

Δεν είναι όμως για όλα αυτά που λατρεύω να σε μισώ, Γερμανία. Είναι πρωτίστως γιατί βοηθάς τον κόσμο να 'ναι απλός. Επίπεδος. Ασπρος ή μαύρος. Χρεώνεσαι ό,τι είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Κι ό,τι είναι δυσάρεστο να ειπωθεί, το καλουπώνεις.

Χάρη σε σένα δεν έχουμε πολλά και σύνθετα προβλήματα. Εχουμε ένα πρόβλημα και είσαι εσύ.

Χάρη σε σένα και το ρυπαρό σου παρελθόν νιώθουμε πάλι ήρωες, πάλι αθώα σφάγια της Ιστορίας.

Χάρη σε σένα βολευόμαστε στην ευκολία των στερεοτύπων. Στην αγλωσσία των συνθημάτων. Στους θούριους της δεισιδαιμονίας.

Σ' ευχαριστώ, ω Γερμανία. Μάνα των κακών. Μαμμή της αγανάκτησης. Πηγή της πιο υπνωτικής παραμυθίας.

Τι είδε στην Ελλάδα και έφριξε ο Γερμανός εφοριακός

2012-02-13T12:10:00.001-08:00

Με βάση την εμπειρία από την επίσκεψή του στην Ελλάδα ο Ντίτερ Οντρασεκ, πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδίας Γερμανών Εφοριακών μιλάει για τα προβλήματα του ελληνικού φοροεισπρακτικού μηχανισμού και τους τρόπους επίλυσής τους σε συνέντευξή του στο περιοδικό FOCUS.
Ο Ντίτερ Οντρασεκ είχε επισκεφθεί την Ελλάδα πριν από πέντε χρόνια για διάστημα μίας εβδομάδας ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συλλόγων Επαγγελματιών. Στις Υπηρεσίες, που επισκέφθηκαν, και δη στις ΔΟΥ διαπίστωσαν ότι το ένα τρίτο των υπαλλήλων απουσίαζε χωρίς να βρίσκονται σε αναρρωτική άδεια και αυτό «δεν φαινόταν να ενοχλεί κανέναν». Εντύπωση τους προκάλεσε, επίσης, το γεγονός ότι μόνο το ένα τρίτο των εφοριακών διέθετε Η/Υ στο γραφείο του. Η εμπειρία αυτή δίδαξε στον Οντρασεκ ότι στην ελληνική νοοτροπία ταίριαζε πιο πολύ το “ε, τότε δεν πηγαίνω καθόλου στη δουλειά”.
Οι εφοριακοί, που ήταν αρμόδιοι για διενέργεια ελέγχων σε επιχειρήσεις, περιορίζονταν στο να εξετάζουν τους ισολογισμούς, ενώ δεν ασχολούνταν καθόλου με ενδεχομένως αμφίβολες αποδείξεις. Ο έλεγχος περιροριζόταν στα τυπικά και η υπόθεση έκλεινε γρήγορα. Οι γερμανοί εφοριακοί, αντιθέτως, προέβαιναν σε έλεγχο των στοιχείων ακόμη και σε μεγάλους ομίλους.
«Θα χρειαστεί να περάσει περίπου μία γενιά μέχρις ότου βελτιωθούν οι συνθήκες», εκτιμά ο Οντρασεκ. Δυστυχώς δεν είναι καν θέμα μερικών ετών. Για το λόγο αυτό δεν πιστεύει στη λύση τοποθέτησης Επιτρόπου ή αποστολής εξωτερικής ομάδας συμβούλων: «Θα συναντούσαν μεγάλη εσωτερική αντίσταση», δηλώνει πεπεισμένος.
Ο πρώην υπουργός οικονομικών της βαυαρικής κυβέρνησης, Γκέοργκ Φάρενσον (CSU), ήθελε προσφάτως να σταλούν γερμανοί εφοριακοί και στην Αθήνα. Ο Οντρασεκ του εξήγησε πώς έχουν τα πράγματα: «Θα επρόκειτο για σπατάλη δημοσίου χρήματος και δεν θα βοηθούσε την κατάσταση στην Ελλάδα» είπε.
Πώς να δοθεί κίνητρο σε έναν 50χρονο Έλληνα εφοριακό, του οποίου οι αποδοχές έχουν περικοπεί και η σύνταξή του έχει συρρικνωθεί; Ο Οντρασεκ είχε ρωτήσει τότε τους συναδέλφους του στην Αθήνα, για ποιο λογο εργάζονται με τόσο χαλαρούς ρυθμούς. Η απάντηση ήταν: Οταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους μεγαλοεισοδηματίες ή όταν αυτοί έχουν την προστασία των πολιτικών, για ποιο λόγο να ελέγχουμε τον απλό κόσμο;
Ο Οντρασεκ προτείνει να παγώσουν οι ελληνικές καταθέσεις του εξωτερικού, να ελεγχθούν από μία ομάδα υπαλλήλων της ΕΕ, οι οποίοι εν ανάγκη θα εισπράξουν τους φόρους: «Αυτό θα κινητοποιούσε τις ελληνικές ΔΟΥ», υποστηρίζει. Πέραν αυτού, θα πρότεινε να δίνεται προμήθεια σε εφοριακούς που επιτυγχάνουν καλά αποτελέσματα στη δουλειά τους, αν και ο ίδιος απορρίπτει κατά κανόνα τέτοιου είδους κίνητα για εφοριακούς. Από κάθε επιπλέον έσοδο πέραν των σταθερών στόχων, να λαμβάνουν το 10%, προτείνει.
Με τον τρόπο αυτό δεν θα έχουν πια ανάγκη να τρώνε και να πίνουν δωρεάν σε ταβέρνες, όπως είχε δει να συμβαίνει κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα προ πενταετίας.

Έλληνες: παραείναι εγωιστές για να είναι επικίνδυνοι...

2012-02-11T01:08:00.000-08:00

Διαβάζοντας το εκπληκτικό βιβλίο του Αλέξανδρου Μασσαβέτα "Κωνσταντινούπολη, πόλη των απόντων" (Πατάκης 2010), σταμάτησα στην ψυχογραφική περιγραφή των Φαναριωτών της Πόλης και των Ελλήνων γενικότερα από τη Julia Pardoe, ταξιδιωτική συγγραφέα του 19ου αιώνα. Όπως σημειώνει και ο συγγραφέας, ίσως πρόκειται για έναν από τους πιο εύστοχους χαρακτηρισμούς για το λαό μας. Αντιγράφω από το βιβλίο του Μασσαβέτα: " Έκαστος (Φαναριώτης) αποτελεί για τον εαυτό τον δικό του κόσμο [...] Σ' αυτό το γεγονός έγκειται και η αδυναμία των Ελλήνων: παραείναι εγωιστές για να είναι επικίνδυνοι. Εκεί που θα έπρεπε να προσπαθούν για το κοινό όφελος, παραδίδονται στον εγωισμό. [...] Καθώς πολεμούν μεταξύ τους, και καίνε με τον πυρσό του φθόνου τις καρδιές του έθνους τους, δεν χρειάζεται εξωτερική δύναμη να τους τσακίσει".
(σ.σ: περαστικά μας το δεύτερο μνημόνιο, για όλα φταίνε η τρόικα και οι Γερμανοί)

Μια "προφητεία" και δυο σχόλια

2012-02-07T10:54:00.000-08:00

Από το http://captain-christos.blogspot.com

Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων.
Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα, Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει.
Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης» .

1983, Χάρρυ Κλυνν, «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος

Και δυο σχόλια:

Chrisgio: Μεγαλύτερος προφήτης ήταν ο Γεώργιος Ράλλης που την νύχτα του θριάμβου του ΠΑΣΟΚ το 1981 είπε το ιστορικό:
"Εύχομαι ο λαός να μην χρειαστεί να το μετανοιώσει".
Μήπως αυτή η προφητεία δεν προκαλεί ρίγη;
Άρα έχουμε συνειδητοποιήσει τι έγκλημα κάναμε σαν λαός το 1981;

ΣΜ (κύμβαλον αλαλάζον):

Captain-christo, δεν κάναμε έγκλημα, ακολουθήσαμε το πεπρωμένο μας, και ας μη θεωρηθεί μοιρολατρικό αυτό. Μπορεί ως λαός να χύσαμε ποτάμι το αίμα για την ελευθερία μας, αυτό δεν αμφισβητείται, αλλά όχι για να φτιάξουμε κράτος. Αυτό ως ένα βαθμό μάς επιβλήθηκε από τις "εγγυήτριες" Μεγάλες Δυνάμεις (Αντιβασιλεία, Όθωνας, Γλίξμπουργκ, δικτατορία 21ης Απριλίου, τρόικα) αλλά στο μεγαλύτερο βαθμό το κληρονομήσαμε από τους επικυρίαρχους Οθωμανούς. Πρόκειται για το κράτος-ντοβλέτι που δεν αντιμετωπίζεται από τους υπηκόους (συγνώμη, πολίτες ήθελα να γράψω) ως ΔΙΚΟ τους δημιούργημα, προϊόν μακρόχρονης διαδικασίας, αλλά ως ξένος, εχθρικός μηχανισμός, αντίπαλος του υπηκόου. Μετά την Επανάσταση και παρά τις διεθνείς διαμεσολαβήσεις (με το αζημίωτο) που αναφέρθηκαν παραπάνω, αυτό το κράτος αντιμετωπίστηκε ως λάφυρο στα χέρια μιας ιθύνουσας τάξης πολιτικών, πρώην κοτζαμπάσηδων. Οι τελευταίοι συνέχισαν, ως πολιτικοί πια με δυτικά ενδύματα, αφού έβγαλαν βράκες και φουστανέλες, αυτό που ήξεραν να κάνουν καλύτερα επί Τουρκοκρατίας. Από μεσολαβητές προς το Σουλτάνο, ταύτισαν τον εαυτό τους με το "κράτος" και συνέχισαν να εργάζονται για το "διάφορό" τους, το κέρδος τους. Ο λαός μας ποτέ δεν απέκτησε έτσι συνείδηση πολίτη, αλλά παρέμεινε οιονεί ραγιάς, έτοιμος να αλώσει, να κουρσέψει, να διαγουμίσει αυτό το κουφάρι που ονομάστηκε "Ελληνικό κράτος", με την αμέριστη συμπαράσταση του πολιτικού κόσμου. Όταν ανήλθε στις 18 του Οκτώβρη του 81 ο ανωτέρω "λαοπρόβλητος" ηγέτης, έγινε το μεγάλο "ρεσάλτο" στο κράτος. Τα αποτελέσματα τα ζούμε και τα βλέπουμε. Μπορεί "να μετανιώσει" κάποιος (ο λαός εν προκειμένω)που υπήρξε ο εαυτός του;

Μετά φταίει η τρόικα;

2012-01-31T02:42:00.000-08:00

ΛΟΓΩ ΚΟΠΗ(sic!) ΠΙΤΑΣ. Το απεχθές πρόσωπο του δημοσιοϋπαλληλικού επαγγέλματος. Το άλλοθι όσων άδικα γενικεύουν και μιλούν για "παράσιτα" και "στρατό κατοχής"
Υπάρχει όμως και η υγιής αντίδραση: ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ
Ατελέσφορη ωστόσο.
Πού να βρεθεί η ντροπή, αν δεν υπάρχει ...ΤΣΙΠΑ;

Είναι καιρός για Πανεπιστήμια της αγοράς του Λεωνίδα Καστανά

2012-01-24T06:26:00.000-08:00

Από το http://mhmadas.blogspot.com

Αλήθεια, πως θα φαινόταν στους συμπολίτες μας, η είσοδος, ας πούμε, 5000 εύπορων νέων μεταναστών ετησίως και η εγκατάστασή τους στα μεγάλα αστικά κέντρα τη χώρας; Νέων που θα είχαν πληρώσει τη βίζα τους και θα είχαν εισέλθει νόμιμα στη χώρα. Νέων από το Κουβέιτ, το Ιράν, τη Συρία, το Λίβανο, την Αίγυπτο, τις χώρες του Μαγκρέμπ, αλλά και την υποσαχάρια Αφρική, από τα Βαλκάνια. Νέων που θα άφηναν στη χώρα γύρω στα 20.000€ ετησίως επί μια πενταετία περίπου ο καθένας Που ενδεχομένως θα έκαναν, αργότερα, επενδύσεις, που θα άνοιγαν νέους δρόμους συνεργασίας της χώρας μας με τον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Γιατί έχουμε δεδομένο ότι η μετανάστευση προς τη χώρα μας μπορεί να είναι μόνο «λαθραία» και μόνο από πάμφτωχους και απελπισμένους ανθρώπους; Σε μια εποχή που όλα τα προγνωστικά μιλούν για μεγάλα μεταναστευτικά σμήνη, προς την Ευρώπη, γιατί εμείς δεν φτιάχνουμε τις υποδομές να υποδεχτούμε ένα άλλο είδος μεταναστών;

Εννοώ, μετανάστες - φοιτητές. Νέους και νέες που θα έρθουν στη χώρα μας για να σπουδάσουν.

Είτε σε περιβάλλον Ευρώ, είτε σε περιβάλλον δραχμής η χώρα έχει χρεωκοπήσει. Τα επόμενα χρόνια το κράτος είναι αδύνατο να συντηρήσει τα πανεπιστήμια που έχει διασπείρει σε ολόκληρη τη χώρα. Είναι προφανές, ότι πολλά από αυτά θα συγχωνευτούν ή θα κλείσουν. Όχι μόνο γιατί είναι αδύνατο να συντηρηθούν από τα κρατικά κονδύλια, αλλά και γιατί δεν χρειάζονται. Αντίθετα αν κάτι έχουμε ανάγκη είναι μια στροφή προς την αξιόπιστη δευτεροβάθμια και μεταδευτεροβάθμια τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση για να μας δώσει ικανό τεχνικό προσωπικό που θα συμβάλει στην παραγωγική ανάπτυξη της χώρας. Ωστόσο, υπάρχει ένα πλεονάζον εκπαιδευτικό πανεπιστημιακό προσωπικό που θα αυξηθεί με το κλείσιμο πολλών ΑΕΙ και ΑΤΕΙ και πρέπει να το αξιοποιήσουμε.

Πως; Με την ίδρυση αγγλόφωνων τμημάτων μέσα στις δημόσιες ανώτατες και ανώτερες σχολές στα οποία θα φοιτούν, με δίδακτρα, νέοι απ’ όλο τον γειτονικό μας και όχι μόνο, κόσμο. Γιατί το κάνουν οι Εγγλέζοι, οι Γερμανοί, οι Τσέχοι ή Τούρκοι και δεν μπορούμε να το κάνουμε εμείς; Φυσικά και τα τμήματα αυτά θα πρέπει να δουλεύουν με διεθνείς προδιαγραφές, να έχουν άρτια οργάνωση, η λειτουργία τους να προστατεύεται με αυστηρό θεσμικό πλαίσιο. Να έχουν συνεχή εγχώρια και διεθνή αξιολόγηση, ώστε να είναι ανταγωνιστικά με τα αντίστοιχα των άλλων χωρών. Με δεδομένα, τη γεωγραφική μας θέση, το υγιεινό κλίμα, τη πατροπαράδοτη φιλία μας με τον αραβικό κόσμο, και την ελληνική φιλοξενία, η χώρα μας μπορεί να γίνει ένας δημοφιλής εκπαιδευτικός προορισμός για χιλιάδες παιδιά της Μεσογείου, της Ασίας και της Αφρικής. Είναι, νομίζω, και μια λύση στο πρόβλημα της απασχόλησης χιλιάδων νέων επιστημόνων με διδακτορικό, αλλά και μια καλή πηγή εξωτερικής χρηματοδότησης των σχολών μας, μια εισροή ζεστού χρήματος στην οικονομία μας. Για παράδειγμα, το Βρετανικό Συμβούλιο εκτιμά πως οι ξένοι φοιτητές συνεισφέρουν 8 δισεκ. λίρες κάθε χρόνο στην βρετανική οικονομία.

Αλλά δεν είναι μόνο τα δημόσια πανεπιστήμια που θα πρέπει να προσαρμοστούν στις νέες ανάγκες, να αρπάξουν τις ευκαιρίες. Είναι πλέον ανάγκη να εγκαταλείψουμε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και να προχωρήσουμε στην αλλαγή του Συντάγματος. Να απελευθερώσουμε το καθεστώς της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η Τουρκία μας δείχνει το δρόμο. Να καταργήσουμε το αναχρονιστικό άρθρο 16 και να επιτρέψουμε την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, υψηλών προδιαγραφών. Μια τέτοια κίνηση θα βοηθούσε τη χώρα μας, όχι μόνο οικονομικά αλλά παιδαγωγικά και ερευνητικά.

Θα ήταν ένα ακόμα μεγαλύτερο δέλεαρ για τους εύπορους ξένους των γειτονικών μας χωρών. Θα κρατούσαν στην Ελλάδα πολλά παιδιά που τώρα φεύγουν για βασικές σπουδές στην Ευρώπη. Θα ενίσχυαν την πανεπιστημιακή έρευνα και θα αποτελούσαν λύση στο πρόβλημα της απασχόλησης χιλιάδων ερευνητών μας, αλλά και ειδικευμένου τεχνικού ή διοικητικού προσωπικού.

Μια τέτοια κίνηση θα άλλαζε και το χάρτη των μεγάλων μας πόλεων και δη της Αθήνας. Ολόκληρες περιοχές της δυτικής Αθήνας, που σήμερα υποβαθμίζονται συνεχώς, θα φιλοξενούσαν τους ξένους φοιτητές. Τα ιδιωτικά ΑΕΙ θα προτιμούσαν να φτιάξουν τις εγκαταστάσεις τους εκεί, μιας και η αξία της γης είναι χαμηλότερη, πράγμα που έγινε και στην Κωνσταντινούπολη. Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα που σήμερα είναι άντρα παρανόμων και εξαθλιωμένων θα άλλαζαν χρήση και μαζί τους θα άλλαζε και η ευρύτερη περιοχή. Ο μόνος τρόπος για να αλλάξει το κλίμα των συνοικιών της δυτικής Αθήνας είναι η είσοδος σε αυτές μιας άλλης κατηγορίας ανθρώπων και αυτό μπορεί να γίνει με ειρηνικό και ωφέλιμο τρόπο, με την είσοδο των ξένων φοιτητών. Δίπλα σε αυτή την εισροή νέων, εύπορων και δημιουργικών ανθρώπων, θα αναπτυσσόταν μια καινούργια νόμιμη αγορά, για να καλύπτει τις ανάγκες τους, που θα βοηθούσε οικονομικά και πολιτιστικά τη χειμαζόμενη Ελλάδα. Σίγουρα μια τέτοια κίνηση θα συναντούσε την αντίσταση των συνήθων σαμποταριστών, δηλαδή της παραδοσιακής Αριστεράς, που αρέσκεται να βλέπει τον πολιτιστικό και οικονομικό αφανισμό του κοινωνικού ιστού των πόλεών μας. Αλλά είναι καιρός να τολμήσουμε τέτοια ανοίγματα και να συγκρουστούμε σκληρά με την οπισθοδρόμηση. Υπάρχει η πολιτική βούληση για τέτοιες εκπαιδευτικές καινοτομίες;

Οι δέκα θεμελιώδεις αρχές του Γκάντι για να αλλάξει ο κόσμος

2012-01-08T12:06:00.000-08:00

1. Άλλαξε τον εαυτό σου

«Πρέπει να γίνεις εσύ η αλλαγή που επιθυμείς να δεις στον κόσμο»
«Ως άνθρωποι, το μεγαλείο μας έγκειται όχι τόσο στην ικανότητα να μετασχηματίσουμε τον κόσμο-αυτό είναι μύθος της ατομικής εποχής-όσο στην ικανότητα να αλλάξουμε τον εαυτό μας.»

Αν αλλάξεις τον εαυτό σου, θα αλλάξεις τον κόσμο. Αν αλλάξεις τον τρόπο που σκέπτεσαι, θα αλλάξεις το πώς αισθάνεσαι και τις ενέργειες που σκοπεύεις να κάνεις. Όχι μόνο γιατί βλέπεις το περιβάλλον σου από άλλη οπτική γωνία σκέψεων και συναισθημάτων, αλλά επίσης γιατί η εσωτερική αλλαγή σού επιτρέπει να αναλάβεις δράση με τρόπο που ίσως και να μην είχες σκεφτεί, προσκολλημένος στις παλιές μορφές σκέψης.
Αλλάζοντας τον εξωτερικό σου κόσμο και μόνο, το πρόβλημα είναι ότι εσύ παραμένεις ο ίδιος, όταν επιτύχεις την αλλαγή για την οποία αγωνίστηκες. Θα συνεχίσεις να έχεις τα ίδια ελαττώματα, θυμό, αρνητισμό, αυτοκαταστροφικές τάσεις κλπ.
Και έτσι σε αυτή τη νέα κατάσταση δε θα βρεις αυτό που έλπιζες, καθώς το πνεύμα σου είναι παραγεμισμένο με όλο εκείνο το αρνητικό υλικό. Και αν προχωρήσεις χωρίς κάποια αυτογνωσία και αποστασιοποίηση από το εγώ σου , το τελευταίο θα γίνει πιο ισχυρό. Καθώς το εγώ σου λατρεύει να διαιρεί καταστάσεις, να βρίσκει εχθρούς, να δημιουργεί διαχωρισμούς, ίσως αρχίσει να δημιουργεί ακόμη περισσότερα προβλήματα και συγκρούσεις στη ζωή σου και στον κόσμο.

2. Να έχεις τον έλεγχο

«Κανείς δε μπορεί να με πληγώσει χωρίς την άδειά μου»

Το πώς αισθάνεσαι και το πώς αντιδράς σε κάτι είναι πάντοτε δικό σου θέμα. Ίσως υπάρχει ένας «κανονικός» ή κοινός τρόπος αντίδρασης σε διαφορετικά πράγματα. Αλλά αυτό είναι όλο.
Μπορείς να επιλέξεις τις δικές σου σκέψεις, αντιδράσεις και συναισθήματα σχεδόν σε σχέση με καθετί. Δεν πρέπει να χάνεις τον έλεγχο, να αντιδράς υπερβολικά ή ακόμη να αντιδράς με αρνητικό τρόπο. Τουλάχιστον όχι κάθε φορά ή όχι άμεσα. Μερικές φορές μια αντανακλαστική αντίδραση πυροδοτεί έκρηξη. Ή ένας παλιός τρόπος σκέψης τα χαλάει όλα.
Και καθώς συνειδητοποιείς ότι κανένας έξω από εσένα δεν μπορεί στην πραγματικότητα να έχει τον έλεγχο του πώς αισθάνεσαι, μπορείς να αρχίσεις να εντάσσεις αυτή τη σκέψη στην καθημερινή σου ζωή και να την κάνεις τρόπο σκέψης. Ένας τρόπος που θα γίνεται όλο και πιο ισχυρός όσο περνάει ο καιρός. Κάνοντας αυτό η ζωή γίνεται πολύ πιο εύκολη και πιο ευχάριστη.

3. Συγχώρησε και ξέχασε.

«Ο αδύνατος δε μπορεί να συγχωρήσει. Η δυνατότητα συγχώρησης είναι προνόμιο των δυνατών»
«Το ‘οφθαλμόν αντί οφθαλμού’ καταλήγει στο να γίνει όλος ο κόσμος τυφλός»

Πολεμώντας το κακό με κακό δε βοηθάει κανέναν. Και όπως ειπώθηκε στην προηγούμενη αρχή, εσύ επιλέγεις το πώς θα αντιδράσεις σε κάτι. Όταν το ενσωματώσεις αυτό ως τρόπο σκέψης στη ζωή σου, τότε θα μπορείς να αντιδράς με έναν τρόπο που θα είναι χρήσιμος και σε σένα και στους άλλους.
Αντιλαμβάνεσαι ότι το να συγχωρείς και να ξεχνάς το παρελθόν θα κάνει σπουδαίο καλό σε σένα και στους άλλους. Και ξοδεύοντας το χρόνο σου σε αρνητικές μνήμες δε θα σε βοηθήσει, αφότου πήρες κάποιο μάθημα από την εμπειρία σου. Το πιθανότερο είναι να κάνεις τον εαυτό σου να υποφέρει περισσότερο και να αποφεύγεις να αναλάβεις δράση την παρούσα στιγμή.
Αν δε συγχωρείς, τότε επιτρέπεις στο παρελθόν και σε ένα άλλο πρόσωπο να ελέγχει τον τρόπο που αισθάνεσαι. Συγχωρώντας απελευθερώνεσαι από αυτά τα δεσμά. Και έπειτα μπορείς να εστιάσεις ολοκληρωτικά, για παράδειγμα, στο επόμενο θέμα.

4. Χωρίς δράση δεν πας πουθενά

«Μια στάλα πράξης αξίζει περισσότερο από τόνους διδασκαλίας»

Χωρίς να αναλαμβάνεις δράση, πολύ λίγα θα γίνουν. Ωστόσο το να αναλάβεις δράση είναι βαρύ και δύσκολο. Εκεί μπορεί να υπάρχει πολλή εσωτερική αντίσταση.
Και έτσι μπορεί να καταφύγεις στη θεωρητικολογία, όπως λέει ο Γκάντι. Ή στο να διαβάζει και να μελετάς ατελείωτα. Και να αισθάνεσαι ότι προχωράς μπροστά. Αλλά να έχεις λίγα ή μη πρακτικά αποτελέσματα στην πραγματική σου ζωή.
Επομένως, για να πας εκεί που θέλεις και να καταλάβεις τον εαυτό σου και τον κόσμο πρέπει να δράσεις. Τα βιβλία μπορούν να σου δώσουν μόνο γνώση. Εσύ πρέπει να ενεργοποιηθείς και να μετασχηματίσεις αυτή τη γνώση σε αποτελέσματα και κατανόηση.

5. Ζήσε τη στιγμή.

«Δε θέλω να προβλέψω το μέλλον. Ενδιαφέρομαι μόνο να φροντίζω για το παρόν. Ο Θεός δε μου έδωσε τη δυνατότητα να έχω τον έλεγχο ούτε για το λεπτό που ακολουθεί.»

Ο καλύτερος τρόπος που έχω βρει για να ξεπερνώ την εσωτερική αντίσταση που συχνά μας εμποδίζει από το να αναλάβουμε δράση είναι να παραμένουμε στο παρόν όσο είναι δυνατό και να το αποδεχόμαστε.
Γιατί; Όταν βρίσκεσαι στο παρόν δε χρειάζεται να στενοχωριέσαι για την επόμενη στιγμή που ούτως ή άλλως δεν μπορείς να την ελέγξεις. Και η αντίσταση στη δράση προέρχεται από το ότι καθώς φαντάζεσαι αρνητικές μελλοντικές επιπτώσεις -ή στρέφεσαι σε παλιές αποτυχίες- των ενεργειών σου, χάνεις τη δύναμή σου. Έτσι γίνεται πιο εύκολο και το να αναλάβεις δράση και το να επικεντρωθείς στην παρούσα στιγμή και να αποδώσεις καλύτερα.

6. Όλοι είναι άνθρωποι.

«Ισχυρίζομαι ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος επιρρεπής σε σφάλματα όπως οποιοσδήποτε άλλος θνητός συνάνθρωπος»
«Δεν είναι σοφό να είναι κανείς βέβαιος για τη δική του σοφία. Είναι υγιές να του υπενθυμίζεται ότι ο ισχυρότερος μπορεί να εξασθενήσει και ο σοφότερος να σφάλει.»

Όταν αρχίζεις και μυθοποιείς κάποιους ανθρώπους-ακόμη και αν έχουν δημιουργήσει εξαιρετικά πράγματα-έχεις το ρίσκο να χάσεις την επαφή μαζί τους. Μπορεί να αρχίσεις να αισθάνεσαι ότι δε θα μπορούσες ποτέ να πετύχεις παρόμοια πράγματα, γιατί αυτοί είναι τόσο διαφορετικοί. Επομένως είναι σημαντικό να έχεις στο νου σου ότι ο καθένας είναι απλά ένας άνθρωπος, ανεξάρτητα από το ποιος είναι.
Και νομίζω είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και είμαστε επιρρεπείς στο να κάνουμε λάθη. Θεωρώντας κάποιους ανθρώπους αδικαιολόγητα ως πρότυπα, το μόνο που πετυχαίνεις είναι να δημιουργείς συγκρούσεις στο δικό σου κόσμο και αρνητισμό μέσα σου.
Είναι επίσης σπουδαίο να θυμάσαι να αποφεύγεις να πέφτεις στην ολότελα άχρηστη παγίδα του να επικρίνεις τον εαυτό σου για σφάλματα που έχεις κάνει. Αντί για αυτό να είσαι ικανός να δεις με καθαρότητα τι δεν πήγε καλά και τι έμαθες από το λάθος σου. Και μετά να ξαναπροσπαθείς.

7. Να επιμένεις

«Πρώτα θα σε αγνοήσουν, μετά θα γελάσουν μαζί σου, έπειτα θα σε πολεμήσουν, στο τέλος θα νικήσεις»

Να είσαι επίμονος. Με την πάροδο του χρόνου η αντίδραση θα ξεθωριάσει και θα υποχωρήσει. Και η εσωτερική σου αντίσταση και οι αυτοκαταστροφικές σου τάσεις που θέλουν να σε συγκρατήσουν και να παραμείνεις όπως ήσουν πάντοτε θα αποδειχθούν ολοένα και ασθενέστερες.
Ανακάλυψε αυτό που πραγματικά σου αρέσει. Τότε θα βρίσκεις πάντοτε τα εσωτερικά κίνητρα να συνεχίζεις, να συνεχίζεις, να συνεχίζεις. Μια από τις αιτίες που ο Γκάντι και οι οπαδοί του ήταν τόσο επιτυχημένοι στη μέθοδο της μη βίας είναι ότι ήταν τόσο επίμονοι. Απλώς δεν το έβαζαν κάτω.
Η επιτυχία ή η νίκη σπάνια θα έρθει τόσο σύντομα όσο θα ήθελες. Νομίζω μια από τις αιτίες που οι άνθρωποι δεν παίρνουν αυτό που θέλουν είναι γιατί εγκαταλείπουν πάρα πολύ γρήγορα. Ο χρόνος που θεωρούν ότι απαιτείται για ένα επίτευγμα δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που συνήθως χρειάζεται για αυτό το στόχο. Η εσφαλμένη αυτή αντίληψη πηγάζει από τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Ένας κόσμος γεμάτος μαγικές λύσεις όπου η διαφήμιση συνεχώς μάς υπόσχεται ότι μπορούμε να χάσουμε βάρος ή να κερδίσουμε ένα σωρό λεφτά σε μόνο 30 μέρες.

8. Δες την καλή πλευρά των ανθρώπων και βοήθησέ τους.

«Κοιτάζω μόνο τα καλά χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Καθώς ο ίδιος δεν είμαι αλάνθαστος δε θα ψάξω τα λάθη των άλλων.»

«Ο άνθρωπος γίνεται σπουδαίος στο βαθμό που εργάζεται για την ευτυχία των συνανθρώπων του»

«Υποθέτω ότι 'ηγεσία' κάποτε σήμαινε 'μυς'. Σήμερα όμως σημαίνει να είσαι στο πλευρό των ανθρώπων.»

Υπάρχει σχεδόν πάντοτε κάτι καλό στους ανθρώπους. Και πράγματα που ίσως δεν είναι καλά. Αλλά μπορείς πάντοτε να επιλέξεις σε ποια πράγματα θα εστιάσεις. Και αν θέλεις τη βελτίωση, τότε η εστίαση στα καλά των ανθρώπων είναι χρήσιμη επιλογή. Κάνει επίσης τη ζωή πιο εύκολη για σένα, καθώς ο κόσμος και οι σχέσεις γίνονται πιο ευχάριστες και πιο θετικές.
Και όταν βλέπεις το καλό στους ανθρώπους, γίνεται πιο εύκολο να δώσεις κίνητρο στον εαυτό σου να τους φανείς χρήσιμος. Και καθώς κάνεις αυτό και τους δίνεις αξία δεν κάνεις μόνο τη ζωή τους καλύτερη. Με το χρόνο έχεις την τάση να παίρνεις αυτό που δίνεις. Και οι άνθρωποι που βοήθησες ίσως αισθανθούν περισσότερο τη διάθεση να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους. Έτσι και εσύ, μαζί, δημιουργείτε ένα ανοδικό σπιράλ θετικών αλλαγών που μεγαλώνει και γίνεται πιο δυνατό.
Ισχυροποιώντας τις κοινωνικές σου δεξιότητες μπορείς να γίνεις άτομο με μεγαλύτερη επιρροή και να κάνεις αυτό το ανοδικό σπιράλ ακόμη πιο δυνατό.

9. Να είσαι αρμονικός, να είσαι αυθεντικός, να είσαι ο εαυτός σου.

«Ευτυχία είναι όταν αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που λες και αυτό που κάνεις είναι σε αρμονία μεταξύ τους»

«Πάντοτε να επιδιώκεις να συμπληρώνεις την αρμονία σκέψεων, λόγων και πράξεων. Πάντοτε να προσπαθείς να εξαγνίζεις τις σκέψεις σου και όλα θα πάνε καλά.»

Νομίζω ότι μια από τις καλύτερες συμβουλές για να βελτιώσεις τις κοινωνικές σου δεξιότητες είναι να συμπεριφέρεσαι αρμονικά και να επικοινωνείς με αυθεντικό τρόπο. Στους ανθρώπους φαίνεται να αρέσει η πραγματικά ειλικρινής επικοινωνία. Και πάντα υπάρχει εσωτερική ικανοποίηση, όταν οι σκέψεις, οι λέξεις και οι πράξεις σου είναι ευθυγραμμισμένες. Αισθάνεσαι καλό και ισχυρό τον εαυτό σου.
Όταν ευθυγραμμίζονται τα λόγια και οι σκέψεις σου, αυτό φαίνεται στην επικοινωνία σου. Επειδή τότε έχεις την τονικότητα της φωνής και τη γλώσσα του σώματος – μερικοί λένε πως είναι πάνω από το 90% της επικοινωνίας – σε ευθυγράμμιση με τα λόγια σου.
Με αυτά σε αρμονία οι άνθρωποι τείνουν να ακούνε πραγματικά αυτό που λες. Επικοινωνείς χωρίς δυσαρμονία, χωρίς ανάμεικτα μηνύματα ή ίσως και μια μορφή ανειλικρίνειας.
Ακόμη, αν οι ενέργειές σου είναι σύμφωνες με τον τρόπο που επικοινωνείς, τότε αρχίζεις να επιφέρεις πλήγμα στην πεποίθηση που έχεις για το τι μπορείς να κάνεις. Και στην πεποίθηση των άλλων ανθρώπων επίσης.

10. Συνέχιζε να αναπτύσσεσαι και να εξελίσσεσαι

«Η συνεχής εξέλιξη είναι νόμος της ζωής και ο άνθρωπος που πάντα προσπαθεί να διατηρήσει τις δογματικές του θέσεις, ώστε να φαίνεται συνεπής, οδηγεί τον εαυτό του σε λάθος θέση»

Μπορείς σχεδόν πάντα να βελτιώνεις τις ικανότητές σου, τις δεξιότητες ή να επαναξιολογείς τις εκτιμήσεις σου. Μπορείς να κερδίσεις έτσι βαθύτερη κατανόηση του εαυτού σου και του κόσμου.
Βέβαια, ίσως να φανείς ασυνεπής ή σαν κάποιον που δεν ξέρει τι κάνει πολλές φορές. Ίσως να έχεις πρόβλημα στο να ενεργείς αρμονικά ή να επικοινωνείς με αυθεντικό τρόπο. Αλλά αν δεν το κάνεις, τότε, λέει ο Γκάντι, θα οδηγηθείς σε εσφαλμένη θέση. Σε μια άποψη που θα προσπαθείς να υποστηρίζεις και στην οποία θα μένεις προσκολλημένος, για να φαίνεσαι συνεπής, τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι μέσα σου ότι κάτι είναι λάθος. Δεν είναι μια ευχάριστη κατάσταση. Το να επιλέξεις να αναπτύσσεσαι και να εξελίσσεσαι είναι ο πιο ευτυχής και χρήσιμος δρόμος που μπορείς να διαλέξεις.

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

2012-01-07T23:26:00.000-08:00

The Athens Review of books, Ιανουάριος 2012

Oι κοινωνίες σπανίως λειτουργούν ορθολογικά. Ως άθροισμα πολύπλοκων και διαφορετικών κινήτρων, συμφερόντων, διαθέσεων και συναισθημάτων, οι κοινωνικές συμπεριφορές ακολουθούν τους δικούς τους νόμους. Όμως ο κοινωνικός ανορθολογισμός έχει και τα όριά του. Είναι τα αμείλικτα όρια που θέτει η πραγματικότητα, η οποία αναγκάζει τις κοινωνίες συνολικά και τους ανθρώπους ως άτομα να προσαρμοστούν για να αντιμετωπίσουν τα πραγματικά προβλήματα και διλήμματα που θέτει η ζωή και να προχωρήσουν.
Εμείς δυστυχώς, παρά την κρίση που μαίνεται, δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει την κατάστασή μας. Η κορύφωση της κρίσης συμπίπτει με την κορύφωση της έκρηξης του κοινωνικού ανορθολογισμού, ο οποίος τροφοδοτείται με μανία από το πολιτικό σύστημα και τα μέσα μαζικής «ενημέρωσης». Κυρίαρχο σύμπτωμα μια θεμελιώδης παρανόηση για όσα μας συμβαίνουν, την οποία τροφοδοτούν πρωτίστως αυτοί που φέρουν τις μεγαλύτερες ευθύνες και ενοχές.
Αναφερόμαστε στις ανοησίες περί «κατοχής», «εξανδραποδισμού», «διακυβέρνησης από την τρόικα», «καταστροφής που έφερε το μνημόνιο και το ΔΝΤ», τις οποίες καταπίνουν αμάσητες πρωτίστως τα μεγαλύτερα θύματα των ενόχων και συνενόχων, δηλαδή οι απλοί πολίτες. Κυρίως εκείνοι που ήταν ως τώρα οι χαμένοι από την συντεχνιακή, φαυλεπίφαυλη και κομματοκρατική λειτουργία του ελληνικού συστήματος.

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Η Ελλάδα έφτασε στη σημερινή κρίση διότι οι εκλεγμένες κυβερνήσεις της δανείστηκαν τεράστια ποσά μετά την είσοδο στο ευρώ σε εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια και τα ξόδεψαν όλα (κυριολεκτικώς) στην κατανάλωση. Κυρίως αυξάνοντας τους μισθούς, τις συντάξεις (και δευτερευόντως τις πάσης φύσεως προμήθειες του Δημοσίου), με προτεραιότητα σε όσες ομάδες και συμφέροντα διέθεταν πολιτική, συνδικαλιστική ή οικονομική ισχύ. Ταυτόχρονα όλοι οι παραγωγικοί πόροι (άνθρωποι και κεφάλαια) προσαρμόστηκαν σε έναν επικούρειο καταναλωτισμό, απολύτως εσωστρεφή, που τροφοδοτούνταν από τα ξένα δανεικά και τις εισαγωγές. Όταν ξέσπασε η διεθνής κρίση, στα τέλη του 2008, η κυβέρνηση Καραμανλή ξόδεψε ακόμα περισσότερα και έτσι στα τεράστια χρέη και την μη ανταγωνιστική οικονομία προστέθηκε ένα εκτός ελέγχου έλλειμμα που έφτασε το 2008 στο 10% και το 2009 στο 15% του ΑΕΠ.
Τότε οι αγορές –οι οποίες είχαν επιπολαίως επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα σε τιμές ελάχιστα διαφορετικές από τα γερμανικά, παρασυρόμενες από τις υψηλές αξιολογήσεις των περιλάλητων «οίκων» και την υποτιθέμενη ασφάλεια της ζώνης του ευρώ– συνειδητοποίησαν τι συνέβαινε. Άρχισαν να βλέπουν τον ελληνικό δανεισμό με όλο και μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα, ενώ η κυβέρνηση Παπανδρέου, μετά από μήνες αβουλίας, αναποφασιστικότητας, φοβικής και κουτοπόνηρης αποφυγής της πραγματικότητας, ανόητων δηλώσεων orbi et urbi και ημίμετρων, αναγκάστηκε να καταφύγει στη διεθνή βοήθεια.
Σε ολόκληρη αυτή την περίοδο, αλλά και στα δύο χρόνια που ακολούθησαν, οι επιλογές που μας οδήγησαν εδώ ήταν αποκλειστικά και μόνον δικές μας, παναπεί ελληνικές, με κυρίαρχη ευθύνη των δύο κομμάτων εξουσίας. Αλλά όχι μόνον αυτών:
Ποιος αποφάσισε να δανειστεί 300 δισεκατομμύρια ευρώ και να τα ξοδέψει στην κατανάλωση, η τρόικα ή το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που υπερψηφιζόταν από ένα εκλογικό σώμα το οποίο συστηματικά δίνει την ψήφο του στον εκάστοτε πλειοδότη σε υποσχέσεις παροχών και πρωταθλητή ρουσφετολογικών αθλιοτήτων; (Ένα κομματικό σύστημα που ενώ το σκάφος βουλιάζει δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση να θυσιάσει κανένα από τα «κεκτημένα» του).
Ποιος μετέτρεψε τις κοινοτικές επιδοτήσεις σε προκλητικά πολυτελή ακίνητα, μεταμεσονύκτιες διασκεδάσεις και πανάκριβα αυτοκίνητα, ποιος ανέθεσε τα έργα των κοινοτικών προγραμμάτων σε πολλαπλάσιες τιμές από τις πραγματικές, ποιος χρησιμοποίησε τα ευρωπαϊκά χρήματα για εκατομμύρια ώρες πλασματικής ή ανύπαρκτης «επαγγελματικής κατάρτισης»; Ποιος ξόδευε (και σε σημαντικό βαθμό ξοδεύει ακόμα) δισεκατομμύρια για φάρμακα και ιατρικά υλικά σε τερατώδη απόκλιση από τις πραγματικές τιμές; Ποιος επί δεκαετίες έδιωχνε, με εξοντωτική γραφειοκρατία, ατελείωτες απεργίες, βίαιες διαδηλώσεις, καταχρηστικές δικαστικές προσφυγές, τοπικούς εκβιασμούς, περιβαλλοντικές προφάσεις, όχι σπάνια δε και με ανοιχτά τραμπούκικους τρόπους, κάθε μεγάλη ξένη προσπάθεια επένδυσης στη χώρα; Μήπως η τρόικα και το ΔΝΤ;
Ποιος υποστήριζε τυφλά κάθε παράλογο κοινωνικό και συντεχνιακό αίτημα και κάθε συνδικαλιστική και πανεπιστημιακή αθλιότητα και υπερβολή; Ήταν η έξαλλη, ανεύθυνη και αδιάφορη για τα πραγματικά συμφέροντα του τόπου, ουσιαστικά δε κρατικοδίαιτη Αριστερά ή μήπως ήταν η τρόικα και το ΔΝΤ;
Ποιος κορόιδευε τον κόσμο μεταμορφώνοντας την ακραία δημοσιονομική σπατάλη σε δήθεν λιτότητα («σφίξιμο του ζωναριού») και επιβάλλοντας ως κανόνα της δημόσιας συζήτησης στη χώρα τον πιο πρωτόγονο λαϊκισμό, οι ξένοι ή η εφημεριδοσύνη και η τηλαισχύνη των Μέσων Μαζικής δήθεν «Ενημέρωσης»; Και ποιοι με αυτοκαταστροφική ικανοποίηση αντάμειβαν, ως «κοινό», την κοροϊδία αυτή, όπως και κάθε είδος χυδαιότητας και υποκουλτούρας, με υψηλές κυκλοφορίες και τεράστιες ακροαματικότητες; Ποιοι έχτισαν εκατοντάδες χιλιάδες αυθαίρετα; Ποιοι «λάδωναν» για να γίνει η δουλειά τους, ποιοι διέφθειραν και διεφθάρησαν; Ποιοι μετέβαλαν τους δήμους σε άντρα οικονομικής ακολασίας; Μήπως ήταν η τρόικα και το ΔΝΤ;
Ακόμα και σήμερα οι βασικές αιτίες της συνεχιζόμενης αθλιότητας είναι αποκλειστικά ελληνικές. Ποιος άφησε ελεύθερη και ασύδοτη γνωστή μορφή του ποδοσφαίρου και της νύχτας; Ποιοι αφήνουν ανενόχλητες τις συμμορίες των λευκών κολάρων; Ποιος χαϊδεύει τους πολιτικούς που έχουν πιαστεί με τη γίδα στην πλάτη; Ποιος διορίζει τους επικεφαλής των εφοριών, των πολεοδομιών και των τελωνείων, όπου εξακολουθεί να βασιλεύει η οργανωμένη διαφθορά; Ποιος φοροδιαφεύγει; Ποιος αντί να πληρώσει τον ΦΠΑ που υπεξαίρεσε βγάζει τα λεφτά του έξω; Μήπως είναι η τρόικα και το ΔΝΤ;
Ποιος αποφάσισε να αυξήσει τη φορολογία αντί να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες, για να φέρει, τάχα, την πολυπόθητη μείωση του ελλείμματος; Ποιος συνεχίζει ακόμα και σήμερα, την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας του ιδιωτικού τομέα χάνουν τη δουλειά τους, να δίνει πρόωρες συντάξεις σε πενηντάρηδες και πενηνταπεντάρηδες που ανήκουν σε προνομιακές ομάδες; Μήπως είναι η τρόικα και το ΔΝΤ;
«Μα η ζωή μας, οι δόσεις μας, δεν εξαρτώνται από τον εκβιασμό της τρόικας;» αναφωνούν οι κροκόδειλοι προπαγανδιστές της «απώλειας της εθνικής κυριαρχίας». Η πραγματικότητα είναι όμως ότι η Ελλάδα συνεχίζει να ζει υπεράνω των δυνάμεών της, εισάγοντας πολύ περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες απ’ όσα εξάγει. Και ναι μεν ζει πολύ χειρότερα απ’ ό,τι είχε συνηθίσει, αλλά και πολύ καλύτερα απ’ ό,τι της αναλογεί με βάση τις πραγματικές παραγωγικές της επιδόσεις. Ζητούμε σήμερα τεράστια σε μέγεθος φτηνά δάνεια με 3,5% επιτόκιο (αντί για 35% που είναι το τρέχον επιτόκιο των ελληνικών ομολόγων), για να αποφύγουμε μια καταστροφικά βίαιη προσαρμογή και να κερδίσουμε χρόνο ώστε να αναδιαρθρώσουμε ριζικά την οικονομία μας, να αλλάξουμε την κοινωνική μας συμπεριφορά και να αρχίσουμε να βελτιώνουμε τη ζωή μας με βάση τις δικές μας δυνάμεις. Η απόφαση αυτή –να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε φτηνά– υποστηρίζεται από το 70-80% των Ελλήνων, οι οποίοι, επιδεικνύοντας ένστικτο αυτοσυντήρησης, ζητούν να παραμείνουμε στο ευρώ. Άλλωστε, όπως έμαθε από πρώτο χέρι και ο λάλος υπουργός των Οικονομικών, το δύσκολο δεν είναι να διώξουμε την τρόικα από τη χώρα – φεύγει και εντός δεκαλέπτου. Το δύσκολο είναι να την κρατήσουμε εδώ.
Η τρόικα έχει ασφαλώς τις δικές της ευθύνες. Τον περασμένο Οκτώβριο είχαμε ασκήσει σκληρή κριτική από αυτήν εδώ τη θέση («Έχουμε και την τρόικα που μας αξίζει!»[1]) στους αξιωματούχους του ΔΝΤ και των ευρωπαϊκών οργάνων που την στελεχώνουν, για το γεγονός ότι δεν απέτρεψαν συγκεκριμένα λάθη στην οικονομική πολιτική (αποδοχή υπερφορολόγησης αντί για τη μείωση των δαπανών, ανοχή στις καθυστερήσεις προώθησης των μεταρρυθμίσεων, σταδιακή εξέλιξη του προγράμματος, κακός υπολογισμός των εξελίξεων στις διεθνείς αγορές κλπ). Η κριτική αυτή στην ουσία της έγινε αποδεκτή ακόμα και από την ίδια την τρόικα, με τις δηλώσεις της κατά την τελευταία επίσκεψη στην Αθήνα. Η κριτική όμως αφορά τις αρμοδιότητες, ή καλύτερα πράξεις και παραλείψεις, των συγκεκριμένων γραφειοκρατών και τεχνοκρατών, συμβουλευτικές στην ουσία των δανειστών της χώρας. Δεν αφορά τη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Η τρόικα έχει τις δικές της ευθύνες, αλλά η διακυβέρνηση τής (τα μάλα προβληματικής) Ελληνικής Δημοκρατίας δεν περιλαμβάνεται σ’ αυτές. Γιατί η αλήθεια είναι ότι κανένας, ούτε η τρόικα, ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Σαρκοζί, ούτε οποιοσδήποτε άλλος –εκτός ελληνικού συστήματος– δεν κυβερνά και δεν μπορεί να κυβερνήσει την Ελλάδα.
Αυτή είναι αποκλειστικά δική μας υπόθεση. Είναι μια δύσκολη υπόθεση που συνεπάγεται και επώδυνες αποφάσεις. Απαιτεί σοβαρότητα, σωφροσύνη, αυτοθυσία. Απαιτεί όμως –προπαντός– εθνική και ατομική αυτογνωσία και διάθεση αλλαγής. Όλων μας.

— The Athens Review of Books

Εκλογές στην Ελλάδα; Νικητής ο ...Ερντογάν!

2012-01-04T04:44:00.000-08:00

Του BURAK BEKDİL από τη “Χουριέτ” της 4.1.2012

Για πρώτη φορά αφότου πέρασα το κατώφλι του διακοσίων έντεκα ετών μαγαζιού, ο Ιγνάτιος, σερβιτόρος- ιδιοκτήτης και ό,τι άλλο - στο αγαπημένο μου ουζερί σ' αυτό το νησί του βορειοανατολικού Αιγαίου, μας έφερε σε δύσκολη θέση, όταν άρχισε το κήρυγμα για το πλεονέκτημα τού να έχουμε έναν πρωθυπουργό σαν τον Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο λόγος του διανθισμένος με τις τυπικές ελληνικές χειρονομίες, όχι κατάλληλες για περιγραφή σε μια αξιοπρεπή εφημερίδα. Προσπάθησα μάταια να τον πείσω, προσφέροντας τον κ. Ερντογάν στην Ελλάδα, αλλά αμέσως αντιπρότεινε να προσφέρει τον κ. Παπανδρέου. Σταμάτησα την ανταλλαγή επιχειρημάτων, όταν με πρόδωσαν τα ελληνικά μου. Καθώς φεύγαμε, ο Ιγνάτιος συνέχιζε να κάνει χειρονομίες ανάλογες ενός χούλιγκαν, φωνάζοντας “Ερντογάν, Ερντογάν!”
Σκεφτήκαμε ότι στην επόμενη στάση σε ένα άλλο ουζερί με το όνομα “Ο ουρανός” θα βρίσκαμε το ησυχαστήριό μας, καθώς ήμασταν ολότελα ξένοι στην τέσσερα επί πέντε αυλή του. Κάναμε λάθος. Η κατάρα του κυρίου Ερντογάν δε θα μας άφηνε σε ησυχία. Μια φωνή Έλληνα από το μόνο διπλανό τραπέζι, όπου κάθονταν τρεις άντρες, μας διέκοψε σε γνήσια “μειονοτικά” τουρκικά. Μετά από μισή ώρα ανταλλαγής αστεϊσμών, ένας από τους Έλληνες έβγαλε ένα λόγο που μας έκανε να πιστέψουμε ότι θα μπορούσε να είναι τοπικός κομματάρχης του κ. Ερντογάν. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσαμε τη δύναμη των δημοσίων σχέσεων και της οικονομίας.
Ο άνθρωπος νόμιζε ότι η Τουρκία είναι παράδεισος. Περισσότερο οικονομικά παρά πολιτικά. Πολιτικά; Δεν τον ένοιαζε. Ήταν ένας άσημος δημόσιος υπάλληλος, εργαζόμενος στην κρατική τηλεόραση, την ΕΡΤ. Η γυναίκα του ήταν δασκάλα. Πριν την οικονομική κρίση, ο μηνιαίος μισθός και των δύο έφτανε τα 5000 ευρώ. Τώρα ήταν μόλις 3000 ευρώ. Του είπα τι μισθό παίρνουν οι συνάδελφοί του στην Τουρκία. Δεν ήθελε να ακούσει. Αντί γι' αυτό, προτιμούσε να μιλά για τις αξέχαστες στιγμές που πέρασε με τη γυναίκα του στο Hilton της Σμύρνης και πόσο γενναιόδωρα ξόδεψαν χρήματα στον Τσεσμέ. Του είπα πώς ζούσαν οι συνάδελφοί του στην Τουρκία τόσο οικονομικά όσο και από την άποψη της δημοκρατίας. Σε απάντηση μας μίλησε για τα ταξίδια του στο εξωτερικό και άλλες πολυτέλειες.
Ο άνθρωπος πίστευε ότι οι Τούρκοι δημόσιοι υπάλληλοι κάνουν μπάνιο με σαμπάνια στα πιο εξωτικά μέρη του κόσμου. Του είπαμε ότι αν αυτός και η σύζυγός του ήταν Τούρκοι θα κέρδιζαν τα μισά από όσα κερδίζουν στη χτυπημένη από την κρίση Ελλάδα και θα ξόδευαν τρεις φορές περισσότερα αν έτρωγαν σε ουζερί. Κούνησε το κεφάλι του και διαφώνησε. Αισθανθήκαμε αβοήθητοι. Μείναμε άφωνοι.
Έτσι σταματήσαμε τη συζήτηση. Αλλά τώρα ξέρουμε ότι ο κ. Ερντογάν θα ήταν ο αδιαφιλονίκητος νικητής των εκλογών σ' αυτό το μέρος της Ελλάδας. Καθώς ο άνδρας έφευγε λέγοντάς μας ότι ο ίδιος και η οικογένειά του σύντομα θα επισκεφτούν την Προύσα για σκι, η καρδιά μου πληγώθηκε για τους φτωχούς Έλληνες κυβερνητικούς υπαλλήλους, ειδικά όταν σκέφτηκα ότι ο Τούρκος συνάδελφός του θα ετοιμαζόταν τώρα για ηλιόλουστες διακοπές σε πεντάστερο ξενοδοχείο στα νησιά Μαουρίτσιους. Δεν πειράζει. Οι Έλληνες δεν κάνουν τον κόπο να ελέγξουν γεγονότα και αριθμούς και να δουν ότι το κατά κεφαλήν εισόδημά τους εν καιρώ “κρίσης” είναι τρεις φορές πάνω από το αντίστοιχο εισόδημα της Τουρκίας την περίοδο της αναπτυξιακής της έκρηξης.
...

Γράμμα σ' ένα νέο δάσκαλο

2011-12-15T08:28:00.001-08:00

του Βασίλη Καραποστόλη, από την "Καθημερινή" της 29.10.2011

Αγαπητέ μου συνάδελφε,

Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη- διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ για το πόσο επώδυνο και άδικο είναι αυτό. Αν σου γράφω αυτό το γράμμα, είναι για να σου θέσω ανοιχτά ένα άλλο ζήτημα που το θεωρώ εξίσου σοβαρό. Εννοώ τη μετάγγιση της δυσαρέσκειάς σου στους μαθητές.

Θα το πω ευθέως και με όλο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: στον δάσκαλο απαγορεύεται όχι βέβαια η απογοήτευση, αλλά το να κάνει επάγγελμα τη διάδοσή της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται στην τάξη του σαν ένας κακοπαθημένος χωρίς ελπίδες, γιατί οι μικροί μαθητές που τον βλέπουν διαβάζουν στο πρόσωπό του μιαν αποτυχία που δεν είναι μόνο δική του, είναι όλων, όλης της κοινωνίας, όλης της προσπάθειας που υποτίθεται ότι κάνει η ανθρωπότητα για να είναι πιο ανθρώπινη. Είναι παιδιά αυτά που σε παρατηρούν, μην το ξεχνάς. Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ μπορείς μεν να δυσαρεστείσαι ή να οργίζεσαι με την κρίση, δεν μπορείς όμως να προκαταλαμβάνεις εντελώς την εμπειρία των μικρών ακροατών σου. Πιθανόν στη ζωή τους να υποστούν ακόμη χειρότερα, να τους λείψει ακόμη και το ψωμί. Επίτρεψέ μου όμως να σου θυμίσω ότι δουλειά σου δεν είναι τόσο να τους μάθεις πώς θα διεκδικούν το ψωμί όσο το πώς θα σκέπτονται, και σκέψη σημαίνει πρώτα απ’ όλα να διακρίνουν τα όμοια από τα ανόμοια και να ξεχωρίζουν το κύριο από το δευτερεύον. Ενδέχεται, αργότερα, να θέσουν ως κύριο μέλημά τους την ελευθερία και μετά το ψωμί, ή το αντίστροφο. Είναι δική τους πάντως υπόθεση αυτή – εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πείσεις ότι αξίζει τον κόπο να σκέπτεται κάποιος, να κατανοεί και να κρίνει.

Μοιραία γλιστράω σε αφορισμούς, δεν μου διαφεύγει αυτό. Το πρόβλημα όμως είναι επείγον και ο χρόνος πιέζει για να συνεννοηθούμε. Η αιτία που ο τόνος μου είναι ανήσυχος είναι η τάση αρκετών συναδέλφων σου, εκδηλωμένη πρόσφατα (συμβαίνει εξάλλου το ίδιο σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης), να περνάνε την πόρτα του σχολείου με κατεβασμένα τα μούτρα και να παραμένουν έτσι και μέσα στην αίθουσα. Οσο κι αν συμμερίζομαι τις οικονομικές στενοχώριες τους, με λυπεί που δεν βλέπουν στα πρόσωπα των μαθητών τον ερχομό του πραγματικά Καινούργιου, την αθωότητα για χάρη της οποίας θα ήταν σκόπιμο να συγκρατηθούν, να μην πουν με απόγνωση ότι ένα κι ένα κάνουν μηδέν, να ξεπεράσουν την πικρία τους στο όνομα μιας νέας αρχής. Πράγματι, όταν βρισκόμαστε κοντά σε παιδιά, μας φαίνεται μερικές φορές ότι είναι δυνατόν να ξεκινήσουμε κι εμείς τη ζωή μας από την αρχή. Πρέπει να το πιστεύει αυτό ένας δάσκαλος, πρέπει να το νιώθει, διαφορετικά ας ψάξει για άλλη εργασία. Οποιος στέκεται αντίκρυ στα παιδιά, οφείλει να παίρνει κάτι από την ευπιστία τους, την ίδια στιγμή που εκείνος τους δίνει την επιφύλαξη και την ικανότητα για κριτική.

Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, ότι για να το κατορθώσει αυτό σήμερα ένας δάσκαλος, και ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είναι πιο δύσκολο παρά ποτέ. Γιατί η κοινωνία τού υποβίβασε το κύρος του και η οικογένεια του υπονόμευσε την πειθώ του. Συμφωνώ με την ένστασή σου. Και επαυξάνω μάλιστα, λέγοντας πως οι γονείς από τη μια σού αναθέτουν την εκπαίδευση των παιδιών τους (όπως εκείνοι την εννοούν) και από την άλλη σού δείχνουν πως δεν σε εμπιστεύονται και πολύ. Γεγονός που το πιάνουν στον αέρα τα ανήλικα, κι από εκεί αρχίζουν όλα όσα ζεις καθημερινά: οι πρώιμες ευθιξίες των παραχαϊδεμένων μαθητών (αυξάνονται ακόμη και στην επαρχία), οι δυστροπίες των ατίθασων, οι αυθάδειες των αυριανών βανδάλων.

Εργο πολλαπλό

Είσαι μόνος επομένως. Κυκλωμένος από την απροσεξία των μικρών και από τη δυσπιστία των μεγάλων. Καλείσαι παρ’ όλα αυτά να επωμισθείς ένα έργο πολλαπλό. Καθήκον σου είναι να προστατεύσεις τα παιδιά από τον κόσμο και συγχρόνως να προστατεύσεις τον κόσμο από τα παιδιά, που λόγω της άγνοιάς τους θα μπορούσαν να γίνουν, μεγαλώνοντας, οι τυφλοί καταστροφείς του. Και μήπως προς τα εκεί δεν οδεύουμε; Το φτύσιμο του κόσμου είναι ένα εφηβικό παιγνίδι που γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Εσύ όμως το αναχαιτίζεις όσο μπορείς αυτό. Εσύ είσαι που αποσπάς μια άγουρη ύπαρξη από τα εφήμερα και την τοποθετείς μέσα στο εύρος του χρόνου. Θα ’πρεπε να νιώθεις χαρά και περηφάνια γι’ αυτό, και είμαι σίγουρος ότι κάποιες στιγμές έχεις ήδη νιώσει έτσι. Καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά που ανέλαβες δεν πληρώνονται με τίποτα. Θα είναι, φοβάμαι, πάντα πολύ στενοκέφαλη η κοινωνία για να αμείψει αρκετά εκείνους που παλεύουν με τα αόρατα.

Φυσικά, δεν σου μένει παρά να αγωνιστείς για έναν καλύτερο μισθό, ζήτησέ τον λοιπόν, απαίτησέ τον, προσπάθησε όμως, παράλληλα, να φέρεις στον νου σου και κάποιους άλλους στον ίδιο ρόλο με σένα, άλλοτε, που τους παράσερνε το δασκαλίκι τόσο, ώστε να ξεχνάνε και τα κομμένα τους επιδόματα και την κούρασή τους και το ίδιο το σπίτι τους ακόμη. Μάλλον θα το έβρισκες εξωφρενικά ντεμοντέ να ξαναδιαβάσεις το «Ωχ! βασανάκια» του Παπαδιαμάντη με τον παλιό εκείνο δάσκαλο των δεκατριών ωρών διδασκαλίας την ημέρα, αντιμέτωπο με τους «σκληροτράχηλους» μαθητές του, ή ακόμη να ξαναδείς τη «Ζούγκλα του μαυροπίνακα», με τον πεισματάρη δάσκαλο που δηλώνει ότι το να πλησιάσει τους άγριους εφήβους στην τάξη του είναι για κείνον μια «πρόκληση». Αλλοι καιροί εκείνοι. Αυτό δεν σου έρχεται να μου πεις; Και δεν είναι μια μισο-υπεκφυγή αυτό; Δεν είναι ψέμα αυτό που λέγεται, ότι από τα σχολεία, από την κοινωνία, εξαφανίστηκαν για πάντα οι ανθρώπινοι τύποι που τις δυσκολίες τις παίρνουν σαν πρόκληση; Θα ’θελα πολύ να σ’ ακούσω να μου λες ότι ναι, αυτό είναι ψέμα. Να μου πεις πως εσύ δεν είσαι από εκείνους που μαραζώνουν προτού ακόμη μαραζώσουν. Κι ότι υπάρχουν κι άλλοι με το ίδιο σθένος.

Ο Τίτος Πατρίκιος για την Αριστερά

2011-11-20T05:53:00.000-08:00

Περί της Αριστεράς σήμερα ο λόγος και όχι μόνο, από έναν πραγματικό αριστερό. Ιδιαίτερη προσοχή στην απάντηση "τι σημαίνει σήμερα να είσαι αριστερός".

(Εφημερίδα "Το Βήμα", 20.11.2011)

Με µια µεγάλη διαδροµή στην ποίηση, αγωνιών πάντα για το µέλλον, ο Τίτος Πατρίκιος µιλάει για την αναντιστοιχία ιδεών και πραγµατικότητας, για τον παρελθοντισµό των κοµµάτων αλλά και για τις ελπίδες που χαράσσει η ποίηση εν µέσω κρίσης. Ο ποιητής που έγραψε το «κανένας στίχος σήµερα δεν ανατρέπει καθεστώτα» πιστεύει ότι η ποίηση µπορεί να σε κάνει να δεις καθαρότερα τα πράγµατα. Την Τρίτη 22 Νοεµβρίου στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς) οι φίλοι του ποιητή θα µιλήσουν σε µια τιµητική βραδιά για τον ίδιο και το έργο του.

Η τελευταία ποιητική σας συλλογή τιτλοφορείται «Συγκατοίκηση με το παρόν» (Εκδόσεις Κέδρος). Τι σημαίνει αυτό; Οτι, ίσως, συγκατοικούμε με ένα παρόν που δεν θέλουμε;

«Μας αρέσει - δεν µας αρέσει, είµαστε αναγκασµένοι να συγκατοικούµε µε το παρόν, γιατί µόνον έτσι µπορούµε να δούµε πού βρισκόµαστε και ενδεχοµένως να χαράξουµε, έστω αµυδρά, έναν δρόµο για το πού θα πάµε. Εχω την αίσθηση ότι η ανάκληση του παρελθόντος γίνεται πια όχι για να το επισκοπήσουµε κριτικά αλλά για να το νοσταλγήσουµε και κατά έναν φαντασιακό τρόπο να επιστρέψουµε στο παρελθόν. Αυτή τουλάχιστον την αίσθηση αποκοµίζω και από την έκφραση όλων των πολιτικών κοµµάτων. Το ΚΚΕ δείχνει ότι θέλει να επιστρέψει στην ιδανική εκείνη σταλινική εποχή του 1936. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυµεί να επιστρέψει ει δυνατόν στις αρχές του 1945, την εποχή της Συµφωνίας της Βάρκιζας, ώστε να αποτραπεί εκείνη η συµφωνία και ο ΕΛΑΣ να συνεχίσει τον αγώνα. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ νοσταλγεί την επιστροφή στο 1981, η Ν∆ νοσταλγεί το 1974, µε την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραµανλή στην Ελλάδα και στην εξουσία, και όλα µαζί τα κόµµατα και άλλοι σχηµατισµοί νοσταλγούν και επιθυµούν να βρισκόµασταν στην ευδαιµονία του 2004. Το τι θα γίνει στο µέλλον τούς απασχολεί πολύ λιγότερο».

Ενας ποιητής μπορεί να εμπνέεται από το μέλλον;

«Οσες φορές οι ποιητές, κι εγώ ο ίδιος, προσπαθήσαµε να προδιαγράψουµε το µέλλον, πέσαµε έξω. Αν διαβάσεις τα ποιήµατα του σοσιαλιστικού ρεαλισµού σήµερα, γελάς. Οταν όµως δεν έχουµε µνήµη, είµαστε γυµνοί µέσα στο παρόν. Και το πρόβληµα σήµερα είναι ποιος προσπαθεί να εποικήσει αυτή τη µνήµη, να την τροποποιήσει σύµφωνα µε τις δικές του σκοπιµότητες και επιθυµίες. Παλαιότερα οι πόλεµοι γίνονταν για εδαφικές επεκτάσεις, µετά για την κατάκτηση των πρώτων υλών, λένε ότι στο µέλλον θα γίνονται για το νερό, αλλά πιστεύω ότι σήµερα γίνεται ένας κρυφός πόλεµος για την κατάκτηση της µνήµης. Παράδειγµα, η τηλεόραση προσπαθεί να κατακτήσει όχι µόνον τη συµπεριφορά µας µέσα στο παρόν αλλά και την ίδια µας την ιστορική υπόσταση και µνήµη. Από την άλλη µεριά, δεν ξεχνώ ποτέ µια φράση του Χέγκελ: “Το µόνο που διδάσκει η Ιστορία είναι ότι δεν µας διδάσκει τίποτα” – γι’ αυτό και τα λάθη επαναλαµβάνονται σταθερά».

Δεν είναι κακό να αλλάζεις, το λέτε και στα ποιήματά σας. Η κοινωνία μας έχει αλλάξει;

«Πιστεύω ότι η πραγµατικότητα έχει αλλάξει βαθύτατα, αλλιώς ζούµε, αλλιώς µετακινούµαστε, αλλιώς επικοινωνούµε κι αλλιώς γράφουµε. Υπάρχει όµως µια αντίφαση ανάµεσα στις αλλαγές που γίνονται και στις ιδέες που έχουµε για τις αλλαγές. Οι ιδέες αλλάζουν πολύ αργότερα, αυτό εξηγεί και γιατί τα κόµµατα βρίσκονται τόσο πίσω. Οι ιδέες τους παραµένουν στο να εκφράζουν ανάγκες, σκοπιµότητες και επιθυµίες παλαιότερες. Η µεγαλύτερη αλλαγή των τελευταίων χρόνων είναι η επικράτηση της οικονοµίας έναντι της πολιτικής. Η πολιτική που κυριαρχείται από το συναίσθηµα και τα πάθη ή από την ιδιοτέλεια και τη δίψα εξουσίας είναι ανίσχυρη απέναντι στην οικονοµία ή, ακόµα χειρότερα, υποταγµένη σε αυτήν. Μόνο η λογοκρατούµενη και δηµοκρατικά ελεγχόµενη πολιτική µπορεί να αντιµετωπίσει την οικονοµία. Τις πραγµατικές αλλαγές προσπαθεί να συλλάβει και η ποίηση, κάτι που ίσως δεν φαίνεται αµέσως. Παράδειγµα, η ποίηση του Καβάφη συνέλαβε µια πραγµατικότητα που σ’ εµάς επήλθε πολύ αργότερα».

Το τελευταίο διάστημα ζήσαμε τόσο έντονα κρισιακά φαινόμενα που αναρωτιέμαι τι ρόλο θα είχε η ποίηση μέσα σε όλα αυτά. Μήπως είναι μια πολυτέλεια, το χαβιάρι μιας ελίτ;

«Η ποίηση παίζει έναν µεγαλύτερο ρόλο από ό,τι πιθανώς και εµείς οι ίδιοι υποπτευόµαστε. Ο φίλος ελληνοϊταλός εκδότης και µεταφραστής Νικόλα Κροτσέτι µού έλεγε ότι στο Internet η λέξη µε τις περισσότερες εισόδους είναι το σεξ, ακολουθεί η λέξη money (χρήµα) και τρίτη κατά σειρά είναι η λέξη poetry (ποίηση). Εκατοµµύρια γράφουν και ελάχιστοι διαβάζουν. Είναι καλό από τη µια µεριά, γιατί γράφοντας ένα ποίηµα απαλλάσσονται από ένα ψυχικό φορτίο, πρόκειται για µια ατοµική και ανέξοδη αυτοψυχανάλυση. Ο κίνδυνος είναι µήπως όλοι αυτοί εκλάβουν αυτή τη δραστηριότητα ως τέχνη. Εκεί µπορείς να πέσεις στην παγίδα, να γίνεις ψώνιο. Oι ποιητές χρειάζεται να διαβάζουν τα ποιήµατά τους στον κόσµο. Η ποίηση µπορεί να συµβάλει στο να ξεπεραστεί ο κατακερµατισµός που µας έχουν επιβάλει».

Στα ποιήματά σας μιλάτε συχνά για τη δράση σας στην Αριστερά. Τι σημαίνει σήμερα το «είμαι αριστερός»; «∆εν υπάρχει σήµερα µόνο µία Αριστερά. Υπάρχουν πολλές Αριστερές, η επαναστατική, η αναρχική, η δηµοκρατική, η µεταρρυθµιστική, οι οποίες µάλιστα συγκρούονται και µεταξύ τους. Αυτά τα επίθετα δεν είναι τυχαία, χαρακτηρίζουν µια προοπτική της καθεµιάς. Για µένα αριστερός σηµαίνει να πιστεύεις στις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, “ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη”, και επιπλέον στην ανθρώπινη αλληλεγγύη, στην κοινωνική δικαιοσύνη και να απορρίπτεις κάθε µορφή δικτατορίας. Αλλά τελικά το τι είναι ο καθένας κρίνεται από την ίδια του τη ζωή και όχι από το τι δηλώνει για τον εαυτό του». Αρκετά ποιήματά σας μιλάνε για τον θάνατο. Φοβάστε;

«Τον θάνατο πάντα τον φοβόµουν. ∆εν υπήρξα ποτέ άφοβος, ακόµα κι όταν αντιµετώπιζα τον θάνατο. Προσπαθώ µέχρι σήµερα να κατανικώ τον φόβο µου, όχι να τον αρνηθώ, ούτε να τον αγνοήσω. Αλλά, από µια µεριά, ο φόβος είναι χρήσιµος, γιατί χωρίς φόβο δεν βλέπεις τα πράγµατα· αν δεν σε τυφλώσει, µπορεί να σε κάνει δηµιουργικό. Η ποίηση είναι ένας τρόπος να κατανικήσεις τον φόβο, γιατί αναγνωρίζοντας τον εαυτό σου αναγνωρίζεις τον άλλον. Να, χθες σε µια εκδήλωση µε πλησίασε ένας άγνωστός µου και µου είπε “σας ευχαριστώ, ένας στίχος σας µε βοήθησε σε µια δύσκολη στιγµή της ζωής µου”. Εκεί νιώθεις ότι και η ποίηση σε κάτι χρησιµεύει».

Ποιος ήταν ο στίχος αυτός; «∆οκίµασα και την εκδίκηση, πάλι εγώ ήµουν ο χαµένος».

Η ΤΕΧΝΗ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ

Να επιτευχθεί η επικοινωνία και η αλληλεγγύη των ανθρώπων

Η κρίση μπορεί να μας βγάλει σε κάτι καλό;

«Το τι είναι καλό για το µέλλον συζητιέται. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι το καλό µέλλον είναι να επανέλθουµε στην κατάσταση όπου µια οικογένεια είχε τέσσερα αυτοκίνητα και οκτώ κινητά, τότε πλανώνται πλάνην οικτράν. Το καλύτερο είναι να εξασφαλιστεί η αξιοπρεπής διαβίωση όλων αλλά και να επιτευχθούν η επικοινωνία και η αλληλεγγύη των ανθρώπων. Η αλληλεγγύη που πραγµατώνεται χωρίς ανταλλάγµατα, και µάλιστα αυτή που γίνεται και ανάµεσα σε ανθρώπους µε διαφορετικές ιδέες, πρακτικές, αντιλήψεις. Το τελευταίο είναι και το πιο δύσκολο. Σκέφτοµαι ότι ίσως η κρίση στενεύοντας τις δυνατότητες της καταναλωτικής διασκέδασης ωθήσει τους ανθρώπους να ανακαλύψουν τη γοητεία και την απόλαυση της τέχνης. Υπάρχει το παράδειγµα της Κατοχής, µε την πνευµατική δραστηριότητα, τα θέατρα γεµάτα κόσµο κτλ.».

Η διάψευση της διαρκούς ευημερίας

2011-11-19T22:17:00.000-08:00

Του Νίκου Γ. Ξυδάκη, από την "Καθημερινή" της 19.11.2011

Η κρίση που πλήττει την Ευρώπη δεν θα ξεπεραστεί μόνο με οικονομική διαχείριση. Η παραγωγή χρήματος από την ΕΚΤ και η έκδοση ευρωομολόγου θα ανακουφίσουν οπωσδήποτε τις δοκιμαζόμενες χώρες, αλλά δεν θα επιλύσουν την ασυμμετρία εντός της Ευρωζώνης ούτε, πολύ περισσότερο, θα προσφέρουν μακροπρόθεσμη θωράκιση της Ε.Ε. έναντι των αναδυόμενων υπερδυνάμεων BRIC. Η κρίση της Ευρώπης δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και πολιτική και ηθική, είναι κρίση στρατηγικού μοντέλου. Το θαυμαστό κράτος πρόνοιας του μεταπολέμου οικοδομήθηκε βάσει κοινωνικού συμβολαίου, αλλά και διότι η Ευρώπη απορροφούσε πλούτο από την περιφέρεια για να στηρίξει την ευημερία του προνομιούχου λευκού ανθρώπου. Η υπόσχεση της διαρκούς ευημερίας έχει διαψευσθεί, διότι συν τοις άλλοις η ευημερία εξετράπη σε καταναλωτική βουλιμία, σε απληστία και κατασπατάληση. Το καταναλωτικό τέρας της Δύσεως εξαντλεί όχι μόνο φυσικούς πόρους, όχι μόνο τον ανυπεράσπιστο πλούτο του Τρίτου Κόσμου, αλλά τώρα πλέον εξαντλεί τις ίδιες τις κοινωνίες, πλήττει τον δυτικό άνθρωπο. Ο άφρων δανεισμός δεν μπορεί πλέον να τροφοδοτήσει την άφρονα κατανάλωση, όταν οι πραγματικοί μισθοί μειώνονται και, ακόμη χειρότερα, όταν χάνονται εκατομμύρια θέσεις εργασίας και η φτώχεια κατατρώει τα μεσοστρώματα.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, καναρινιού στο ανθρακωρυχείο της Ευρώπης, γνωρίζουμε πλέον ότι η χρηματοοικονομική βοήθεια είναι αναγκαία αλλά δεν αρκεί. Χρειάζονται επειγόντως ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και μαζί ένας ριζικά νέος τρόπος διαβίωσης, που θα διακρίνει σαφώς την ευημερία από τη σπατάλη, την αξιοπρέπεια από τη χλιδή, που θα προκρίνει τον γενναιόδωρο δημόσιο χώρο έναντι του κανιβαλικού πλουτισμού της αγέλης. Μιλάμε για ηθική και πνευματική ανασυγκρότηση. Μα πώς αλλιώς; Η κρίση, το βλέπουμε, δεν αφορά μόνο οικονομικά μεγέθη, αφορά ανθρώπους, ψυχές, αφορά τη βιόσφαιρα. Η αλλαγή παραδείγματος βίου είναι προαπαιτούμενο της βιώσιμης ανάπτυξης: αυτό πρέπει να κατανοήσουμε, αυτό να απαιτήσουμε, από τους εαυτούς μας, την πολιτική, τον πνευματικό κόσμο.

Ανόητες απορίες

2011-10-26T09:25:00.000-07:00

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου από "Τα Νέα" της 26.10.2011

Μου κάνει για άλλη μια φορά εντύπωση πως σε μια τόσο έντονη σε προβλήματα και αδιέξοδα, κλοιούς και αγκυλώσεις εποχή, όπου κάθε μέρα, πιθανόν δικαίως, χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν για την τεκτονική συμφορά που μας έλαχε, οι απεργίες, οι στάσεις, οι διαδηλώσεις, οι μαζώξεις δεν γίνονται ποτέ Σαββατοκύριακο. Οι κακές γλώσσες λένε πως οι εργαζόμενοι δεν θυσιάζουν τις εξόδους, τα εξοχικά τους, τον κήπο τους ή την ταβερνούλα τους στις παρυφές των πόλεων για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Αν έχουν άδικο οι κακές γλώσσες, θα περίμενα μια εξήγηση για αυτή την πάγια τακτική. Διότι είναι αυτονόητο, μια διαδήλωση, απόγευμα Σαββάτου, πρωί Κυριακής ή απόγευμα Κυριακής, θα έδινε τη δυνατότητα σε πολλαπλάσιες μάζες, αφού δεν εργάζονται, να συμμετάσχουν. Εξάλλου θα απέφευγαν και τις γνωστές κατηγορίες ότι πορείες και λαοσυνάξεις εμποδίζουν άλλους εργαζόμενους να πάνε στις δουλειές τους. Επίσης με τα καταστήματα κλειστά δεν θα επέτρεπαν στους καταστηματάρχες να διαμαρτύρονται ότι εμποδίζεται η προσέγγιση πελατών και επίσης πιθανότερο με κατεβασμένα ρολά θα γλίτωναν από τους μπαχαλάκηδες που σπάνε βιτρίνες.

Ακόμη και άλλο επιχείρημα. Αν απέκλειαν Σαββατοκύριακα τους δρόμους, ίσως θα εμπόδιζαν να πάνε εκδρομή και περιπάτους οι έχοντες και οι αδιάφοροι. Αφήνω που τα Σαββατοκύριακα θα κατέβαιναν χιλιάδες μαθητές και φοιτητές που τις καθημερινές έχουν μαθήματα, έτσι ώστε θα αποφεύγονταν και οι καταλήψεις.

Κάποιος διαβολάκος πάντως με πληροφορεί πως τα Σαββατοκύριακα διεξάγονται ποδοσφαιρικοί αγώνες, πράγμα που μου ενισχύει την υποψία, αφού πρόσφατα με καθολική απεργία της ΕΡΤ, μόνο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταδόθηκε.

Αίτιο ή αποτέλεσμα της κρίσης;

2011-10-21T08:27:00.000-07:00

Όταν μια μάνα φθάνει στο σημείο να λέει πως, αν ήξερε για την οικονομική κρίση που θα ακολουθούσε , δε θα είχε κάνει τα παιδιά της (!), αυτό είναι συνέπεια ή αίτιο της κρίσης; Μήπως πριν την οικονομική κρίση υπήρξε μια κοινωνική - ηθική - αξιακή κρίση που αποθέωσε τον ευδαιμονισμό, τον καταναλωτισμό, που καθιέρωσε την ευχή "να περνάς καλά"; Είναι δυνατό μια μάνα που έχει δυο αγγελούδια 2 και 5 ετών να λέει ποτέ κάτι τέτοιο; Πόσο μπορεί να αλλοτριωθεί κανείς;

Καταλήψεις: πώς θα ξεκλειδώσουμε το πρόβλημα

2011-10-02T19:44:00.000-07:00

Της Άννας Πετρίδου από το http://anapet-anapet.blogspot.com/

Είναι τραγική η εικόνα που παρουσιάζουν τα περισσότερα σχολεία της Β΄ θμιας Εκπαίδευσης στη χώρα μας. Μαθητές που περιτριγυρίζουν στους δρόμους όλη τη μέρα, γονείς σε πλήρη άγνοια για το μέλλον των εξελίξεων , καθηγητές παροπλισμένοι πίσω από κλειστές πόρτες, η πολιτεία ανύπαρκτη για να λάβει μέτρα περιφρούρησης των σχολικών μονάδων και δη του δημόσιου βίου …

«Μετά φόβου θεού» πλησιάσαμε χτες για μια κουβέντα τους μαθητές που βρίσκονταν στο προαύλιο του …Γυμνασίου Αργυρούπολης.

Τα παιδιά σαν κυνηγημένα πήγαιναν από εδώ και από εκεί με ένα καφέ στο χέρι ,ένα σκάκι στα γόνατα για να … διώξουν το άγχος.

Μας περικύκλωσαν για να δουν τι θέλαμε και να ακούσουν …

Αγωνία, απογοήτευση , φόβος …ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα .

Στεκόμασταν μπροστά στη θέα του «κλειστού σχολείου» και η κουβέντα μας να μεταπείσει αυτούς τους μαθητές να εγκαταλείψουν την ιδέα της κατάληψης που σε τελευταία ανάλυση πάει κόντρα στα δικά τους συμφέροντα δε φαινόταν καθόλου να πηγαίνει στο βρόντο ,αφού και τα ίδια τα παιδιά το έχουν ανάγκη.

Ως γονέας και ως εκπαιδευτικός έχω αισθανθεί αγανάκτηση , τρομερή πλήξη καθώς και ανασφάλεια που βλέπω τα παιδιά να βρίσκονται σε πλήρη αποπροσανατολισμό , διότι είναι ακόμη ανήλικοι και ως γονείς εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τη σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα.

Η ανησυχία μεγαλώνει λόγω του ότι δεν μπορούμε να έχουμε τον έλεγχο των μετακινήσεων τους επειδή είναι μακρύς ο χρόνος απουσίας μας λόγω δουλειάς.

Όμως δεν παύει να μας απασχολεί και δεν μας αφήνει καθόλου αδιάφορους το γεγονός ότι το σχολείο δεν μπορεί να λειτουργήσει για όλα τα παιδιά με τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να καλύψει τις πνευματικές και κοινωνικές τους ανάγκες .

Γι΄ αυτό καλούμε όλους τους φορείς , γονείς και κηδεμόνες ,καθηγητές και προϊσταμένους της Εκπαίδευσης και του Δήμου , ακόμη και την Εισαγγελική Αρχή να παρέμβουν και να ασκήσουν κάθε «δικαίωμα» να ανοίξουν και να λειτουργήσουν τα σχολεία για όλους τους μαθητές με το «έμψυχο υλικό» που υπάρχει για να μη χαθεί κι άλλος χρόνος…

Η γνώση και η πληροφορία τη δική μας χρειάζεται μόνο τη σκέπη του μυαλού μας για να αναπτυχθεί.

Ας αφήσουμε τα σχολειά ανοικτά στο μέλλον των νέων ανθρώπων , διότι η σιωπή σε αυτή την περίπτωση δεν είναι χρυσός και όταν όλοι σωπαίνουν στο τέλος έρχεται κάποια δυσάρεστη ανατροπή.

Εκπαιδευτικοί και γονείς με ειλικρίνεια ας αγκαλιάσουμε το πρόβλημα και από μια κοινή συμμαχία ενημέρωσης και επικοινωνίας ας προσπαθήσουμε να δώσουμε πρώτα στα παιδιά να καταλάβουν ότι χρειάζονται καινούριες ιδέες και γνώσεις για να προχωρήσουν.

Η αγωνιστική τους διάθεση μπορεί να καλλιεργηθεί μετά το πέρας των μαθημάτων ,με «μηνύματα-συνθήματα», με εκδηλώσεις, με εκθέσεις διαμαρτυρίας και ότι άλλο η δική τους έμπνευση και φαντασία επιτρέπει.

Δεν είναι λύση μια βαριά κλειδαριά στην πόρτα του σχολείου , ούτε ένας κάδος ανακύκλωσης για οχύρωμα. Δυστυχώς , έτσι «κλειδώνεται το πρόβλημα» και στήνεται μια «κάλπη» για ανακυκλούμενες συμπεριφορές.

Οι εκπαιδευτικοί που έχουν τη δύναμη και την επινοητικότητα ας δουν το πρόβλημα από κοινού με τη Διεύθυνση του σχολείου και ας μεριμνήσουν με αντισταθμιστικά μέτρα να ικανοποιήσουν τις ανάγκες και επιθυμίες των μαθητών τους (επισκέψεις, εκδηλώσεις, δραστηριότητες ).

Ως γονείς ας παροτρύνουμε τα παιδιά να συμμετέχουν όλα στη σχολική ζωή με πραγματικό ενδιαφέρον , συνεργατικότητα και προοπτική.

Εξάλλου τα μαθητικά τα χρόνια είναι ή μπορούν να γίνουν τα καλύτερα αφού τα παιδιά έχουν ήδη διαμορφώσει άποψη σε πολλά θέματα , έχουν σχηματίσει ομάδες που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και μπορούν να παίρνουν υγιείς πρωτοβουλίες.

Σε κάθε άλλη περίπτωση τα οδηγούμε στον ολοκληρωτισμό και στην απομόνωση και είναι αυτό το χειρότερο πλήγμα για την κοινωνία του αύριο.

Οι Δημοτικές αρχές ας δουν με συμπάθεια το έργο των εκπαιδευτικών και τις ευθύνες και τα χρέη των νοικοκυριών και ας περιφρουρήσουν τη δημόσια περιουσία με κάθε θεμιτό τρόπο.

Χωρίς σχολειά δεν υπάρχει μέλλον για τη χώρα.

Η γνώση είναι δύναμη και τα σχολεία είναι οι θεματοφύλακες του μέλλοντος.

Ανοιχτά σχολεία, η μόνη μας άμυνα

2011-10-02T06:53:00.000-07:00

Της Μαρίας Κατσουνάκη, "Καθημερινή", 1-10-2011

Τις τελευταίες ημέρες φεύγει από το σχολείο στη μία το πρωί. Στις 5 τον διαδέχεται μια άλλη συνάδελφός του. Καθηγητές και οι δύο μέσης εκπαίδευσης, με πριονισμένους μισθούς, σε κεντρικό γυμνάσιο της Αθήνας. Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να «περιφρουρήσουν» το κτίριο, κρατώντας το μακριά από τους επίδοξους καταληψίες. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο χθες το πρωί και ήταν ανήσυχος και θυμωμένος: «Δεν είναι κίνημα οι καταλήψεις, αλλά μηχανισμός. Είναι ένα πολιτικό σχέδιο μεγάλης ανευθυνότητας το οποίο ανοίγει τον δρόμο στους μπαχαλάκηδες. Υπάρχουν σχολεία που έχουν υποστεί πολύ σοβαρές ζημιές σε εργαστήρια, εξοπλισμούς για το μάθημα της πληροφορικής κ.ο.κ. Μπορούμε να μιλήσουμε για παιδιά αποκλεισμένα από την εκπαιδευτική διαδικασία, περιθωριοποιημένα, αλλά είναι ένα κεφάλαιο η κοινωνιολογία του αποκλεισμού και ένα δεύτερο κεφάλαιο η πράξη καταστροφής. Θεωρώ πολύ σωστή κίνηση την παρέμβαση του εισαγγελέα γιατί το κράτος οφείλει να αναλάβει τον ρόλο τον οποίο είχε αποποιηθεί επί χρόνια. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται καταλήψεις τέτοιας έκτασης και στο παρελθόν έχουν υπάρξει βανδαλισμοί πιο σοβαροί. Ομως η σημερινή συγκυρία είναι πολύ κρίσιμη και πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει ασκώ πολιτική σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταρρέει. Το σχολείο αυτήν την εποχή θα έπρεπε να είναι χώρος κοινωνικής αλληλεγγύης. Να συνεργάζονται γονείς, καθηγητές, φορείς, μαθητές για την καλύτερη, με όλες τις προφανείς δυσκολίες, λειτουργία του. Κι όχι να μετρούν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις την επιρροή και μαζικότητά τους. Ναι, το σημερινό δημόσιο σχολείο δεν είναι ελκυστικό και εύκολα μπορεί κανείς να το στοχοποιήσει. Ομως με αυτόν τον τρόπο συναινούν στη χαριστική βολή».
Ακουσα τον ήχο από το κουδούνι, τις φωνές των μαθητών να πυκνώνουν και σφίχτηκε το στομάχι μου. Αυτό ήταν ένα ανοιχτό σχολείο. Με προσωπικό κόστος, κόπο και προσπάθεια («πρωταρχική φροντίδα είναι να πείσεις τα παιδιά και γι’ αυτό χρειάζονται πολλές ώρες και ημέρες σε όλη τη διάρκεια του χρόνου», όπως λέει ο συνομιλητής μου) είχε αντισταθεί στο «κύμα των καταλήψεων». Δεν είναι το μόνο, ούτε οι δύο καθηγητές μοναδικές περιπτώσεις.
Ούτε τα «ανοιχτά σχολεία» είναι κίνημα. Είναι ανάγκη, αντίσταση στη χρεοκοπημένη πολιτική κομμάτων και κυβερνώντων. Μόνο το «ανοιχτό σχολείο» δεν εξυπηρετεί ιδιοτέλειες, δεν υπόκειται σε διατεταγμένη καταγγελτική υπηρεσία. Είναι ο μόνος ισχυρός μηχανισμός άμυνας απέναντι σε όσους αγωνίζονται να κρύψουν την έχθρα τους για μια κοινωνία που τους γυρνάει όλο και περισσότερο την πλάτη.

Καταλήψεις: λόγος και αντίλογος

2011-10-01T06:32:00.000-07:00

Παραθέτω τα αιτήματα του "Συντονιστικού" των μαθητών αναφορικά με τις τελευταίες καταλήψεις των δημόσιων σχολείων και επιχειρώ τον αντίλογο, πιστεύοντας ότι αυτή η διαδικασία συνιστά δημοκρατικό δικαίωμα αλλά και υποχρέωση.

Χρηματοδότηση τώρα των σχολείων για την κάλυψη όλων των αναγκών τους.
Η χώρα έχει πτωχεύσει και επαιτεί δανεικά. Από που θα βρεθεί η χρηματοδότηση στο απροσδιόριστο ύψος "όλων των αναγκών τους"; Μήπως είναι δυνατό να δώσετε ένα παράδειγμα του «άλλου» κοινωνικού συστήματος το οποίο οραματίζεστε και στο οποίο "υπάρχει κάλυψη όλων των αναγκών", γιατί, όπου έγινε απόπειρα εξάλειψης των κοινωνικών ανισοτήτων, αυτό έγινε πάντα προς τα κάτω και μάλιστα βίαια, καταδικάζοντας γενιές ανθρώπων στην εξαθλίωση;

Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη των οικογενειών μας για τη λειτουργία των σχολείων, για τη μόρφωσή μας.
Οι γονείς σας, αν δεν το έχετε καταλάβει, πληρώνουν ήδη "για τη λειτουργία των σχολείων και τη μόρφωσή σας" μέσω των έμμεσων και άμεσων φόρων, που σίγουρα δεν κατανέμονται δίκαια, ενώ κάποιοι δε συνεισφέρουν καθόλου. Πάντως κάποιοι πληρώνουν. Σ' αυτό το μάταιο κόσμο τίποτε δεν είναι δωρεάν πλην των κενών λόγων.

Καμία συγχώνευση ή κατάργηση σχολείων.
Αυτό το "καμία" μήπως είναι κάπως απόλυτο; Δηλαδή θεία τη βουλήσει ιδρύθηκαν όλα τα σχολεία και είναι ανοσιούργημα η σκέψη για κατάργηση η συγχώνευση ενός ημιεγκαταλελειμμένου σχολείου; Μήπως και χωρίς μαθητές οφείλει να λειτουργεί ή όταν οι καθηγητές είναι περισσότεροι από τους μαθητές; (συμβαίνει και όχι μόνο στα ακριτικά νησιά, όπου μπορεί να δικαιολογείται)

Να δοθούν τώρα όλα τα βιβλία.
Και βέβαια να δοθούν αμέσως τα βιβλία. Γιατί όμως δεν προτείνετε παράλληλα ποτέ στο εξής να μην καταστραφούν στο τέλος του σχολικού έτους αλλά να παραδίδονται στην επόμενη τάξη, όπως κάνουν άλλα ...φτωχά κράτη π.χ. Δανία, ΗΠΑ, Γερμανία κλπ. Γιατί αντέδρασαν οι συνδικαλιστές καθηγητές σας πέρυσι, όταν το υπουργείο πήρε την πρωτοβουλία να συγκεντρωθούν εθελοντικά (!) τα παλιά βιβλία; Αν αυτό είχε γίνει υποχρεωτικά, μήπως το φετεινό πρόβλημα ήταν πολύ ηπιότερο έως ανύπαρκτο;

Δωρεάν μετακινήσεις για όλους τους μαθητές.
Πάλι θα σας υπενθυμίσω ότι απαιτείτε από μια χώρα πτωχευμένη, στην οποία δανείζουν χώρες όπως η Γερμανία, όπου οι μετακινήσεις των μαθητών ΔΕΝ είναι δωρεάν... Κάθε χρόνο οι μαθητές εκεί βγάζουν το ειδικό πάσο για όλες τις διαδρομές, το οποίο π.χ ετιμάτο πριν 6 χρόνια γύρω στα 25€ το μήνα σε μεγάλη πόλη της Δ. Γερμανίας.

Κανένα κενό σε καθηγητές. Μαζικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών.
Μήπως, πριν προσδιοριστούν τα κενά (που υπάρχουν) και γίνουν μαζικοί διορισμοί καθηγητών, πρέπει να δούμε και το ζήτημα των πλεοναζόντων αργόσχολων εκπαιδευτικών που κάποτε διορίστηκαν "μαζικά" και τώρα σκοτώνουν μύγες ή στην καλύτερη περίπτωση "κάνουν" γραμματεία; (βλ. τεχνολόγους ποικίλων ειδικοτήτων, πολύτεκνους καπετάνιους του εμπορικού ναυτικού κ.α.)

Κατάργηση του ΦΠΑ 23% στα κυλικεία και σε όλα τα είδη λαϊκής κατανάλωσης παντού.
Για να καταργηθεί ο ΦΠΑ 23% στα είδη κυλικείου, πρέπει κατ' αρχήν να υπάρχει και να αποδίδεται. Ελάχιστα ωστόσο είναι τα κυλικεία που κόβουν αποδείξεις, τα περισσότερα κλέβουν το ΦΠΑ, πουλώντας μάλιστα μη προβλεπόμενα από το νόμο προϊόντα, κάτι για το οποίο δε βλέπω καμία διαμαρτυρία.

Ενιαίο δωδεκάχρονο δημόσιο δωρεάν σχολείο για όλους.
Καλό το 12χρονο σχολείο (είπαμε, δωρεάν δεν είναι τίποτε). Μήπως όμως στα 18 του χρόνια ο απόφοιτος του "12χρονου" είναι παντελώς ανειδίκευτος; Καλά για όσους επιλέγουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, όσοι όμως δεν το επιθυμούν ή θέλουν να μάθουν ένα τεχνικό επάγγελμα και να συνδυάσουν σπουδές και πρακτική εξάσκηση, να ριχτούν στον Καιάδα; Πότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι η τεχνική εκπαίδευση είναι ζωτική ανάγκη για την ανάπτυξη αυτής της χώρας; Γιατί δε διδασκόμαστε από την εμπειρία προηγμένων τεχνολογικά και οικονομικά κρατών όπου το ποσοστό της τεχνικής εκπαίδευσης φθάνει στο 70% και επιμένουμε να πιπιλάμε την καραμέλα του "ενιαίου 12χρονου";

Να μην εφαρμοστεί ο Νόμος – Πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.
Ωπ, εδώ σας έπιασα... Τι δουλειά έχει αυτό το αίτημα στις μαθητικές διεκδικήσεις; Εντάξει, είστε αυριανοί φοιτητές και νοιάζεστε από τώρα. Με την ίδια λογική είστε και αυριανοί εργαζόμενοι, γονείς, συνταξιούχοι. Θα αγωνιστείτε για τα αιτήματα όλων; Μπράβο για την κοινωνική ευαισθησία αλλά εδώ το πράγμα, συγνώμη για την έκφραση, βρομάει υποκίνηση από συγκεκριμένους πολιτικούς φορείς. Οι τελευταίοι μάλιστα αντιπροσωπεύουν κάτω από το 15% του εκλογικού σώματος, μόνο αυτοί δεν ψήφισαν το νέο νόμο για τα ΑΕΙ, αλλά παρ' όλα αυτά μιλούν εξ ονόματος του λαού!

Κανείς να μην τιμωρηθεί επειδή συμμετείχε σε αγώνες.
Κανείς να μην τιμωρηθεί αν δεν διέπραξε κάτι παράνομο θα έλεγα εγώ. Η κατάληψη απαγορεύεται από το 334 άρθρο παρ. 3 του Ποινικού Κώδικα. Οι καταστροφές και οι βανδαλισμοί που γίνονται συνεπεία των καταλήψεων από τρίτους, έστω και αν δε συμμετέχουν οι μαθητές σ' αυτά, εγείρουν ερωτήματα ηθικής αυτουργίας ή και άλλων ευθυνών για τους μαθητές που μόνο ένα δικαστήριο μπορεί να απαντήσει. Θα βαφτίσουμε "αγώνα" την παρανομία και θα ζητήσουμε αλα καρτ ή κατά περίπτωση εφαρμογή των διατάξεων του Ποινικού κώδικα; Και τι θα γίνει όταν κάποιος αναξιοπαθής μπουκάρει στο σπίτι μας και μας ληστέψει, βαφτίζοντάς το "νόμιμη απαλλοτρίωση" ή "αποκατάσταση κοινωνικής αδικίας"; Θα το αποδεχτούμε ή θα ζητήσουμε την προστασία του Νόμου;

Ποιο είναι το καλό πανεπιστήμιο

2011-08-24T01:55:00.000-07:00

Του Αστέριου Ν. Κατσαμούρη από "Τα Νέα" της 24.08.2011

Ποιο είναι σήμερα το καλό πανεπιστήμιο; Αυτό στο οποίο οι κοινωνίες της γνώσης επενδύουν όλες τις δυνατότητες και προοπτικές τους για ένα καλύτερο μέλλον. Είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο καλό; Αν όχι, τι κάναμε εμείς εδώ και τριάντα χρόνια ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι για να αποτρέψουμε την αρνητική απάντηση.

Η δική μου απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι αρνητική. Αν εξαιρέσει κανείς τις ελάχιστες εστίες ακαδημαϊκού φωτός που εκπέμπουν ορισμένες ομάδες επιστημόνων, όπως π.χ. στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, το επίπεδο τού εν γένει επιστημονικού έργου στη χώρα μας είναι κάτω από μέτριο. Αυτές τις λίγες υπάρχουσες πηγές ακαδημαϊκού φωτός είναι τουλάχιστον άκομψο να τις επικαλούνται οι πρυτανικές αρχές για να εξιδανικεύουν μια χρονίζουσα κατάσταση. Η προχειροδουλειά και η σπουδαιοφάνεια του ελληνικού πανεπιστημίου είναι δυστυχώς εμφανείς σε όλες τις παραμέτρους της λειτουργίας του.

Ποιο καλό πανεπιστήμιο έχει «αιώνιους» φοιτητές; Ποιο καλό πανεπιστήμιο επιτρέπει στον φοιτητή να διανύει το τελευταίο έτος των σπουδών του χωρίς τη στοιχειώδη υποχρέωση να αντεπεξέλθει επιτυχώς σε κανένα (!) μάθημα των προηγούμενων ετών της φοίτησής του; Ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν προσφέρει στον νεοεισερχόμενο σπουδαστή καθαρή εικόνα της εσωτερικής του οργάνωσης με κανονισμό λειτουργίας; Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν γίνεται αξιολόγηση του διδακτικού έργου των μελών ΔΕΠ από τους φοιτητές; Ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν έχει εγκαθιδρύσει ως θεμελιώδη ακαδημαϊκό θεσμό την αξιολόγηση (εσωτερική και εξωτερική) του συνολικού και επιμέρους έργου του και την κοινωνική λογοδοσία; Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο υπάρχει η έννοια του «ασύλου» (χωρίς, μάλιστα, τον ελάχιστο σεβασμό στην ιστορία του!);

Είναι προφανές ότι τα ανωτέρω ερωτήματα δεν εγείρονται εδώ και δεκαετίες σε κανένα καλό πανεπιστήμιο.

Υπάρχουν ασφαλώς και άλλα ερώτημα τα οποία επιβάλλουν ιδιαίτερο σχολιασμό. Θα επικεντρωθώ συνοπτικά μόνο σε τρία:

1 Ποιο καλό πανεπιστήμιο έχει το μοντέλο διοίκησης που εδώ και τριάντα χρόνια έχει ριζώσει στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Οπου και να ψάξει κανείς τέτοιο μοντέλο διοίκησης δεν θα το συναντήσει πουθενά! Το παράδοξο είναι ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι το «δημοκρατικότερο» στον πλανήτη μας. Κανένα μέλος της ηγεσίας του δεν ορίζεται από την Πολιτεία ούτε επιλέγεται από ειδικό σώμα εκλεκτόρων, όπως γίνεται σε πολλά φημισμένα πανεπιστήμια Ευρώπης, Αμερικής και Ασίας. Εδώ η ηγεσία (= ο πρύτανης) και τα υφιστάμενα όργανα (= οι αντιπρυτάνεις, οι κοσμήτορες των σχολών, οι πρόεδροι των τμημάτων) εκλέγονται με τη συμμετοχή όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας (καθηγητές όλων των βαθμίδων, φοιτητές, διοικητικό προσωπικό). Αξίζει δε να σημειωθεί ότι με την πρόσφατη τροπολογία (Νόμος Γιαννάκου) λειτουργίας του πανεπιστημίου, με την οποία δίδεται το δικαίωμα της ψήφου σε όλους τους φοιτητές, αν η συμμετοχή τους είναι μικρή, όπως συνέβη στις πρόσφατες πρυτανικές εκλογές, αυτοί οι λίγοι θα καθορίσουν το αποτέλεσμα! Οπως πριν από το 1982 κυριαρχούσε ο αυταρχισμός της έδρας σε ένα σύστημα διοίκησης υπερβολικά ιεραρχικό, με το υπάρχον σύστημα κυριαρχεί ο αυταρχισμός της ισοπέδωσης, ο οποίος μάλιστα συνοδεύεται από το πρωτάκουστο «δημοκρατικό» στίγμα: την παντελή έλλειψη λογοδοσίας!

2 Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο οι εκλογές για την πρόσληψη των μελών ΔΕΠ ή την εξέλιξη τους γίνονται όπως στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Σε κανένα. Είναι άραγε τυχαίο ότι φθάνουμε να εκλέγουμε καθηγητές πρώτης βαθμίδας χωρίς απολύτως κανένα ερευνητικό έργο ή χωρίς καμία δημοσίευση σε διεθνές περιοδικό με σύστημα κριτών! Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο οι ίδιοι εργαζόμενοι αξιολογούν τις επιδόσεις τους;

3 Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο πρυτάνεις και σύγκλητοι, η πνευματική δηλαδή ηγεσία, είναι όχι μόνο υπέρμαχοι της ανομίας, αλλά και την προτρέπουν; Προφανώς σε κανένα. Η απειλή των πρυτανικών Αρχών ότι θα «κλείσουν το πανεπιστήμιο» εφόσον ψηφιστεί ο νέος νόμος προκάλεσε έντονες δυσθυμίες και αντιδράσεις. Ωστόσο, η διορθωτική - προβλεπτική διατύπωσή τους, ότι δηλαδή «ο νέος νόμος θα είναι αυτός που θα κλείσει τα ΑΕΙ», είναι εμφανές ότι στρέφεται στις φοιτητικές παρατάξεις και στην πρόθεσή τους να προχωρήσουν από τον Σεπτέμβριο σε καταλήψεις των ΑΕΙ.

Η αγάπη μας για το πανεπιστήμιο και το ενδιαφέρον μας για τη μελλοντική πορεία του προϋποθέτουν την ειλικρινή κριτική των ακαδημαϊκών πεπραγμένων από κάθε μέλος του, και ιδιαίτερα από την ηγεσία του. Η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη να ακούσει την αλήθεια.

Ο Αστέριος Κατσαμούρης είναι καθηγητής Αγγειοχειρουργικής στο ΑΠΘ

Η «αγανακτισμένη» μεσαία τάξη

2011-07-29T06:58:00.000-07:00

Tου Παναγη Γαλιατσατου ("Καθημερινή", 29.07.2011)

Για την επαπειλούμενη καταστροφή της μεσαίας τάξης από τη θεραπεία του δημοσιονομικού μας εκτροχιασμού έχει χυθεί πολύ μελάνι στη χώρα τους τελευταίους μήνες. Και έχει ακουστεί πολύς θρήνος. Γιατί εξυπακούεται ότι ο όρος μεσαία τάξη έχει μια θετική χροιά. Παρουσιάζεται ως η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας και της παραγωγής. Είναι οι «νοικοκυραίοι» που πρέπει να στηριχτούν. Η ύπαρξη μιας ευρείας μεσαίας τάξης σε μια χώρα άλλωστε είναι σταθεροποιητικός παράγοντας για τη χώρα.
Από την απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών Δ. Χ. βιώνουμε τις αντιδράσεις της μεσαίας τάξης σε ό, τι αισθάνεται ότι την απειλεί. Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι «νοικοκυραίοι» ούτε ως στήριγμα ούτε ως ραχοκοκαλιά της κοινωνίας συμπεριφέρονται. Δεν διστάζουν ούτε λεπτό να τη θέσουν σε ομηρεία για να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους. Στο χρονικό διάστημα που πέρασε από τότε οι «μέθοδοι πάλης» τους έχουν αναβαθμιστεί. Οι ιδιοκτήτες ΦΔΧ έκλειναν απλώς τους δρόμους. Τώρα, ο στόχος επεκτάθηκε στην καταστροφή των υπολοίπων. Οι ιδιοκτήτες ταξί προχωρούν σε καταδρομές εναντίον του τουρισμού.
Ετσι όπως συμπεριφέρεται, η μεσαία τάξη μόνο σταθεροποιητικός παράγοντας δεν είναι. Αυτό δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει όμως. Γιατί δεν πρόκειται για μια παραγωγική, καινοτόμα, πρωτοπόρα και επιχειρηματική τάξη, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Στη μεγάλη της πλειοψηφία ζει από τις κρατικές δαπάνες ή από τα εμπόδια στον ανταγωνισμό. Ακόμα η επιβίωση πολλών έμπορων ήταν άμεσα συνυφασμένη με το πόσο σπάταλο θα ήταν το κράτος.
Ενα μεγάλο μέρος της μεσαίας τάξης άλλωστε είναι υπάλληλοι του Δημοσίου, που απέκτησαν ισχύ και προνόμια με πολιτική παρέμβαση. Αυτοί διόλου δεν διστάζουν να στρέψουν αυτή την ισχύ κατά των υπολοίπων, όταν θίγονται, όπως π. χ. τα συνδικάτα της ΔΕΗ ή οι καθηγητές πανεπιστημίων (στη μεσαία τάξη ανήκουν και αυτοί) που απειλούν να κλείσουν τα ιδρύματα.

Ενα άλλο μεγάλο μέρος της μεσαίας τάξης είναι ομάδες στις οποίες πολιτικές ρυθμίσεις εξασφάλιζαν μια καλύτερη επιβίωση, μέσω του αποκλεισμού όλων των άλλων. Αυτή ήταν η πεμπτουσία των κλειστών επαγγελμάτων. Μια άλλη ισχυρή ομάδα, οι επιστήμονες, φρόντισαν να θέσουν εαυτούς απόλυτα εκτός της βασάνου της διαπραγμάτευσης στην αγορά, μέσω της θεσμοθέτησης ελάχιστων αμοιβών και ποσοστών κέρδους. Επειδή και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού στη μεσαία τάξη ανήκει, αυτή κατάφερε να επιβάλει για λογαριασμό της καλύτερες συνθήκες εργασίας, αμοιβών, περίθαλψης και συνταξιοδότησης, χωρίς να είναι πιο παραγωγική. Και τις περισσότερες φορές, μάλλον ως τροχοπέδη στην ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό λειτουργούσε.
Τις τελευταίες δεκαετίες, η αύξηση των κρατικών δαπανών και του κρατικού δανεισμού εξασφάλισε στη μεσαία τάξη ένα επίπεδο ευημερίας και σπατάλης αξιοζήλευτο ακόμα και για πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες. Η περίφημη «νοικοκυροσύνη» αυτής της τάξης όμως εξαντλήθηκε στον περίβολο του σπιτιού της. Τώρα η μεσαία τάξη είναι αγανακτισμένη. Και αυτό που κάνει στην πραγματικότητα είναι να στρέφεται κατά της χώρας και του εαυτού της.

Η τελευταία σοβιετική δημοκρατία του κόσμου

2011-07-18T23:54:00.000-07:00

Του Στέλιου Χιωτάκη από τη στήλη Κακές Γλώσσες στο "Πρώτο Θέμα"

Ένας φίλος γράφει βιβλίο για την τελευταία σοβιετική δημοκρατία στον κόσμο. Επειδή είναι καλός φίλος, μου έδειξε κάποιο πρώτο υλικό, αγνοώντας την προειδοποίησή μου ως προς το ότι κάτι τέτοιο είναι μέγας πειρασμός για έναν δημοσιογράφο.

Πώς την περιγράφει, λοιπόν, ο αθεόφοβος;

Είναι μια χώρα που έδιωξε τους ελέω Θεού βασιλιάδες της και έκτοτε κυβερνούν τρεις - τέσσερις οικογένειες. Το βουλευτικό αξίωμα είναι κληρονομικό αξίωμα, ο γιος, η κόρη, ο ανηψιός. Μόνο τίτλοι ...ιδιοκτησίας της έδρας δεν έχουν μοιραστεί ακόμη.

Είναι μια χώρα που σε ο,τιδήποτε κάνεις - μα σε ο,τιδήποτε - παρεμβαίνει με κάποια γραφειοκρατική διαδικασία το Κράτος όχι για να ελέγξει τη νομιμότητα αυτού που κάνεις αλλά για να σου πάρει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χρήματα - λάδωμα, χαρτόσημα, τέλη κλπ - προκειμένου να συντηρήσει τη νομενκλατούρα της διοίκησής του, επειδή σε αυτήν στηρίζεται.

Είναι μια χώρα που απαγορεύεται να διαλέξεις τι θες να κάνεις! Δεν μπορείς να γίνεις φαρμακοποιός, εκτός αν έισαι γιος φαρμακοποιού, δεν μπορείς να δουλέψεις ταξί ή φαρτηγό γιατί οι άδειες είναι στα χέρια συγκεκριμένων καστών που κλείνουν δρόμους, εμποδίζουν διακίνηση προϊόντων και φορτηγών. Αν, δε, καταφέρεις να μπεις σε μια επαγγελματική κοινότητα (δικηγόρος, αρχιτέκτονας, καθηγητής, γιατρός) θα δεις ότι δεν θα κριθείς από τις δυνατότητές σου αλλά κυρίως από το εάν είναι πίσω σου μια ηχηρή "παράδοση"

Είναι μια χώρα όπου το παν είναι να είσαι μέσος του κυκλώματος. Βλέπεις στις κοσμικές στήλες των μέσων μαζί να φωτογραφίζονται πολιτικοί, δικαστικοί, δημοσιογράφοι, γιατροί, δικηγόροι, ιδιοκτήτες νυκτερινών κέντρων, μοντέλες, βιζιτούδες, πρεζόνια, άνθρωποι της τέχνης, συλλέκτες, έμποροι όπλων, αθλητές και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Όλοι αυτοί με ένα κοινό χαρακτηριστικό: μέλη ενός σύγχρονου σοβιέτ που αλληλοβοηθιούνται και αλληλοελέγχονται.

Αυτά γράφει ο φίλος μου και νομίζω το βιβλίο θα έχει ενδιαφέρον. Και λέω που, δόξα τω Θεώ, αν και χρεοκοπημένοι, εμείς ζούμε στην Ελλάδα και όχι στην τελευταία Σοβιετία επί της γης...

Το αδιέξοδο είναι ευκαιρία

2011-06-19T04:36:00.000-07:00

Από τη στήλη του Γιάννη Μαρίνου στο "Βήμα" της 19.06.2011, αποσπάσματα από τον πρόλογο του βιβλίου του Στάθη Παπαγιαννίδη "Καταναλωτική νοημοσύνη":

« Από τότε που ο πρόεδρος του Eurogroup και του ευρώ µάς είπε το ιστορικό “Game is οver”, βλέπουµε παντού κινδύνους. Ολη η ενέργειά µας έχει σπαταληθεί στο πώς θα διατηρήσουµε τα κεκτηµένα µας και στο πώς θα αναζητήσουµε υπευθύνους και ενόχους.

Το ευχάριστο είναι ότι η µόνη ζωή που αξίζει είναι αυτή που βρίσκεται ακόµη µπροστά µας. Η κρίση δεν θα τελειώσει όταν ξαναβγούµε στις αγορές για δανεικά µε χαµηλά spreads.

Η κρίση θα τελειώσει µόνο όταν συνειδητοποιήσουµε ότι µπορούµε να παράγουµε από µόνοι µας πλούτο, κι όχι συνέχεια να τονδανειζόµαστε εντόκως από τους ξένους. Αυτό θα είναι το µεγαλύτερο όφελος που µπορούµε να έχουµε µέσα στην κακοδαιµονία µας. Να περάσουµε από την αποχαύνωση και την κατανάλωση στη γνώση, στη δηµιουργία και στη σοφία.

Μη νοµίζετε ότι η µπόρα που ξέσπασε σήµερα ήρθε τόσο ξαφνικά όσο µας είπαν στις τηλεοράσεις (όπως ακριβώς τα τανκς δεν βγήκαν ξαφνικά στο Σύνταγµα την 21η Απριλίου 1967). Χρόνια ωρίµαζαν οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις.

Η πρόταση που κάνω είναι να µην εγκαταλείψουµε την Ελλάδα – µεταναστεύοντας σε πιο οργανωµένες κοινωνίες –, γιατί έτσι θα αφήσουµε πίσω µας, εκτός από τα αγαπηµένα µας πρόσωπα, και τα αγαπηµένα µας πράγµατα.

∆ουλειές υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν! Εξάλλου αυτό δεν έκαναν και οι Γερµανοί όταν µετά τον Β ′ Παγκόσµιο Πόλεµο η χώρα τους έγινε χωράφι; ∆εν είπαν “ ας µεταναστεύσουµε οµαδικά στην Αµερική και στην Αυστραλία” αλλά, πολύ σωστά, σκέφτηκαν: να ξαναφτιάξουµε τη διαιρεµένη Γερµανία µε οποιονδήποτε τρόπο και κόστος. Αναλογιστείτε ότι οι Γερµανοί έχασαν έναν παγκόσµιο πόλεµο αλλά κέρδισαν παγκοσµίως την αναγνώριση και την ανάπτυξη (µε πολλή δουλειά, όχι πάντα καλοπληρωµένη). Ηρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουµε ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που οδηγεί ακριβό αυτοκίνητο αλλά αυτός που το κατασκευάζει. Αυτός που απλώς το οδηγεί λέγεται χρεωµένος.

Οι Νεοέλληνες σήµερα είναι χρεωµένοι επειδή δηµιούργησαν ένα κράτος όπου όλα είναι λάσκα. Ολα στην Ελλάδα είναι λάσκα, ελαστικά, ξεχειλωµένα: ελαστικές συνειδήσεις, ελαστική εφαρµογή των νόµων, ελαστικός σεβασµός στους θεσµούς, ελαστικοί νοµοθέτες, ελαστικοί ελεγκτές, ελαστική απαγόρευση του καπνίσµατος, νόµοι µε παράθυρα, ελαστική εφαρµογή του προϋπολογισµού, διαρροή και διασπάθισητου δηµόσιου πλούτου για προσωπικό πλουτισµό, µίζες, ξέπλυµα µαύρου χρήµατος, offshore εταιρείες, φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή, ελαστικοί φορολογικοί έλεγχοι, ελαστι κοί εφοριακοί... µέχρι που ξεχειλώσαµε και τη ζώνη του ευρώ, την κάναµε ξεχειλωµένο λάστιχο και κοντέψαµε να κατεβάσουµε τα παντελόνια των Ευρωπαίων αναγκάζοντάς τους να µας στείλουν στο ∆ΝΤ. Καταφέραµε να κάνουµε το σκληρό ευρώ µαλακό νόµισµα, εξασθενηµένο και ευάλωτο στους κερδοσκόπους.

Φταίνε όµως µόνο αυτοί που είναι κερδοσκόποι; Ή µήπως φταίµε και εµείς που είµαστε καιροσκόποι; Γιατί συµπεριφερόµαστε τόσο ανόητα; Γιατί δεν βλέπουµε λίγο πιο πέρα από τη µύτη µας;

Κατά τη γνώµη µου, διότι δεν έχουµε καταναλωτική νοηµοσύνη. Πιστεύουµε ότι πετυχηµένος είναι ο κοσµικός, ο χλιδάτος, ο µπουζουκόβιος, ο χλιδάνεργος, αυτός που παράγει λίγο και καταναλώνει πολύ, αυτός που φοράει ακριβά ρούχα, οδηγεί ακριβό αυτοκίνητο, και ας έχει φτηνά γούστα. Αυτός που κάνει δηµόσιες σχέσεις, και ας µην έχει φίλους.

Τώρα που πιάσαµε πάτο, τώρα που φτάσαµε στο αδιέξοδο, είναι ευκαιρία να δούµε πώς µπορούµε να αναζητήσουµε την ευτυχία χωρίς πολλά λεφτά και σύνδροµα στέρησης. Αυτά θα είναι και τα αντισταθµιστικά οφέλη της κρίσης. Το ουδέν κακόν αµιγές καλού έχει διαχρονική αξία ».

Μια Διακήρυξη πολιτικού προβληματισμού για την ελληνική πραγματικότητα

2011-06-16T07:57:00.000-07:00

Άλλο ένα κείμενο που θέτει τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων και παρουσιάζει την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Η αποδοχή της κατάστασης και η συνειδητοποίηση της κρισιμότητάς της είναι αναγκαία συνθήκη για την υπέρβαση της κρίσης. Οι σειρήνες του λαϊκισμού χαϊδεύουν αυτιά και αποσείουν κάθε ευθύνη από το "εμείς", μεταθέτοντάς το στο "αυτοί". Πρόκειται για στάση πολιτικής ανωριμότητας, εγωισμού και ανευθυνότητας. Αν δε δούμε τις δικές μας ευθύνες, δεν υπάρχει δυνατότητα διαφυγής από τη θανατηφόρο δίνη στην οποία ολοένα θα βυθιζόμαστε. Σε καμιά περίπτωση δεν αθωώνεται, βέβαια, το πολιτικό σύστημα και οι επίορκοι εκπρόσωποί του-οι οποίοι και πρέπει να τιμωρηθούν-, αρκεί να μην ξεχνάμε ποιος τους εξέλεξε στη θέση τους, με ποια κριτήρια και ποιες υποσχέσεις και προσδοκίες.
Ακολουθεί το κείμενο της διακήρυξης:

Κανείς δεν αγνοεί βέβαια πόσο επαχθής είναι η σημερινή πραγματικότητα για όλους σχεδόν τους Ελληνες. Και κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλοί συμπατριώτες μας βρίσκονται σε κατάσταση απελπισίας. Εύλογα δε. Κεκτημένα ανετράπησαν, αυτονόητα κατέρρευσαν, προσδοκίες διαψεύστηκαν, ειδικά δε για τους νέους, τουλάχιστον τους μη προνομιούχους ή υπερπροικισμένους οι διαφαινόμενες προοπτικές προκαλούν δέος.

Εξίσου γνωστό είναι όμως, επίσης, ότι απελπισία και ορθολογισμός σπανίως συμβαδίζουν. Γιατί η απελπισία οδηγεί στον πανικό και αυτός σε κινήσεις σπασμωδικές ή χωρίς προσανατολισμό, οι οποίες όχι σπάνια αντιστρατεύονται τους στόχους και τα συμφέροντα εκείνων που τις αποπειρώνται.

Αν λοιπόν αποφασίσαμε να προσυπογράψουμε το παρόν δεν είναι επειδή, περιχαρακωμένοι στον ακαδημαϊκό μικρόκοσμό μας δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε _ και ακόμη περισσότερο να νιώσουμε _ την αγανάκτηση, την απόγνωση και την ανάγκη για αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά επειδή θεωρούμε χρέος μας να θέσουμε, υπό μορφή ερωτημάτων, ενώπιόν της, κάποια δεδομένα καθώς και προβληματισμούς που εκτιμούμε ότι πηγάζουν από την απλή λογική.

Πρώτον: Με τη δαιμονοποίηση των ξένων κυβερνήσεων _ οι οποίες οφείλουν να φορολογούν τους πολίτες τους για να συνεχίζεται ο χαμηλότοκος δανεισμός μας, εις βάρος ίσως των άμεσων αναπτυξιακών προοπτικών των χωρών τους _ δεν εγκλωβιζόμαστε σε μια συμπεριφορά ομφαλοσκόπησης που αγνοεί τα δεδομένα της πραγματικότητας και τη συνθετότητα του σύγχρονου κόσμου; Πράγματι.

Οι πολιτικοί εντολοδόχοι των δανειστών μας δεν έχουν, και αυτοί, απέναντί τους κοινοβούλια, κοινές γνώμες, υποχρέωση λογοδοσίας σε επίσης αγανακτισμένους ανθρώπους που ενδεχομένως θεωρούν ότι η συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας μας _ εφόσον η ίδια δεν καταβάλλει ένα επώδυνο τίμημα για την ανόρθωσή της _ είναι ασύμφορη, παράλογη, άδικη, ακόμη και επισφαλής;

Δεύτερον: Εάν, κατά το διάχυτο λαϊκό αίτημα, φύγει η Τρόικα, καταγγελθεί το επαχθές και «απεχθές», μνημόνιο, κηρυχθεί χρεοστάσιο κλπ. η κατάσταση του μέσου έλληνα θα βελτιωθεί ή, κατά την κοινή λογική, θα επιδεινωθεί, δραματικά και ραγδαία;

Τρίτον: Το ότι πολλές αποφάσεις των πολιτικών μας ηγεσιών δεν είναι κοινωνικά δίκαιες ή οικονομικά αποτελεσματικές αναιρεί το γεγονός πως καμία εναλλακτική προοπτική δε διαφαίνεται σήμερα πιο «αναίμακτη» ή λιγότερο επώδυνη από τη συνέχιση της χρηματοδότησής μας, έστω και με τους, σκληρούς πράγματι, όρους του Μνημονίου;

Τέταρτον: Εμείς ως λαός δεν έχουμε καμία ευθύνη για την παρούσα δραματική κατάσταση; Δεν καθυστερήσαμε με μαζικές κινητοποιήσεις τον εξορθολογισμό του ασφαλιστικού μας συστήματος; Οι πολιτικές μας επιλογές, η επίμονη απαίτηση ευχάριστων προεκλογικών υποσχέσεων που οδηγούσε τα κόμματα σε πλειοδοσία «δεσμεύσεων» και εξοστράκιζε τις φωνές της πρόνοιας και της λογικής, ο ατομικός υπερδανεισμός και ο ακραίος υπερκαταναλωτισμός την περίοδο της φαινομενικής ευμάρειας δεν συνέβαλαν στη σημερινή κατάσταση; Και υπήρξαν ποτέ λαοί που δεν κατέβαλαν τίμημα για τα λάθη τους;

Μήπως, λοιπόν, αντί της διαρκούς μεμψιμοιρίας, της συνεχούς καταγγελίας των ξένων και των αέναων κλαυθμών, θα αποτελούσε πιο ορθολογική αντίδραση η αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως κατάστασης δυσχερώς (και μόνο σε βάθος χρόνου) αναστρέψιμης, καθώς και ο πολλαπλασιασμός των ατομικών και συλλογικών μας προσπαθειών για την έξοδο από την κρίση; Οπως, δηλαδή, έκαναν μεταπολεμικά λαοί που είχαν χάσει τη μάχη στα στρατιωτικά πεδία, κέρδισαν όμως αυτήν της ειρήνης

Σε τελική ανάλυση εμείς, παρά τα κονδύλια που κατά τις τελευταίες δεκαετίες εισέρευσαν πλουσιοπάροχα στη χώρα μας, χάσαμε τη μάχη της ανάπτυξης και προϋπόθεση για να μη χάσουμε τον πόλεμο είναι να ανακτήσουμε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη πρώτα του εαυτού μας, στη συνέχεια δε και των ξένων, ως λαός που διδάσκεται από τα λάθη του και αγωνίζεται για την αναίρεση ή έστω τον περιορισμό των συνεπειών τους.

Καθηγητής Θάνος Βερέμης, ιστορικός, πρώην πρόεδρος Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας

Καθηγητής Απόστολος Γεωργιάδης, αστικολόγος, πρόεδρος Ακαδημίας Αθηνών

Καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος, πολιτικός επιστήμων

Καθηγητής Θόδωρος Κουλουμπής, διεθνολόγος, πρώην πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ

Αναπληρωτής καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, πολιτικός επιστήμων

Αναπληρωτής καθηγητής Γιώργος Παγουλάτος, πολιτικός επιστήμων

Καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, διεθνολόγος, αντιπρόεδρος ευρωπαϊκού δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Καθηγητής Μιχάλης Σταθόπουλος, αστικολόγος, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Αθηνών

Επίκουρος καθηγητής Πλάτων Τήνιος, οικονομολόγος

Καθηγητής Γρηγόρης Τσάλτας, διεθνολόγος, εκλεγμένος πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου

Καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης, πολιτικός επιστήμων

Φαρμακοποιοί: κλειστό ή ανοιχτό επάγγελμα;

2011-06-13T06:24:00.000-07:00

Ένα από τα μέτρα του ...τρισκατάρατου Μνημονίου είναι και η απελευθέρωση των λεγόμενων "κλειστών επαγγελμάτων", με στόχο τη μείωση του κόστους των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους πολίτες και το Δημόσιο. Ανάμεσα στα "εκλεκτά" αυτά επαγγέλματα ξεχωρίζει αυτό των φαρμακοποιών. Οι περισσότεροι από αυτούς, αν και σεμνύνονται για την επιστημονική τους ιδιότητα, έχουν υποβιβάσει το "λειτούργημά" τους -όπως άλλοτε το αποκαλούν- σε απλό λιανεμπόριο και μάλιστα με σταθερό-υψηλότατο (!)- ποσοστό κέρδους. Έχουν κατορθώσει μάλιστα να επιβάλουν κληρονομική διαδοχή στο καθεστώς αδειών ή λαμβάνουν τεράστια -"μαύρα"- χρηματικά ποσά, προκειμένου να μεταβιβάσουν τις ...χρυσοφόρες άδειες, σε περίπτωση που δεν έχουν απογόνους. Ο ανδρέας λοβέρδος (sic) υποστήριξε ότι πέτυχε την απελευθέρωση του επαγγέλματος. Στην πραγματικότητα όμως εξασφάλισε πολύ λίγα κατά τη διαπραγμάτευση, των οποίων μάλιστα εκκρεμεί η εφαρμογή, γιατί ο υπουργός δεν έχει υπογράψει τη σχετική υπουργική απόφαση. Πιο συγκεκριμένα:
Στις 2 Μαρτίου του 2011 δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης ο πολύκροτος Νόμος 3918, βάσει του οποίου υποτίθεται ότι θα «απελευθερωνόταν» το επάγγελμα των φαρμακοποιών.Βάσει του νόμου αυτού, έως την 1η Απριλίου έπρεπε να έχει εκδοθεί μία απόφαση του υπουργού Υγείας ώστε να είναι ανοικτά τα φαρμακεία καθ' όλη τη διάρκεια της εργάσιμης εβδομάδας, αλλά και το Σάββατο. Αντί αυτής εκδόθηκε μία απόφαση του γενικού γραμματέα του ίδιου υπουργείου, που «ετεροχρόνιζε» το θέμα και κρατούσε κλειστά τα φαρμακεία κατά τα Σάββατα και τις απογευματινές ώρες της Δευτέρας και της Τετάρτης. Πλέον, όπως πληροφορούμεθα, όλο το θέμα πάει ξανά σε «διαβούλευση».
Αψευδής μάρτυρας ότι το φαύλο καθεστώς της προστασίας δεν έχει αλλάξει κατ' ελάχιστον αποτελεί η παραπάνω προκλητική διαφήμιση από το ΒΗΜΑgazino της 12.06.2011: "Για να μείνει η επιχείρηση στην οικογένεια.." Ακόμη πιο ξεκάθαρα παρουσιάζονται τα πράγματα από τη σκοπιά μιας νέας πτυχιούχου Φαρμακευτικής σε επιστολή της που δημοσιεύτηκε στις 26.03.2011 στην Καθημερινή και ακολουθεί:

Tου Κώστα Καλλίτση / kostas. kallitsis@yahoo. com
Η επιστολογράφος είναι 23 ετών, πτυχιούχος της Φαρμακευτικής Σχολής Αθηνών, κάτοχος άδειας ασκήσεως επαγγέλματος, αλλά όχι άδειας ιδρύσεως φαρμακείου. Μας γράφει για να διαμαρτυρηθεί για τα τείχη που της στερούν το ανθρώπινο δικαίωμα στην εργασία. Τείχη που υπήρχαν, που προσδοκούσε ότι θα γκρεμισ, αλλά μένουν εκεί, θεόρατα, με την ίδια (όπως και εκατοντάδες συναδέλφους της…) αποκλεισμένη - απέξω. «Ο νέος νόμος όχι μόνο δεν ανοίγει το επάγγελμα, αλλά το παραδίδει οριστικά στα χέρια των εχόντων φαρμακείο φαρμακοποιών», γράφει. Της παραχωρούμε τη στήλη.
» Με τον νέο νόμο η κληρονομικότητα ενισχύεται, διότι οι φαρμακοποιοί θα συνεχίσουν να κάνουν συστεγάσεις με τα παιδιά τους. Οι υποτιθέμενοι συνεταιρισμοί θα ευλογήσουν τις αγοραπωλησίες, για όσους δεν έχουν παιδιά. Η μείωση των πληθυσμιακών ορίων στο 1:1000 δεν θα εξασφαλίσει νέες θέσεις επειδή ήδη σε κάποιες περιοχές (ιδίως στις μεγάλες πόλεις) είναι υπερκαλυμμένες λόγω του δικαιώματος όσων ήδη έχουν φαρμακείο να το μεταφέρουν όπου επιθυμούν, παρακάμπτοντας τα ισχύοντα πληθυσμιακά και γεωγραφικά κριτήρια όταν η άδειά τους έχει συγκεκριμένη παλαιότητα.

» Το ανέκδοτο περί αύξησης της φαρμακευτικής δαπάνης αν ανοίξουν νέα φαρμακεία, που επικαλούνται οι έχοντες φαρμακείο φαρμακοποιοί, πρέπει να τελειώνει. Η φαρμακευτική δαπάνη είναι καθαρά ζήτημα συνταγογραφήσεων, δεν είναι θέμα αριθμού φαρμακείων. Οπως είναι γνωστό, 3.200 φαρμακεία ανά την επικράτεια είχαν τζίρο πάνω από 500.000 ευρώ ετησίως μόνο από τα Ταμεία -- εικάζω όχι μόνο με διαφανή μέσα, αλλά και με πλαστές συνταγογραφήσεις.
» Οι έχοντες φαρμακείο απαξιώνουν όλους εμάς, λέγοντας ότι θα πληγεί το ελληνικό φαρμακείο επειδή εμείς (οι… Τούρκοι;) θέλουμε να ανοίξουμε την επιχείρησή μας χωρίς να τους πληρώσουμε ούτε τη φήμη, ούτε τον αέρα, ούτε την “πελατεία” και χωρίς να υποχρεωθούμε, σώνει και καλά, να πάμε στην Ανω Ραχούλα - γιατί δεν πάνε οι ίδιοι ή δεν στέλνουν τα παιδιά τους αν πράγματι αγωνιούν για το γεροντάκι της επαρχίας;..
Αραγε, σε τι θα ενοχλούσε αν άνοιγε πλήρως το επάγγελμα (με άρση πληθυσμιακών και γεωγραφικών περιορισμών); Ποιος, αλήθεια, βλάπτεται επειδή το κράτος θα αντλούσε επιπλέον έσοδα στα άδεια ταμεία του;
» Διεκδικώ το ανθρώπινο δικαίωμα της εργασίας και της επιλογής επαγγελματικού αντικειμένου - όπως, άλλωστε, ορίζει και το Σύνταγμα. Είναι ανήκουστη η καταστρατήγηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων ανθρώπων που εισήλθαν στα ελληνικά πανεπιστήμια με 19.000 μόρια, μελέτησαν και πήραν το πτυχίο τους στην ώρα του. Δεν υπάρχει άλλο επάγγελμα που να απαγορεύεται στον νέο επιστήμονα να το ασκήσει. Αρνούμαι να έχω λιγότερα δικαιώματα από το αγέννητο παιδί ή και το εγγόνι των εχόντων φαρμακείο. Είναι τόσο θλιβερό να θεωρούμαι μη πολίτης στη χώρα που γεννήθηκα και μεγάλωσα…»
Συνήθως, μιλάμε για το άνοιγμα των επαγγελμάτων με νούμερα. Οι έχοντες την εξουσία ρέπουν να εξυπηρετούν τους «πελάτες τους», τους «μέσα» και λησμονούν τους «έξω», τις στρατιές των νέων ανθρώπων που θέλουν να ανοίξουν μια δουλειά όχι για να βολευτούν σε αυτήν και να αντλούν μια ανέντιμη πρόσοδο σε βάρος της κοινωνίας (όχι για να έχουν 35% κρατικά προστατευμένο λιανικό κέρδος…), αλλά για να ζήσουν και να ευδοκιμήσουν προσφέροντας υπηρεσίες στην κοινωνία. Τα «κλειστά επαγγέλματα» στερούν τα δικαιώματα χιλιάδων νέων. Δεν προσφέρουν ακριβότερες και χειρότερες υπηρεσίες, μόνο. Παράγουν ανέργους. Οπως την Ειρήνη…

Χρεοκοπία: λόγος και αντίλογος

2011-06-10T22:10:00.000-07:00

Αποκαλύψεις της κρίσης

2011-06-06T06:32:00.000-07:00

Του Άγγελου Στάγκου, "Καθημερινή" 5.6.2011

Η οικονομική κρίση δεν έφερε μόνο την οικονομική δυσπραγία στη χώρα. Απέδειξε κατά τρόπο αναμφισβήτητο πόσο κούφιο ήταν ένα κυριολεκτικά άδειο πουκάμισο, το μοντέλο της λεγόμενης οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης που ακολουθούσαμε, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψε και αρκετά χαρακτηριστικά της... ελληνικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που κανονικά και αντικειμενικά δεν είναι διατηρήσιμη, αλλά αν παρ’ ελπίδα επικρατήσουν οι πολλοί που νομίζουν ότι πρέπει να διατηρηθεί, θα μας οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε μία χαώδη κατάσταση που θα θυμίζει ζούγκλα.

Η πραγματικότητα, λοιπόν, ήταν ότι και πριν από την κρίση η Ελλάδα δεν είχε κρατική μηχανή. Δεν είχε συντεταγμένη κοινωνία και η αίσθηση κοινωνικής ευθύνης ήταν περιορισμένη. Ηταν ουσιαστικά μία άνομη πολιτεία. Η διαφθορά και η μετριότητα καθόριζαν τα πάντα. Η παιδεία αντικαταστάθηκε από την παραπαιδεία και υπήρχε ως θεσμός μόνο κατ’ όνομα. Η πραγματική παραγωγή είχε εγκαταλειφθεί και αντικατασταθεί με πλαστά πιστοποιητικά και αεριτζίδικες μπίζνες. Η λεγόμενη ηγετική τάξη σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς ήταν μικρή και σε μεγάλο ποσοστό χαμηλών δυνατοτήτων. Ο επαρχιωτισμός ήταν ανέκαθεν βασικότατο συστατικό της κοινωνικής φυσιογνωμίας, ενώ τα τελευταία χρόνια προστέθηκε σαν κυρίαρχο χαρακτηριστικό και η βία (ξεκινά από τον φραστικό «τσαμπουκά»), η οποία κλιμακώνεται συνεχώς σε όλες τις μορφές της, από τον προπηλακισμό ώς τον χουλιγκανισμό και ώς την εγκληματικότητα.

Δυστυχώς, αυτή ήταν η Ελλάδα μας και δυστυχέστατα, εξακολουθεί να είναι. Δεν τα βλέπαμε ή δεν θέλαμε να τα δούμε όλα αυτά, γιατί ήταν πασπαλισμένα με χρυσόσκονη αγορασμένη με κοινοτικές επιδοτήσεις και δάνεια, αλλά ουσιαστικά πάντα υπήρχαν. Πολλοί ίσως θεωρήσουν υπερβολικό τον ισχυρισμό, αν όμως ψάξουν με ειλικρίνεια και αναλογισθούν με κάποια διεισδυτικότητα την πορεία της χώρας εδώ και περίπου πενήντα χρόνια, θα δεχθούν την αλήθεια. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Τα φαινόμενα που βλέπουμε και ζούμε το αποδεικνύουν καθημερινά, ενώ ο λαϊκισμός δεν είναι πια απλά τρόπος σκέψης και έκφρασης, αλλά τρόπος ζωής. Οσοι προσπαθούν να σκέπτονται κάπως ορθολογιστικά και αντιδρούν ακόμη στον λαϊκισμό, αποτελούν οικτρή μειοψηφία. Το κίνημα των «Αγανακτισμένων», που τόσο αβασάνιστα υμνείται από μίντια και δημοσιολογούντες (περιλαμβάνονται και δημοσιογράφοι σε αυτούς), ή οι «ανατρεπτικές» συνάξεις που οργανώνουν στα προπύλαια του Πανεπιστημίου καθηγητές και καλλιτέχνες που αναζητούν ηγετικό ρόλο στη δημόσια ζωή, αποτελούν... ανώτατα στάδια λαϊκισμού.

Ειδικά αυτό που ονομάστηκε κίνημα των «Αγανακτισμένων», το πρωί αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από δημόσιους υπαλλήλους, οι οποίοι βρίσκουν άλλη μία ευκαιρία να την... «κοπανήσουν» από την υπηρεσία τους για να σουλατσάρουν στο Σύνταγμα, ενώ το απόγευμα από ένα ετερόκλητο πλήθος διαφόρων επιδιώξεων, όχι κατ’ ανάγκην υπαγορευμένων από τη σημαντικότατη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου πολλών συμπολιτών. Πρόκειται για μία ιδέα που δεν γεννήθηκε εδώ. Την κάναμε εισαγωγή από το εξωτερικό και συγκεκριμένα από την Ισπανία. Φυσικά, εφαρμόζεται «α λα γκρέκα», χωρίς πρωτότυπα συνθήματα, δίχως πολιτική ευαισθησία, αντιαισθητικά, με πλήρη έλλειψη φαντασίας, αλλά υπέρ του μοντέλου που μας έφτασε στην χρεοκοπία. Δεν είναι τυχαίο ότι μέσα σε ελάχιστο διάστημα το «κίνημα» εκφυλίστηκε σε «χουλιγκανικές» και οχλοκρατικές εκδηλώσεις στην Αθήνα, στην Κέρκυρα, στην Αργυρούπολη και αλλού, όπως ακριβώς γινόταν και πριν από μερικούς μήνες.

Αν όμως αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας και της ελληνικής κοινωνίας, αρκούν οι διαπιστώσεις; Ασφαλώς και δεν αρκούν. Υπάρχει τότε περίπτωση να διορθωθεί από μέσα η κατάσταση, με δεδομένη τη νοοτροπία που επικρατεί και την ανομία που βασιλεύει; Οχι, βέβαια. Εκείνο όμως που μπορεί να γίνει είναι το ξαναχτίσιμο της χώρας, με πίεση και βοήθεια των Ευρωπαίων, αλλά και με συνεχή πιεστική ενεργοποίηση των πολιτών που προσβλέπουν στη Δύση, επιμένουν να σκέπτονται και να λειτουργούν επί τη βάσει της λογικής και δεν θέλουν να συμπαρασυρθουν στον όλεθρο στον οποίο μας οδηγεί η διατήρηση της... ελληνικής πραγματικότητας. Γι’ αυτό, πρώτος στόχος είναι η παραμονή στην Ευρωζώνη.

Τολμήστε!

2011-06-05T01:37:00.000-07:00

Την αγωνία τους για την δύσκολη πορεία της χώρας και την αντίθεσή τους στις φωνές λαϊκισμού που κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, εκφράζουν με διακήρυξή τους 32 άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών και της επιστημονικής κοινότητας.

Τολμήστε! Θέλουμε να εκφράσουμε με τον πιο σαφή τρόπο την αγωνία μας για τη δραματική κατάσταση του τόπου. Η ισότιμη ένταξή μας στην Ευρώπη, αναγκαία για την επιβίωση της Ελλάδας ως σύγχρονης προηγμένης χώρας, αλλά και οι σημαντικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της, απειλούνται σήμερα σοβαρά. Ως υπεύθυνοι πολίτες νοιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε, καθώς οι φωνές του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, κρύβοντας από τους περισσότερους Έλληνες τη σοβαρότητα της κατάστασης και προτείνοντας λύσεις καταστροφικές, ανεδαφικές ή εξωπραγματικές σε στιγμή κρίσης. Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους. Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή. Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή. Όσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην κατάρρευση με οδηγό το δικό τους προσωπικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας. Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό και παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό του, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε άλλους συλλογικούς φορείς ή όργανα, τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους. Οι κατακτήσεις της σημερινής Ελλάδας στηρίχθηκαν σε κόπους και θυσίες γενεών. Δεν έχουμε δικαίωμα, πολιτικοί και πολίτες, να τις εγκαταλείψουμε ούτε να αφήσουμε κανέναν να τις καταστρέψει. Δεν έχουμε δικαίωμα να υποθηκεύσουμε το μέλλον και τα όνειρα των νέων και των επερχόμενων γενεών».

Υπογράφουν, από τα γράμματα και τις τέχνες:
Θανάσης Βαλτινός, Κική Δημουλά, Απόστολος Δοξιάδης, Τάκης Θεοδωρόπουλος,
Αθηνά Κακούρη, Μένης Κουμανταρέας, Γιάννης Κουνέλης, Πέτρος Μάρκαρης,
Τάσος Μπουλμέτης, Βασίλης Παπαβασιλείου, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Αλέκος Φασιανός.
Από την ακαδημαϊκή επιστημονική κοινότητα:
Νίκος Αλιβιζάτος, Νάσος Βαγενάς, Γιάννης Βούλγαρης, Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Άγγελος Δεληβοριάς, Γιώργος Δερτιλής, Αρίστος Δοξιάδης, Ορέστης Καλογήρου, Στάθης Καλύβας, Βάσω Κιντή, Ανδρέας Κούρκουλας, Νίκος Μουζέλης, Χαράλαμπος Μ. Μουτσόπουλος, Γιώργος Παγουλάτος, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Παύλος Σούρλας, Γιάννης Στουρνάρας, Σταύρος Τσακυράκης, Χαρίδημος Τσούκας.

"Κηφηνείον η Ωραία Ελλάς" του Σαράντου Καργάκου

2011-05-20T03:47:00.000-07:00

Μια μη βολική απάντηση στο ποιος φταίει που φθάσαμε εδώ...

Η Φερστέ, ο Χαμί και η ντροπή μας

2010-03-31T22:30:00.000-07:00

Η Φερστέ βαριά τραυματισμένη, ο αδελφός της Χαμί νεκρός. Μια 11χρονη κοπελίτσα και ένα 15χρονο αγόρι θύματα μιας εγκληματικής πράξης αλλά και της εγκληματικής ανοχής μιας κοινωνίας που πάσχει από το μιθριδατισμό της "επαναστατικότητας". Πού είναι η κατηγορηματική, οργίλη αντίδραση των "προοδευτικών" μας κομμάτων; Πού είναι οι συνομήλικοι του Χαμί να βγούν στο δρόμο και να διαμαρτυρηθούν; Πού είναι μια βουβή, θυμωμένη, διαδήλωση ενάντια στην ηλίθια πρακτική των "επαναστατών"; Τόλμησαν οι εν τύπω επαγγελματίες υπερασπιστές τους να μιλήσουν για "επαναστατική ηθική" που επιβάλλει την προειδοποίηση πριν την έκρηξη βόμβας. Ντροπή τους (και ντροπή μας).

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

2010-03-18T23:01:00.000-07:00

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

σ’ όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά’χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

Νά’χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

(Γ. Σουρής) 19ος αιώνας

Ο Θρίαμβος και το Τέλος της "Χαριστικής Παραίσθησης"

2010-03-09T11:13:00.000-08:00

Του Τάκη Μαχαίρα, Πολιτικού Επιστήμονα
http://citypress-gr.blogspot.com

Δεκαετίες τώρα, ο ιδεολογικά κυρίαρχος στη χώρα μας αριστερόστροφος λαϊκισμός, έχει επιβάλει στην Ελληνική κοινωνία τη δική του απλουστευτική και ισοπεδωτική οπτική θέασης των πραγμάτων και θεώρησης του κόσμου. Στηριγμένος σε ένα μείγμα ανορθόλογων προπαραδοχών, δογματικών προκατασκευών και ανέδραστων στην πραγματικότητα ιδεοληπτικών εμμονών, έχει κατορθώσει να ηγεμονεύει αξιακά και να επικρατεί πολιτικά, παρά τις γοερές διαψεύσεις των «διαβεβαιώσεών» του και τις παταγώδεις αποτυχίες των κατά καιρούς εφαρμοζόμενων «συνταγών» του.
Με όπλα του την ανεδαφική ρητορική, την «εύπεπτη» συνθηματολογία και τη διατύπωση «ευλογοφανών» - πλην έωλων και αυθαίρετων – ισχυρισμών, που δεν αντέχουν στη βάσανο της κριτικής ανάλυσης και της λογικής επεξεργασίας, ο αριστερόστροφος λαϊκισμός, χρόνια τώρα, κρατά την πατρίδα μας αιχμάλωτη των «ιδεολογικών παραισθησιογόνων» που...

...ακατάπαυστα «παράγει» και με υποδειγματική συστηματικότητα καλλιεργεί και αναπαράγει. Υιοθετώντας ιδέες που κινούνται μεταξύ δογματικής αφέλειας και λογικής ακροβασίας και διατυπώνοντας προτάσεις πολιτικής με βασικό συστατικό τους γνώρισμα το «χάϊδεμα των αυτιών» του εκλογικού ακροατηρίου και την παντί σθένει αποφυγή της εναντιοδρόμησης προς τις προκαταλήψεις του, ο αριστερόστροφος λαϊκισμός έχει συμβάλει καθοριστικά στην εμπέδωση στην Ελληνική κοινωνία αντιλήψεων με έντονο το στοιχείο μιας ιδιότυπης κοινωνικοπολιτικής «μεταφυσικής».
Μια τέτοια αντίληψη, με μεγάλη ελκτική δύναμη και ευρύτατη απήχηση στην Ελληνική κοινωνία, είναι αυτή που ο Αμερικανός καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Φιλοσοφίας James L. Payne, περιγράφει εύστοχα ως «χαριστική παραίσθηση». Η πίστη, δηλαδή, ότι ο πλούτος μιας χώρας είναι κατά κάποιο τρόπο καθορισμένος, δεδομένος. Ότι της έχει, περίπου, παραχωρηθεί με κάποιου τύπου «φυσικές διεργασίες». Και ότι, ως εκ τούτου, το κυρίαρχο ζητούμενο για την κοινωνία δεν είναι τόσο η προσπάθεια για τη δημιουργία πλούτου, όσο η μέριμνα για την ανακατανομή του.
Είναι ακριβώς αυτή η αντίληψη της «χαριστικής παραίσθησης» από την οποία προκύπτουν, και «νοηματοδοτούνται», ορισμένες από τις πιο σημαντικές θέσεις της ρητορικής, αλλά και της εφαρμοσμένης πολιτικής, του αριστερόστροφου λαϊκισμού στη χώρα μας. Σ’ αυτήν εδράζεται λ.χ. η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι η βασική λειτουργία του κράτους δεν είναι παρά η αναδιανομή του «δεδομένου» πλούτου, που αποτέλεσε το υπόβαθρο για την ανάπτυξη, κατά τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας, του υπερτροφικού και αδηφάγου δημόσιου τομέα. Από αυτήν απέρρευσε η άποψη ότι η εργασία δεν είναι παρά απλώς μια ευκαιρία για την απόκτηση εισοδήματος, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν η καταλληλότητα ή η επάρκεια του προσλαμβανομένου για τη θέση που καλείται να καλύψει, που λειτούργησε ως το άλλοθι για να κατακλυστεί το δημόσιο με στρατιές υπαλλήλων που πληρώνονται χωρίς να παράγουν.
Από αυτήν πήγασε η «βεβαιότητα» ότι η χώρα θα μπορούσε να καταναλώνει συνεχώς πάνω από τις παραγωγικές της δυνατότητες, προσφεύγοντας στο διηνεκές στον αλόγιστο δανεισμό, που υπήρξε η «δικαιολογητική βάση» της σημερινής υπερχρέωσής της. Από αυτήν, τέλος, πλην όχι εξαντλητικώς, τροφοδοτήθηκαν θέσεις (και πολιτικές) που αντιμετώπιζαν την επιχειρηματικότητα ως συνώνυμο της κακοποιού δραστηριότητας, το κέρδος ως αρπαγή και την οικονομία της αγοράς ως ψευδώνυμο της «εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο», που αποτέλεσαν το υπόστρωμα για τη δημιουργία μιας οικονομίας «σβησμένων καμινάδων» και μηδενικής διεθνούς ανταγωνιστικότητας.
Η βαθιά και πολυεπίπεδη οικονομική κρίση, στην οποία έχει βυθιστεί σήμερα η πατρίδα μας, με άδηλη τη διάρκειά της και δυσπροσδιόριστες τις επιπτώσεις της στην Ελληνική κοινωνία, σηματοδοτεί κατά τρόπο τραγικό το θρίαμβο και ταυτόχρονα το τέλος αυτής της «χαριστικής παραίσθησης», που αποτέλεσε το θεμέλιο της επί δεκαετίες κυριαρχίας του αριστερόστροφου λαϊκισμού στην Ελλάδα. Το θρίαμβο, γιατί παρά το γεγονός ότι ενώ επί πολύ καιρό τώρα ήταν πλέον ξεκάθαρο - για όσους ήθελαν να δουν - ότι αυτή η «χαριστική παραίσθηση» οδηγούσε τον τόπο στην καταστροφή, εν τούτοις η «κρυφή γοητεία» που ασκούσε σε εύρυτατα στρώματα της κοινωνίας μας όχι μόνο δεν έδειχνε να υποχωρεί, αλλά αντιθέτως έμοιαζε και να αυξάνεται. Και το τέλος, γιατί πλέον εδώ που έφτασαν τα πράγματα, αν η Ελληνική κοινωνία δεν τελειώσει με την «χαριστική παραίσθηση», η «χαριστική παραίσθηση» θα τελειώσει την Ελληνική κοινωνία.

FINIS GRAECIAE

2010-03-03T15:04:00.000-08:00

Σήμερα ανακοινώθηκαν τα προ πολλού αναμενόμενα "νέα" μέτρα. Ο επίλογος του θλιβερού δράματος ωστόσο δε γράφτηκε ακόμη. Ακόμη κι αν βρεθούν τα χρήματα που απαιτούνται για να αλλάξει το κλίμα στις διεθνείς αγορές, είναι φανερό ότι η χώρα ακολουθεί μοιραία πορεία.
Για δεκαετίες βαυκαλιστήκαμε με μύθους που κόστισαν στον ελληνικό λαό πολύ περισσότερα από όσα όντως καταχράστηκαν οι πάσης φύσεως κλέφτες, μιζαδόροι, άρπαγες και ρουσφετολόγοι.
Ο σημαντικότερος μύθος, όλοι μάς χρωστάνε και εμείς ως τρόπον τινά περιούσιοι είμαστε θεία τη βουλήσει προορισμένοι να απολαμβάνουμε άκοπα και ανέξοδα. Εύκολο χρήμα, μαύρο χρήμα, επιδοτήσεις, αρπαχτές, προμήθειες, μίζες υπήρξαν αποτελέσματα αυτής της νοσηρής νοοτροπίας.
Ακόμη, μια ψευδοπροοδευτική αριστερή θολοκουλτούρα κούφιας "επαναστατικότητας" και αποχής από την κοινή λογική έδωσε το άλλοθι, τον ιδεολογικό μανδύα στην όλη παρακμιακή κατάσταση. Αξίες όπως η σκληρή δουλειά, η ανταγωνιστικότητα, η καινοτομία, η επιχειρηματικότητα απαξιώθηκαν και λοιδωρήθηκαν. Στη θέση τους μαζί με τις παραπάνω περιγραφόμενες αρετές των επιτήδειων προστέθηκαν η λούφα και το βόλεμα, "τα κεκτημένα", "το άσυλο", ο λαϊκισμός.
Αυτή την αξιακή χρεοκοπία ποια μεταρρυθμιστικά μέτρα και σε πόσο χρόνο μπορούν να την αναστρέψουν;

Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται...

2010-02-10T05:49:00.000-08:00

«Παρέλυσε», υποτίθεται σήμερα το Δημόσιο. Οι εργαζόμενοι «απαντούν αγωνιστικά» στην κυβέρνηση και την περικοπή των αποδοχών τους, χαρίζοντάς της το μεροκάματο. Γνωστά και επαναλαμβανόμενα τα επαναστατικά «κλισέ» που ακούγονται από τα …έγκριτα χείλη των επαγγελματιών του συνδικαλισμού.
Εκείνο που δε σκέφτηκε ποτέ κανείς τους ωστόσο είναι ότι, για να «πονέσει», να έχει κόστος για την κυβέρνηση (ώστε να αναγκαστεί να αναθεωρήσει) μια απεργία, θα πρέπει το υπόλοιπο διάστημα οι εργαζόμενοι να αποδίδουν παραγωγικά και το έργο τους να εκτιμάται από το κοινωνικό σύνολο. Σ’ αυτή την περίπτωση, όταν γίνεται απεργία, υπάρχει έλλειψη των υπηρεσιών που προσφέρονται στους πολίτες, δυσαρέσκεια, αναστάτωση, οπότε η απεργία πράγματι έχει εκπληρώσει το στόχο της.
Όταν καθημερινά ο πολίτης συνθλίβεται στα γρανάζια της γραφειοκρατίας του Δημοσίου, και χρειάζεται για να πάρει μια άδεια π.χ. λειτουργίας καταστήματος, να τραβιέται κανένα εξάμηνο, πόσο θα του «κοστίσει» μια μέρα (ή και παραπάνω) απεργίας;
Όταν τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης «τελούν υπό (εγ)κατάλει(η)ψη», εθιμικά κάθε χρόνο δυο μήνες πριν τις γιορτές, κλειδωμένα με λουκέτο από το πρωί, χωρίς να είναι κανείς μέσα και δεν «κουνιέται φύλλο» από Πολιτεία (Αστυνομία, Εισαγγελέας), «εκπαιδευτική κοινότητα» (Σύλλογοι Γονέων, Καθηγητές), ποιος θα νοιαστεί για τη χαμένη μία (1) μέρα της απεργίας;
Όταν στα νοσοκομεία χάνονται καθημερινά, εν ώρα εργασίας, ζωές, γιατί ο κ. καθηγητής χρειάζεται ειδική «προσέγγιση» εκ μέρους του ασθενούς, για να επισπευσθεί η ιατρική πράξη που ίσως του σώσει τη ζωή, όταν οι νοσηλεύτριες δεν επαρκούν λόγω των κενών που δημιουργούν οι περιορισμένες προσλήψεις ΑΛΛΑ ΚΑΙ οι ανεξέλεγκτες μετατάξεις, ποιος θα παρατηρήσει την απουσία ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού;
Όταν στο ίδιο το Δημόσιο υπάλληλοι με προσόν το απολυτήριο Λυκείου αμείβονται πλουσιοπάροχα με ειδικά «κατακτημένα» επιδόματα (βλ. υπάλληλοι ΔΟΥ, Βουλής κλπ) και επιστημονικοί κλάδοι υποτιμώνται με τις μισές αμοιβές, πώς αυτοί θα πιαστούν χέρι-χέρι στην απεργιακή διαδήλωση;
Πότε θα καταλάβουμε ότι για να υπάρξει αλλαγή σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να γίνει πρώτα μια ηθική-αξιακή επανάσταση στην οποία τα αιτήματα θα είναι: περισσότερη και ποιοτικότερη δουλειά για καλύτερες αμοιβές, δικαιοσύνη και κοινωνική λογοδοσία; Στην κοινωνία της γενικευμένης ανομίας και της συντεχνιακής λογικής οι απεργίες λειτουργούν ως εκτόνωση σε ψυχοπαθολογικές ανάγκες μιας ψευδοπροοδευτικής λογικής, αλλά δεν οδηγούν σε λύσεις.

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία

2010-02-08T20:48:00.000-08:00

"Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα.
Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο.
Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος...
πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.
Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.
Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.

Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.
Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά.
Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς.
Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους.
Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες.
Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου.
Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.
Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους.
Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος.
Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.
Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.
Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι.
Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι.
ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης ανοησία.
Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες.
Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.
Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες.
Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία.
Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον..
Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί.
Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν.
Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο.
Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις..
Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα.
Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα.
Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.
Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%.
Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον.
Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία.
Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.
Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.
Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..
Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητεςτης κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι.
Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.
Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα.
Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια.
Ζηλεύεις; Δες το νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;
Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.
5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;
Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας;
Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.
Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ? το μπαλκόνι.
Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρει συγχύσει, δηλώνει αθώα.
Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά.
Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.
Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.
Συμπληρώνω:
Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος. Η Ελλάδα του αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού καγαθού. Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου. της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί.
Μόνο που είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95% όπως περιγράφεται στο παραπάνω κείμενο. Αυτό το 95% χρεωκόπησε την Ελλάδα. Η διάσωσή της είναι το 5%.
Ανακαλύψτε το, αποκαλύψτε το, διαδόστε το, ενισχύστε το, συμπληρώστε το....
Ίσως τότε φανεί η αρχή της ελπίδας.."
ANAΓΝΩΣΤΗΣ
http://troktiko.blogspot.com/2010/02/blog-post_3502.html

Η πτώχευση του πολιτικού μας συστήματος.

2010-02-01T06:02:00.000-08:00

Εντυπωσιακά τα στοιχεία που παρουσιάζει ο Βασίλης Ζήρας στην Καθημερινή της Κυριακής για την άνιση (και άδικη) κατανομή των επιδομάτων στο δημόσιο τομέα…
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_100028_31/01/2010_388933
Χαρακτηριστικό παράδειγμα: διοικητικός υπάλληλος με δύο παιδιά και 17 χρόνια υπηρεσία αμείβεται με: 1.829 ευρώ στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας- 2.279 ευρώ στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (+24,6%),- 3.279 ευρώ στο υπουργείο Οικονομίας (+79%!!!).
Όσο για τους εκπαιδευτικούς, προτείνει να γίνουν κλητήρες στο Υπουργείο Οικονομικών. (Εδώ δεν ισχύει το …από Δήμαρχος, κλητήρας) Θα αυξήσουν τις αποδοχές τους κατά 25% περίπου, ενώ δεν χρειάζεται ως προσόν τίποτε άλλο παρά να επιδείξουν το …απολυτήριο του Γυμνασίου τους.
Το δημοσίευμα περιέχει πλήθος στοιχείων που δεν βλέπουν εύκολα το φως της δημοσιότητας για ευνόητους λόγους και δείχνει ποιοι είναι οι λεγόμενοι «πατρίκιοι».. Άραγε οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των «πληβείων» του Δημοσίου π.χ των εκπαιδευτικών (ΔΟΕ, ΟΛΜΕ), για να μην πούμε για την ΑΔΕΔΥ, δε θα έπρεπε να αναδείξουν χρόνια τώρα αυτές τις κραυγαλέες ανισότητες;
Υπάρχει, αλήθεια, κανείς που πιστεύει ότι θα θέσει κάποια κυβέρνηση «τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων» και θα εξετάσει από μηδενική βάση τους μισθούς και τα επιδόματα στο χάος του Δημοσίου, ώστε να αρθούν οι αδικίες;
Από αυτή την άποψη το «δυστυχώς, επτωχεύσαμεν» που κάποτε ειπώθηκε ίσως και να ακουστεί «ευτυχώς, επτωχεύσαμεν», όπως σημειώνει ο Γ. Πρετεντέρης σήμερα στα «Νέα». http://www.tanea.gr/gnomes.htm
Αφού όλο το πολιτικό σύστημα αποδείχτηκε ανίκανο να διαχειριστεί τα του οίκου του, χωρίς να σημαίνει ότι και οι πολίτες δεν έχουν ευθύνη, ας αναλάβουν οι τεχνοκράτες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ή της Κομισιόν ή όποιοι άλλοι να βάλουν τάξη…
Καλώς να κοπιάσουν…

Τι καφές είν' αυτός; Φουντούκκκκκι

2010-01-27T13:33:00.000-08:00

Επειγόντως μαθήματα ...ευγένειας χρειάζονται στη διαφημιστική εταιρία που ανέλαβε την προώθηση του καφέ jacobs. Ο νεαρός, και σε άλλη εκδοχή η νεαρά, αποκαλούν την ηλικιωμένη κυρία " γιαγιά", λες και πρόκειται για τη γιαγιά τους, οπότε η εξ αίματος προεξοφλημένη οικειότητα θα δικαιολογούσε την τρυφερή προσφώνηση. Η άκομψη αυτή συμπεριφορά δε μπορεί παρά να ανακαλεί από τις παιδικές μνήμες την αθώα προσφώνηση "θεία" και "θείο" προς όλους τους οικείους-άγνωστους, η οποία βέβαια έχει ημερομηνία λήξεως πολύ πριν την ενηλικίωση κάποιου. Ίσως βέβαια η διαφημιστική εταιρία τράβηξε από τα μαλλιά την ούτως ή άλλως αγενή συμπεριφορά, προκειμένου να προσεχτεί η διαφήμιση και να γίνει ένα μέρος της slogan, πράγμα το οποίο και πέτυχε εν μέρει.
Πόσοι όμως το κατάλαβαν, αν είναι έτσι, και δεν έξέλαβαν τη χοντροκοπιά ως δείγμα οικειότητας;

Θα βουλιάξουμε στην ήττα;

2010-01-24T11:39:00.000-08:00

Tου Νικου Γ. Ξυδακη (Καθημερινή, 24.01.2010)

Η χρεοκοπία είχε επέλθει προ πολλού· πριν από τις υποβαθμίσεις των οίκων αξιολόγησης και το bullying αγορών και Financial Times. H χρεοκοπία είχε πλήξει τον δημόσιο βίο εν συνόλω, η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει πολιτικά και ηθικά, πολιτιστικά· απλώς δεν τη βλέπαμε, θαμμένη καθώς ήταν κάτω από βουνά υποκρισίας, ανομίας και χλιδοσπατάλης, με δανεικό και μαύρο χρήμα.
Τώρα πληρώνουμε τον μικρομεγαλισμό του ολυμπιακού 2004, τα παχιά λόγια για την ισχυρή Ελλάδα. Τώρα φαίνεται πολλαπλάσια η καμένη και γυμνή Ελλάδα του 2007, η απροστάτευτη από τους ίδιους τους ανθρώπους της· η Ελλάδα των σκανδάλων και της ατιμωρησίας, της «νομιμοφανούς» ηθικής των βουλευτών, των offshore και των Kαγιέν· των επίορκων δημόσιων λειτουργών και της διαβουκολευμένης μάζας. Πληρώνουμε αυτό που ήμασταν: Αφρονες και υβριστικοί.

Θα μείνουμε ίδιοι; Η χρεοκοπία δεν μας το επιτρέπει· η κατάσταση δεν μαζεύεται με μερεμέτια. Η πιο πικρή ώρα μπορεί να είναι η ευκαιρία για έναν σωτήριο μετασχηματισμό, για έναρξη μιας νέας ιστορικής περιόδου. Οχι μόνο για έξοδο από την κρίση και ανάκαμψη, όχι μόνο αυτό, παρότι είναι αναγκαίο και πρώτο. Αλλά για βαθύ, ουσιαστικό μετασχηματισμό, για ανακαίνιση, για επανίδρυση της δημοκρατικής πολιτείας και του δημόσιου βίου.
Είπαμε: η χρεοκοπία δεν είναι μόνο οικονομική, έχει προηγηθεί η πολιτική και ηθική χρεοκοπία, δηλαδή η αποσάθρωση των θεμελίων. Σε αυτόν τον σωρό ερειπίων δεν μπορούμε να χτίσουμε το μέλλον, ακόμη κι αν βρούμε δανεικά από τις αγορές της Ασίας, ακόμη κι αν ξεπουλήσουμε δημόσιες γαίες, ακίνητα, επιχειρήσεις, μνημεία. Πάλι σαθρό θα είναι το οικοδόμημα.
Πιστεύω ότι υπάρχουν οι πνευματικές δυνάμεις στον ευρύτερο ελληνισμό, ότι υπάρχουν αποθέματα ζωτικότητος στο ανθρώπινο δυναμικό πάσης προελεύσεως εντός του ελλαδικού χώρου, γι’ αυτόν τον ιστορικό μετασχηματισμό. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσο πολλές δυνάμεις, τόση ευφυΐα, τόση γνώση. Δυστυχώς, έως τώρα, οι δυνάμεις αυτές είναι διάσπαρτες, χωρίς σχέδιο και συνοχή, ασυντόνιστες, απογοητευμένες, ακόμη και αντιμαχόμενες και αλληλοεξουδετερούμενες. Τις τελευταίες δύο περίπου δεκαετίες ήμασταν μάρτυρες μιας πρωτοφανούς σπατάλης ταλέντου, ευφυΐας, φρονήματος· περιφρόνησης του μέτρου και της αξίας· αποθέωσης της ανηθικότητας και της αρπαγής. Αγγίξαμε το όριο θραύσεως. Σπάσαμε.
Ο υπουργός Οικονομικών θα βρει τελικά δανειστές, έστω με αιματηρά επιτόκια. Αυτό που δεν μπορεί να βρει κανένας υπουργός, όσο άξιος, είναι ένα συμβόλαιο τιμής για ανακαίνιση της χώρας: αυτό πρέπει να το συνομολογήσουμε και να το εφαρμόσουμε όλοι, παραγωγοί, λειτουργοί, έμποροι, δάσκαλοι, διανοούμενοι. Και να υποχρεώσουμε τους όποιους αιρετούς άρχοντες να ακολουθήσουν και να ηγηθούν, να εμπνευστούν και να εμπνεύσουν.
Ας ξεκινήσουμε από τις ηθικές αρχές, από μια αλλαγή βιοσοφικού παραδείγματος: Να αρκούμαστε στην καλή ζωή, να μην κυνηγάμε την καλύτερη. Το είπε πρόσφατα αυτό ο πρόεδρος της Βολιβίας, ο Ινδιάνος Εβο Μοράλες, κι έμεινα ώρα πολλή πάνω σε αυτή την «απλοϊκή» κουβέντα: «Επιχειρούμε να σκεφτούμε άλλους τρόπους για να ζούμε και να ζούμε καλά, όχι να ζούμε καλύτερα. Οχι καλύτερη διαβίωση. Η καλύτερη διαβίωση γίνεται πάντα εις βάρος κάποιου άλλου. Η καλύτερη διαβίωση γίνεται με κόστος την καταστροφή του περιβάλλοντος». Ιδού, ο «αφελής» Ινδιάνος θέτει το πρόβλημα της αιωνίας προόδου, της ατελεύτητης συσσώρευσης, της διαρκούς επιδίωξης κέρδους με κάθε τίμημα.
Το «διαρκώς καλύτερα» σε πλανητική κλίμακα έχει τίμημα τον αφανισμό του περιβάλλοντος, την κλιματική αλλαγή, την απειλή κατά της βιόσφαιρας. Σε εθνική κλίμακα, το τίμημα είναι ο υπερδανεισμός και η χρεοκοπία. Σε κοινωνική κλίμακα, το τίμημα είναι η εξαφάνιση της αμοιβαιότητας, της συνοχής, της αλληλεγγύης· η επικράτηση των εγωτιστών και των άπληστων στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.
Η άφρων χλιδοσπατάλη των Ελληναράδων του 21ου αιώνα αποτελεί μια έκφραση της Υβρεως που συμβαίνει σε πλανητική κλίμακα. Η καθήλωση της αγροτικής παραγωγής σε επιζήμιες και περιβαλλοντοκτόνες καλλιέργειες, πλην όμως επιδοτούμενες, είναι μια όψη της Υβρεως. Η διαρκής υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου και η σπατάληση των νέων σε ΑΕΙ σημαίας ευκαιρίας και καφετέριες, είναι άλλη όψη. Η εγκληματική παραμέληση του μεταναστευτικού πληθυσμού, τρίτη. Η ρηχή πολιτική και η αρπαχτή στον τουρισμό, η κατάρρευση του ΕΣΥ, οι διαβρωμένες δημόσιες υπηρεσίες, τα ασάρωτα πεζοδρόμια, η οικοδομική αυθαιρεσία, η επιθετικότητα στον καθημερινό βίο, άλλες όψεις έκπτωσης, όψεις παρακμής. Αυτή η γενικευμένη, εσωτερικευμένη Υβρις, η σπατάλη ως πρόοδος, η απληστία ως αξία και αυτοσκοπός, ο παρασιτισμός ως τρόπος επιβίωσης, αυτά συνιστούν τη χρεοκοπία μας. Και αυτά τα χαρακτηριστικά βίου είναι ασύμβατα με κάθε έννοια δημοκρατικής πολιτείας.
«Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου... Aς υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής» - λέει ο Καρυωτάκης. Σε αυτό το όριο βρισκόμαστε τώρα, σε ένα δραματικό μεταίχμιο. Θα αφεθούμε να μας παρασύρει η άβυσσος, αυτή που κατασκευάσαμε; Θα βουλιάξουμε στην ήττα και τη μοιρολατρία; ΄Η θα βαδίσουμε με θάρρος και παρρησία προς μια καινούργια αρχή; Προς έναν μοντέρνο πατριωτισμό, ένυλο, ρεαλιστικό και υπερβατικό μαζί; Ο χρόνος πιέζει.
(Plan B: Μια Ελλάδα μπατίρηδων και ηττημένων· γέροντες, χωροφύλακες και φοροεισπράκτορες καπνίζουν σε καφενεία μελαγχολικά.)

Όλοι εναντίον όλων (2)

2010-01-23T21:24:00.000-08:00

Το αποκορύφωμα της αντικοινωνικής συμπεριφοράς των αγροτών υπήρξε η ιδιότυπη ομηρία στην οποία επέβαλαν χθες το βράδυ επαγγελματίες και επιβάτες πλοίου που αποβιβάστηκαν στην Ηγουμενίτσα προερχόμενοι από την Ιταλία.
Για πρώτη φορά δεν εμποδίστηκε απλώς η διέλευση από δρόμο, κάτι πλέον εθιμικό και "αγωνιστικά" δικαιωμένο, αλλά εγκλωβίστηκαν πολίτες σε συγκεκριμένο χώρο (λιμάνι) και δεν τους επιτρεπόταν η έξοδος!
Μάταια οι "θεσμικά" υπεύθυνοι δημοσιογράφοι των καναλιών προσπαθούσαν να τους συνετίσουν, τονίζοντάς τους το πρωτοφανές και αδικαιολόγητο του πράγματος...Τους κατηγορούσαν για μονομέρεια και για κακή χρήση του όρου "ομηρία".
Τελικά μιλούμε για ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας, αλλά αυτό έχει ήδη συντελεστεί:
Είναι χρεοκοπία θεσμών, αφού ο αρμόδιος εισαγγελέας που παρευρισκόταν δε διέταξε την άμεση διάνοιξη της εξόδου του λιμανιού και τη σύλληψη όσων παρεμπόδιζαν. Μάθαμε απλώς ότι παρευρισκόταν στο χώρο και διαπραγματευόταν!
Είναι πρώτα και κύρια χρεοκοπία αξιών, αφού μια κοινωνική ομάδα, προκειμένου να στηρίξει το όποιο δίκιο της, δε διστάζει να παραβιάζει βάναυσα στοιχειώδη δικαιώματα της άλλης. Αν μεθαύριο δούμε ένοπλες ομάδες "αγροτών" να μπουκάρουν σε σπίτια και να λεηλατούν, στο όνομα της κοινωνικής αδικίας ή των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, ποιος θα τους σταματήσει;
Όσο για την οικονομική χρεοκοπία, μετά από αυτά, καλώς να έρθει... Είναι το έλασσον.

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας…

2010-01-22T21:50:00.000-08:00

Κάθε χρόνο, τέτοια -νεκρά για τη γεωργία- εποχή, οι αγρότες ζεσταίνουν (χειμώνας γαρ) τις μηχανές τους.
Αφού τις προθερμάνουν επαρκώς (βλ. λ. απειλήσει) «κατεβαίνουν» στα λεγόμενα «μπλόκα»
Αιτήματα; Παραδάκι, απλά πράγματα, τα υπόλοιπα «διαρθρωτικά» είναι φιοριτούρες.
Στα μπλόκα η παρουσία τους περιορίζεται συνήθως κατά τις ώρες προβολής των δελτίων ειδήσεων των μεγάλων ιδιωτικών καναλιών.
Άλλα μπλόκα (;) είναι μόνιμα ανοιχτά, άλλα ανοίγουν κατά το δοκούν, για να εξυπηρετήσουν όποιον κρίνουν.

Ειδικότερα φέτος:
Οι εξεγερμένοι (;) αγρότες δεν αναγνωρίζουν τους οργανωμένους φορείς εκπροσώπησης (ΠΑΣΕΓΕΣ κλπ)
Μετέχουν, λέει, σε ένα Πανελλήνιο Συντονιστικό…
Ποιος το εξέλεξε, πώς, πότε, με ποιες διαδικασίες….
«Βεντέτα» των κινητοποιήσεων (νέος Μπούτας) κάποιος Γκανής, οινοποιός και μεγαλαμπελουργός από το Δομοκό, που ντρέπεται να πει την ιδιότητά του στα κανάλια, όταν τον ρωτούν, για να μη φανεί ότι δεν είναι φτωχός και αδικημένος… (http://www.athinorama.gr/wine/vineyards/default.aspx?i=1675&c=vaios
Η υπουργός Γεωργίας απαξιοί να συναντηθεί μαζί τους όπως της ζητούν.
Ο πρωθυπουργός τούς καλεί σε ημερίδα στο ….Ζάππειο, μερικοί από τους αγρότες (ΚΚΕ) λένε ότι θα πάνε, αλλά…απ’ έξω(!)
Οι κατά τόπους εισαγγελείς των μπλόκων (όχι όλοι) ζητούν να …διερευνηθεί το κατά πόσον (!) τελούνται αξιόποινες πράξεις.
Ακόμη το διερευνούν…

Και το κερασάκι:
Ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας ζητεί να συγκαλέσει σύσκεψη φορέων (εισαγγελέας, νομάρχης κλπ) σε ελληνικό έδαφος!
Αφού αυτό απορρίπτεται, πηγαίνει ο ίδιος να τους συναντήσει σε βουλγαρικό έδαφος, λέγοντας «με ζητήσατε, ήρθα»! και ανοίγει για μερικές ώρες τα σύνορα..
Παράλληλα, βέβαια, προχωράει κανονικότατα την καταγγελία κατά της Ελλάδας στην Κομισιόν…
Απορία: Πώς δεν έχουν σηκωθεί ακόμη οι…πέτρες σ’ αυτή τη χώρα του παραλόγου; Τι άλλο θα δούμε;

"Όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται..."

2010-01-20T06:32:00.000-08:00

Σε παρατήρηση του δημοσιογράφου Δημήτρη Οικονόμου στην Πρωινή Γραμμή της ΝΕΤ (20/1) ότι η κοινοτική νομοθεσία απαγορεύει επιδοτήσεις της κυβέρνησης προς τους αγρότες, εκπρόσωπός τους απάντησε με τη φράση του τίτλου: όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται. Η αλήθεια είναι ότι έχει δίκιο. Μόνο που η παραπάνω φράση ισχύει εντός των τειχών της Ψωροκώσταινας. Όταν η τελευταία φόρεσε "τα καλά" της και ζήτησε να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής (τρομάρα της) οικογένειας, αξιώνοντας μάλιστα τη συμμετοχή της με βάση τις πνευματικές και πολιτιστικές της (;) περγαμηνές, δεσμεύτηκε να αποκηρύξει το μπαξίσι, το ρουσφέτι, το φέσι και άλλες οθωμανικές ...κακές συνήθειες και να συμπράξει τίμια με βάση τα δυτικά ειωθότα. Στην πορεία βέβαια αποδείχτηκε ότι αυτό που ενδιέφερε ήταν η "απορρόφηση" κονδυλίων, επιδοτήσεων, πακέτων, ευνοϊκών δανείων, κοινώς η μάσα. Όπως όμως συμβαίνει και στα καλύτερα τραπέζια, στο τέλος έρχεται ο λογαριασμός...
Ίσα που πρόλαβε να ψελλίσει ο δημοσιογράφος ότι με κάτι τέτοια φθάσαμε εδώ που φθάσαμε.

Ο Συνήγορος του Πολίτη για τους αγρότες

2010-01-19T21:48:00.000-08:00

Επιτέλους, μια σοβαρή και μετριοπαθής φωνή που λέει τα αυτονόητα, ο Συνήγορος του Πολίτη, κ. Καμίνης, σήμερα το πρωί στην Πρωινή Γραμμή της ΝΕΤ: κανείς δεν έχει δικαίωμα να κλείνει τους δρόμους, όποιες κι αν είναι οι διεκδικήσεις του. Ακόμη, με αφορμή τον καθημερινό αποκλεισμό δρόμων του κέντρου από διαδηλωτές, πρέπει να εξέπληξε πολλούς, όταν υπενθύμισε το νόμο που προβλέπει εκ των προτέρων ενημέρωση της Αστυνομίας για τη διοργάνωση μιας διαδήλωσης. Έχουν χαλαρώσει τόσο τα αντανακλαστικά ευνομίας σ' αυτό τον τόπο που αυτές οι απόψεις ακούστηκαν ...περίπου αυταρχικές.
Όσο για τους αγρότες, άκουσον άκουσον, επέτρεψαν, λέει, τους "φιλάθλους" να κινηθούν προς τη Β. Ελλάδα, προφανώς για να "τα κάνουν λαμπόγυαλο", όπως και συνέβη στην Καβάλα. Εννοείται ότι "επιτρέπουν" και σε όποιον άλλον "κρίνουν", όπως για παράδειγμα στους επισκέπτες ενός τοπικού πανηγυριού.
Για γέλια και για κλάματα...

Και κάπου τα διόδια σταματάνε...

2010-01-19T06:22:00.000-08:00

Του Χρήστου Μιχαηλίδη, (Ελευθεροτυπία, 25.09.2008)

ΤΟ καλοκαίρι του 1996 ήμασταν στην Ατλάντα, καλύπτοντας για την «Ε» τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μια μέρα, φύγαμε οδικώς από την πόλη για να επισκεφθούμε, από περιέργεια, την πόλη Athens, της εκεί Πολιτείας της Τζόρτζια. Βγαίνοντας από την Ατλάντα για να πάρουμε τον αυτοκινητόδρομο, σταματήσαμε στον έναν και μοναδικό σταθμό διοδίων που υπήρχε εκεί. Αλλοι περνούσαν με ηλεκτρονική κάρτα, άλλοι ρίχνοντας νομίσματα σε ένα χωνί, που τα «ζύγιζε» και, εάν ήταν εντάξει, άνοιγε αυτομάτως η μπάρα. Υπήρχε σε κάθε λωρίδα μια μεγάλη ηλεκτρονική οθόνη που έγραφε: «Ο δρόμος αυτός κατασκευάστηκε με δικά σας λεφτά. Κόστισε τόσα. Μέχρι αυτή τη στιγμή έχετε πληρώσει τόσα (και έβλεπες ότι συνεχώς άλλαζε, μειούμενο, το νούμερο του αρχικού κόστους). Μόλις εξοφληθεί αυτό το ποσόν, τα διόδια αυτά θα ξηλωθούν. Σας ευχαριστούμε».

Κουΐζ (sm): Συγκρίνετε αυτό το post με το προηγούμενο που αφορά το καθεστώς των διοδίων στον τόπο μας. Ποιοι είναι τα "Αμερικανάκια" και ποιοι οι "έξυπνοι";

Ανερμάτιστα διόδια

2010-01-19T04:41:00.000-08:00

Της Λώρης Κέζα (Το Βήμα, 19.01.2010)

Το ελληνικό κράτος φέρεται στους εργολάβους σαν διαμερισματούχος που σε στιγμή τρέλας χαρίζει την περιουσία του στους νοικάρηδες. «Και μην ανησυχείτε για τα έξοδα μεταβίβασης. Ολα πάνω μου».
Το ελληνικό κράτος αναλαμβάνει τις απαλλοτριώσεις, κάνει σχέδια και χρονοδιαγράμματα, υπολογίζει τα έξοδα, και μετά καλεί τους εργολάβους να διαχειριστούν την είσπραξη. Εντάξει, ο εργολάβος ρίχνει και τα μπετά. Το ελληνικό κράτος έχει χάσει την αυτοεκτίμησή του, οπότε δεν...
αντιδρά ή φέρεται συμπλεγματικά. Ολη αυτή η φασαρία που γίνεται με τα διόδια είναι ενδεικτική.
Αυξήθηκαν ως και 100% χωρίς να εκδηλωθεί επίσημη δυσαρέσκεια. Από το υπουργείο Υποδομών διακινείται η πληροφορία ότι το κόστος της διέλευσης θα μειωθεί με έναν απλούστατο τρόπο. Το Δημόσιο ίσως αποποιηθεί τα μελλοντικά έσοδά του.

Μια καλή ερώτηση που υποβάλλουμε στον υπουργό Υποδομών είναι πόσα καταβάλλουν ετησίως οι οδηγοί στα διόδια. Ποια είναι η εθνική σούμα. Ο κ. Δ. Ρέππας δεν μπορεί να απαντήσει για τον απλούστατο λόγο ότι ορισμένες κατασκευαστικές εταιρείες κρατούν μυστικά. Οι εισπράξεις υπολογίζονται αδρομερώς από τους κατά τόπους οργανωμένους πολίτες. Μια δυναμική ομάδα δραστηριοποιείται στη Βόρεια Αττική. Εκεί λοιπόν που περνούσαν τζάμπα, ξαφνικά μπήκε στη μέση ιδιώτης και έγινε απαιτητό 1,75 ευρώ, ακόμη και για απόσταση 10 χιλιομέτρων. Αναφέρονται σε περισσότερες από 10 εκατ. διελεύσεις ετησίως. Συνηθίζουν να κάνουν κατάληψη τις Κυριακές στα κουβούκλια στις Αφίδνες. Δημιουργούνται εντάσεις. Αντιθέτως, στην Εγνατία παρατηρείται μακαριότητα. Οι οδηγοί απολαμβάνουν τα 670 χιλιόμετρα εντελώς δωρεάν. Κανένας δεν σκέφτηκε ως τώρα να βάλει διόδια από την Ηγουμενίτσα ως την Αλεξανδρούπολη, παρά το γεγονός ότι η συντήρηση του οδικού δικτύου κοστίζει 60 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Ο κ. Ρέππας ανακοίνωσε ότι μόλις έλθει το καλοκαίρι, με το καλό, θα βάλει διόδια και στη Μακεδονία. Η κατάσταση στους εθνικούς δρόμους είναι ανερμάτιστη. Αλλού εταιρείες, αλλού κρατικές υπηρεσίες.
Κάθε ανάδοχος έργου βάζει τους δικούς του όρους. Τα πάντα αξιολογούνται κατά περίσταση, με τρόπο ώστε να θίγεται το Δημόσιο. Ας μη μετρήσουμε πόσες εκατοντάδες εκατομμύρια χάθηκαν από την Εγνατία τόσα χρόνια επειδή κανένας δεν πήρε την πρωτοβουλία να χρεώσει το έργο έστω με ένα συμβολικό τίμημα. Από τεμπελιά ή από υστεροβουλία ένα χρυσωρυχείο θάφτηκε. Να πούμε ενδεικτικά ότι ένας και μόνο σταθμός διοδίων, του ξεδοντιασμένου Ταμείου Εθνικής Οδοποιίας, θα μπορούσε να συντηρήσει τα ετήσια έξοδα όλης της Εγνατίας. Τα διόδια στην Κατερίνη, στον σταθμό Μαλγάρων, εισπράττουν 65 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Αν τη διαχείριση της Εγνατίας την είχαν αναλάβει Γάλλοι, Γερμανοί και Ιουδαίοι, θα είχαν ρεφάρει το έργο, θα είχαν φυτέψει τουλάχιστον 100 εισόδους, θα απασχολούσαν τουλάχιστον 2.000 άτομα και θα καβάτζωναν δυσθεώρητα κέρδη. Εν ολίγοις καθοδηγούμαστε στην εξύμνηση των ιδιωτών.
Με τους δρόμους ισχύει ό,τι και με το αεροδρόμιο, το Λιμάνι, τις τηλεπικοινωνίες, την Ολυμπιακή. Στα χέρια των υπουργών απαξιώνονται: καταπίνουν κρατική χορηγία, τιγκάρουν σε αργόμισθους, περιφρονούν τον πελάτη. Ο εθνικός δρόμος έγινε συνώνυμο λακκούβας, ανύπαρκτου φωτισμού, κακής σήμανσης.
Ερχονται οι εργολάβοι και κάνουν στην Ψωροκώσταινα νησίδες σουηδικού πολιτισμού. Χρεώνουν κατά το δοκούν, με τις κυβερνήσεις να παρατηρούν αμήχανες, αν όχι ευγνώμονες. Ποιος θα επιπλήξει τον εργολάβο που αποφάσισε να αυξήσει κατά 50% τα διόδια, και τον επόμενο μήνα με δέκα λεπτά, και όποτε του καπνίσει με άλλα τόσα; Ολα αυτά έχουν μια λογική όταν κυβερνά η Δεξιά. Ριγούν από χαρά οι φιλελεύθεροι όταν οι υπηρεσίες περνούν στα χέρια των μεγάλων εταιρειών. Το ερώτημα είναι κατά πόσον μπορεί να συμμαζευτεί η κατάσταση εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα

Όλοι εναντίον όλων (1)

2010-01-18T05:55:00.000-08:00

Είναι να απορεί κανείς, όταν παρακολουθεί την τρέχουσα επικαιρότητα, για το πώς θα καταφέρει αυτή η χώρα να βγει από την κρίση. Χωρίς ίχνος της περίφημης "συναίνεσης", χωρίς κανένα σημάδι κοινωνικής συνοχής, κάθε ομάδα, παράταξη, κόμμα, πολίτης προβάλλει το δικό του συμφέρον έναντι του συλλογικού. Τελευταίο παράδειγμα οι αγρότες. Καλομαθημένοι, καλοζωισμένοι, χαϊδεμένοι όλων των κυβερνήσεων τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, άρχισαν και φέτος τις "αγωνιστικές κινητοποιήσεις". Για την ακρίβεια πρόκειται για ασκήσεις εξουσίας, τσαμπουκά και εφαρμογής κομματικών εντολών. Ποια σχέση έχουν αυτοί οι προκλητικά αδιαφορούντες για το κοινωνικό σύνολο αγρότες πολυτελείας με τον αγρότη της υπαίθρου, τον άνθρωπο του μόχθου; Μοιραίοι και άβουλοι ζητάνε ξεδιάντροπα προστασία από την κυβέρνηση εκβιάζοντας την κοινωνία. Μάλιστα, αν δεν υπήρχε αυτό το τελευταίο μαζί με δυσμενείς για την οικονομία συνέπειες, θα ήταν γραφικό αυτό το επαναλαμβανόμενο κάθε αρχή του χρόνου ελληνικό "φολκλόρ". Αντί να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες για αναδιάρθρωση των καλλιεργειών που τους δόθηκαν μέσω των επιδοτήσεων, επένδυσαν σε πολυτελή τρακτέρ και ΙΧ, μεζονέτες και καλοπέραση. Αντί να δουν πώς μπορούν να εξασφαλίσουν υψηλότερες τιμές με τη δημιουργία αυτόνομων, αυτοδιοικούμενων και υγιών συνεταιριστικών οργανώσεων που θα αναλάμβαναν τη διακίνηση και εμπορία των προϊόντων, ώστε να απαλείψουν τους μεσάζοντες, επαναπαύθηκαν στο ραχάτι και τον κομματικό συνδικαλισμό και τώρα επαιτούν σωτηρία. Είναι -και είμαστε ως κοινωνία- άξιοι της τύχης μας.

Ο κούκος που δεν θα φέρει την άνοιξη

2010-01-18T03:00:00.000-08:00

Tου Χαριδημου Κ. Τσουκα* (Καθημερινή, 17.01.2010)

Επειτα από τρεις μήνες διακυβέρνησης, είναι πλέον εμφανής η δυσκολία του πρωθυπουργού να πάρει γρήγορες, συνεπείς και στρατηγικά σχεδιασμένες αποφάσεις, ιδιαίτερα στην οικονομία. Δεν εκπλήσσει. Θέλει από τη μια να είναι συνεπής με όσα «φιλολαϊκά» μέτρα αφρόνως εξήγγειλε προεκλογικά, αλλά από την άλλη πιέζεται από την αμείλικτη οικονομική πραγματικότητα Αποτέλεσμα; Βραδύτητα, παλινωδίες, αντιφάσεις. Ετοιμάζει πρόγραμμα περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, αλλά συναινεί στην πανάκριβη εθελουσία έξοδο των λιμενεργατών του Πειραιά· παγώνει τους «υψηλούς» μισθούς στο Δημόσιο, αλλά αρνείται να περικόψει τα σκανδαλώδη προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής· θέλει να μαζέψει φόρους, αλλά σπέρνει τη σύγχυση. Λαϊκισμός και υπευθυνότητα δύσκολα συμβιβάζονται.

Υποτίθεται ότι το καινούργιο στοιχείο που κομίζει στον δημόσιο βίο ο πρωθυπουργός είναι η ανοιχτή διακυβέρνηση: η διαβούλευση και η αλλαγή του τρόπου στελέχωσης του κράτους με την υποβολή βιογραφικών. Καινούργια ιδέα πράγματι είναι, αλλά δεν συνιστά «επανάσταση» –αλλαγή υποδείγματος– όπως ο ίδιος δήλωσε· είναι μια νέα κίνηση στο υπάρχον παιχνίδι. Αλλαγή υποδείγματος θα συνιστούσε η ανατροπή, όχι η ανακαίνιση, βαθιών ελλαδικών δομών, όπως είναι η χρόνια πολιτικοποίηση του κράτους. Η πραγματική τομή λ.χ. θα ήταν η δημιουργία μιας πολιτικά ανεξάρτητης ελίτ στη δημόσια διοίκηση. Ο Παπανδρέου δεν επέλεξε τους άριστους έναντι των αρεστών για να στελεχώσουν τα υπουργεία, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, τους άριστους μεταξύ των αρεστών. Θα διόριζε ποτέ ο πρωθυπουργός της Σουηδίας επικεφαλής της υπηρεσίας δίωξης οικονομικού εγκλήματος ένα συνδικαλιστή του κόμματός του;

Ο Παπανδρέου Γ΄ είναι ένας αμλετικός χαρακτήρας: διαπερνάται από αμφιβολίες που μειώνουν την αποφασιστικότητα της δράσης του. Το βλέπει κανείς και στη γλώσσα του σώματός του – αποπνέει αβεβαιότητα και προσωρινότητα. Ξέρει πώς θα ’θελε να είναι η Ελλάδα («η Δανία του Νότου»), έχει τα σωστά φιλελεύθερα - κοινωνιστικά ένστικτα, αλλά δεν γνωρίζει πώς να τα μεταποιήσει σε βιώσιμες στρατηγικές αλλαγής, γι’ αυτό και εξαντλείται σε γενικότητες. Μεγάλωσε σε μια προβεβλημένη πολιτική οικογένεια, κύριο γνώρισμα της οποίας ήταν η «φιλολαϊκότητα» –να είναι αρεστοί στο «λαό»– γι’ αυτό και δυσκολεύεται να πάρει τις σκληρές αποφάσεις που το κυβερνάν αναπόφευκτα επιβάλλει. Οι Παπανδρέου έμαθαν να υπόσχονται, να παρέχουν στους «μη προνομιούχους», όχι να τους δυσαρεστούν.

Ο πρωθυπουργός δεν διαθέτει βιωματική γνώση των προβλημάτων, βλέπει την Ελλάδα με την οπτική γωνία ενός «φιλέλληνα» που εκπλήσσεται με την αθλιότητα της χώρας, αλλά δεν γνωρίζει βαθιά, σωματικά, τον ψυχισμό της, τις φοβίες της, τους ιστορικούς εθισμούς της, κι αυτό φαίνεται στον άνευρο λόγο του. Αναπληρώνει την ελλιπή γνώση του ελλαδικού πλαισίου με γενικόλογες διακηρύξεις και δάνεια ιδεολογήματα («διαβούλευση», «συμμετοχή»).

Ο κ. Παπανδρέου έγινε πολιτικός επειδή γεννήθηκε σε πολιτική οικογένεια, η καρδιά του όμως είναι αλλού. Πριν από κάμποσα χρόνια, σε μια στιγμή αυθεντικότητας, εξέφρασε σε συνέντευξή του την επιθυμία ότι, αν δεν ήταν πολιτικός, θα ήθελε να ηγείται μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Ο κ. Παπανδρέου δεν έχει νοοτροπία κυβερνήτη, αλλά επικεφαλής think tank, περιβαλλοντικής ή φιλανθρωπικής οργάνωσης – ανθρώπου, δηλαδή, που δεν τον έλκει τόσο η εκτελεστική όσο η συμβολική εξουσία. Γι’ αυτό του πάει ο ρόλος του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως θα του ταίριαζε ο ρόλος του Γραμματέα του ΟΗΕ ή της Διεθνούς Αμνηστίας. Ο ενδιάθετος κοσμοπολιτισμός του και μια αμερικανικής προελεύσεως σωτηριολογική προδιάθεση τον ωθούν να ασχολείται ενεργά με τα διεθνή κοινά. Με την εγχώρια πολιτική πλήττει, πιθανόν επειδή θα πρέπει να ασχοληθεί και με τη «λάντζα», όχι μόνο με υψιπετείς σκοπούς· ίσως θεωρεί τα δημόσια ήθη πολύ πρωτόγονα για τη δική του «εκλεπτυσμένη» νοοτροπία (περίπτωση Ρατζίβ Γκάντι). Σε κάθε περίπτωση, δίνει την εντύπωση ανθρώπου που παρατηρεί αλλά δεν μετέχει.

Είναι πειστικός όταν μιλάει για θέματα μειονοτήτων και μεταναστών (για τα οποία έχει προσωπική εμπειρία και ευαισθησία). Οι καλύτερες στιγμές του είναι όταν ενεργεί ως υπουργός Εξωτερικών – ένας ρόλος που εμπεριέχει λιγότερο την άσκηση εκτελεστικής εξουσίας και περισσότερο τη διαβούλευση. Οπως προσφυώς ελέχθη, ο Παπανδρέου είναι ένας υπουργός Εξωτερικών με αρμοδιότητες πρωθυπουργού. Ουσιαστικά είναι ένας do-gooder που αισθάνεται άβολα με συγκρούσεις. Η περιλάλητη «διαβούλευση» είναι ένας εύσχημος τρόπος να μην αποφασίζει.

Εκπλήσσονται μερικοί με τις κυβερνητικές «αρρυθμίες» και τον ανεπαρκή συντονισμό. Κακώς. Είχαμε αρκετά δείγματα γραφής από τον πρωθυπουργό με την ιδιότητά του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Η παροιμιώδης χαλαρότητα του κόμματος, τα διαρκώς ανανεούμενα όργανα, η μεταβλητή γεωμετρία των ανθρώπων που τον περιβάλλουν και η απουσία πολιτικών ανακλαστικών ήταν ήδη γνωστά. Γιατί να κάνει κάτι διαφορετικό ως πρωθυπουργός; Οι αρρυθμίες σύντομα θα εξελιχθούν σε εμφράγματα.

Οσοι περίμεναν ο νέος πρωθυπουργός όχι μόνο να γυρίσει σελίδα, αλλά να αλλάξει βιβλίο, πιθανότατα θα απογοητευθούν. Οι βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα είναι αμφίβολο αν θα αλλάξουν. Αλλαγές θα γίνουν, αλλά θα είναι ασύνδετες και περιπτωσιακές. Νέοι θεσμοί πιθανόν να δημιουργηθούν, αλλά οι υπάρχοντες είναι λιγότερο πιθανό να μεταρρυθμιστούν σοβαρά. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ρήξη με τον κομματισμό, τον κρατισμό, την πολιτική πόλωση, τον λαϊκισμό, τον κομματικό καιροσκοπισμό – ρήξη, δηλαδή, με όσα συνέχουν το σημερινό πολιτικό σύστημα, ένα νέο παιχνίδι. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά επιλέγει πολιτικές μετριότητες. Φυσικά το πληρώνει – κυριολεκτικά!

*Ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας (htsoukas@gmail.com) είναι καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick.